Her Gece Güneşi Yutup Her Sabah Yeniden Doğuran Gökyüzü Tanrıçası
Antik Mısır mitolojisinde gökyüzü yalnızca insanların üzerinde uzanan sonsuz bir boşluk değildi yıldızları bedeninde taşıyan, güneşi her akşam içine alan ve her sabah yeniden dünyaya getiren devasa bir tanrıça olarak düşünülüyordu. Bu tanrıçanın adı Nut idi ve Mısırlılar onu çoğu zaman elleri ve ayakları yeryüzüne değen, bedeni dünyanın üzerinde büyük bir kemer oluşturan ve teni yıldızlarla kaplı bir kadın şeklinde tasvir ediyordu. Nut'un kökeni Mısır'ın en eski yaratılış geleneklerinden birine kadar uzanır. Heliopolis kozmolojisine göre Nut, hava tanrısı Shu ile nem tanrıçası Tefnut'un kızı, yeryüzünü temsil eden Geb'in ise kız kardeşi ve eşiydi. Nut gökyüzünü, Geb yeryüzünü temsil ederken ikisinin arasında duran Shu onları birbirinden ayırıyor, böylece gökyüzü ile yeryüzü arasındaki yaşanabilir dünya ortaya çıkıyordu.
Bu görüntü Mısır sanatının en etkileyici kozmik tasvirlerinden birine dönüştü. Nut'un uzun bedeni gökyüzünü kaplarken altında Geb uzanıyor, Shu ise gökyüzü tanrıçasını yukarıda tutuyordu. Böylece Mısırlılar için evren soyut bir uzay olmaktan çıkıyor ve tanrıların bedenlerinden meydana gelen yaşayan bir düzen haline geliyordu. Nut'un en büyüleyici özelliklerinden biri ise Güneş'in günlük yolculuğuyla olan ilişkisiydi. Mısır dini metinlerinde güneş tanrısının akşam saatlerinde Nut'un ağzından veya bedeninden içeri girdiği gece boyunca onun içinde ya da öteki dünyayla bağlantılı kozmik bölgelerden geçtiği ve sabah yeniden doğduğu düşüncesiyle karşılaşılır. Bu nedenle gün batımı yalnızca Güneş'in kaybolması değil, ölüm ve yeniden doğuş arasında gerçekleşen kutsal bir yolculuğun başlangıcıydı.
Nut aynı zamanda yıldızlarla da güçlü biçimde bağlantılıydı. Mezarların ve tabutların üzerinde bedeninin yıldızlarla kaplı biçimde gösterilmesinin nedeni buydu. Özellikle Yeni Krallık dönemindeki kraliyet mezarlarında gökyüzünün gece yolculuğunu anlatan kozmolojik tasvirlerde Nut önemli bir yer tutar. Firavunun ölümünden sonra onun korumasına girmesi ve göksel dünyada yeniden doğması düşüncesi, Nut'u yalnızca gökyüzünün değil, ölümden sonraki yeniden doğuşun da güçlü sembollerinden biri haline getirdi Tanrıçanın ölülerle bağlantısı o kadar güçlüydü ki bazı tabutlarda Nut'un görüntüsü kapağın iç tarafına yerleştirildi. Böylece ölen kişi sembolik olarak gökyüzü tanrıçasının altında yatıyor, hatta bazı dinsel yorumlarda onun tarafından kucaklanıyor ve yeniden doğuş için göksel dünyaya kabul ediliyordu. Bu nedenle mezar Mısırlılar açısından yalnızca bedenin saklandığı karanlık bir oda değil, doğru ritüeller gerçekleştirildiğinde başka bir varoluşa açılan geçit olarak düşünülebiliyordu
Nut hakkındaki en ünlü mitlerden biri ise çocuklarının doğumuyla ilgilidir. Daha sonraki kaynaklarda ayrıntılı biçimde karşımıza çıkan anlatıya göre güneş tanrısı Ra, Nut'un yılın herhangi bir gününde çocuk doğurmasını yasaklar. Bilgelik tanrısı Thoth bunun üzerine Ay ile bir oyun oynayarak ek zaman kazanır ve normal yılın dışında kalan beş ek günün ortaya çıkmasını sağlar. Bu beş gün sayesinde Nut çocuklarını dünyaya getirebilir Anlatının farklı gelenekleri bulunmakla birlikte bu günler genellikle Osiris, Horus'un bir biçimi, Seth, Isis ve Nephthys'in doğumlarıyla ilişkilendirilir Böylece Nut yalnızca gökyüzünün kendisi değil, Mısır mitolojisinin en büyük mücadelelerinden birini oluşturacak tanrısal ailenin de annesi haline gelir.
Osiris'in ölümü, Isis'in onu araması, Seth ile Horus arasındaki iktidar mücadelesi ve Mısır krallığının ilahi kökeni hakkındaki anlatılar düşünüldüğünde Nut'un soyunun Mısır mitolojisinin merkezine kadar uzandığı görülür. Fakat Nut çoğu zaman çocukları kadar dramatik hikayelerin kahramanı değildir onun gücü savaşmaktan çok bütün kozmik düzeni çevreleyen varlığıdır. Nut'un tasvirlerindeki ayrıntılar da oldukça dikkat çekicidir. Bazı sahnelerde yıldızlarla kaplı çıplak bir kadın olarak görülürken bazı tasvirlerde göksel inek biçimini alabilir. Bu kozmik inek düşüncesi, gökyüzünün devasa bir canlı varlık olarak algılanmasının başka bir ifadesidir. Güneş, yıldızlar ve tanrılar onun üzerinde veya bedeninin içinde hareket ederken yeryüzündeki yaşam bu dev göksel yapının altında devam eder.
Antik Mısırlıların Nut'a bakışı bugün özellikle etkileyicidir, çünkü gece gökyüzüne ilişkin gözlemlerini ölüm ve yeniden doğuş fikriyle birleştirmişlerdi. Güneş her akşam kayboluyor fakat ertesi sabah yeniden ortaya çıkıyordu yıldızlar geceleri beliriyor ve gün ışığıyla görünmez hale geliyordu. Mısırlılar bu sürekli döngüyü gökyüzü tanrıçasının bedeninde gerçekleşen kozmik bir ölüm ve doğum ritmi olarak yorumladılar. Nut bu nedenle yalnızca gökyüzü tanrıçası olarak tanımlandığında hikâyesinin büyük bölümü eksik kalır. O yeryüzünün üzerinde uzanan göksel beden, yıldızların taşıyıcısı, ölülerin koruyucusu ve güneşin yeniden doğuşuyla bağlantılı kozmik annedir. Antik Mısır insanı gece başını kaldırıp yıldızlara baktığında bizim gördüğümüz karanlık uzayı görmüyordu. Onların üzerinde yıldızlarla kaplı bedeniyle Nut uzanıyordu ve Güneş onun içinde yeni bir sabaha hazırlanıyordu.
