Kur’an’ın son suresi olan ve yalnızca altı ayetten oluşmasına rağmen derin bir zihinsel ve ruhsal mimari barındıran Nas Suresi, ilk bakışta kısa bir sığınma duası gibi görünse de, kelimelerinin iç yapısına dikkatle bakıldığında insan bilincinin en kırılgan alanına, yani düşüncenin doğduğu yere yönelmiş sistemli bir korunma çağrısı olduğu fark edilir çünkü bu sure fiziksel tehlikelerden değil, vesvese olarak tanımlanan görünmez, fısıltı halinde gelen zihinsel etki biçiminden bahseder ve tehdit alanını doğrudan insanın iç dünyasında konumlandırır.
Sure Kul euzü bi rabbin nas yani De ki: İnsanların Rabbine sığınırım ifadesiyle başlar ve burada üç aşamalı bir güç vurgusu kurulur önce Rab yani terbiye eden, yetiştiren ve düzen kuran ilahi otorite, ardından Melik yani hükümranlık ve mutlak egemenlik sahibi, son olarak da İlah yani ibadete ve yönelişe layık tek kudret tanımlanır ve bu üçlü sıralama, insanın zihninde bir güven piramidi inşa eder, çünkü korku çoğu zaman kontrol kaybı hissinden doğar ve bu ayetler kontrolün insanın değil, daha büyük bir düzenin elinde olduğunu hatırlatarak içsel paniği çözer.
En dikkat çekici bölüm ise min şerril vesvasil hannas ifadesidir burada vesvas kelimesi sürekli fısıldayan, zihne tekrar tekrar telkin gönderen etkiyi anlatırken hannas kelimesi geri çekilen, saklanan, görünmeyen anlamını taşır ve bu iki kelimenin birlikte kullanılması, tehdidin açık bir saldırı değil bilinçaltına sızan, fırsat kollayan ve yakalandığında geri çekilen bir etki biçimi olduğunu ortaya koyar yani sure, insan psikolojisinin en hassas alanına, düşüncenin henüz eyleme dönüşmediği o ara katmana işaret eder.
Ellezi yüvesvisu fî sudûrin nas yani insanların göğüslerine vesvese veren ifadesi ise zihinsel sürecin başlangıç noktasını tarif eder İslam düşüncesinde kalp yalnızca duyguların değil, niyetin ve bilinç yönelimlerinin merkezidir, dolayısıyla burada anlatılan tehlike dışarıdan gelen bir fiziksel zarar değil, insanın karar mekanizmasını etkilemeye çalışan bir içsel telkindir ve bu telkideki asıl risk, fark edilmeden düşünceye yerleşmesidir.
Son ayette geçen minel cinneti ven nas ifadesi ise tehdidin yalnızca metafizik bir kaynaktan değil, insan kaynaklı olabileceğini de belirtir yani vesvese sadece görünmeyen varlıklardan değil, çevremizdeki insanların sözlerinden, medya dilinden, toplumsal manipülasyonlardan ve hatta kendi iç sesimizin karanlık yorumlarından da gelebilir ve bu geniş çerçeve, sureyi zamansız bir bilinç rehberine dönüştürür.
Burada dikkat çekici olan nokta, surenin saldırıya karşı bir karşı saldırı öğretmemesidir metin bir mücadele taktiği değil, bir sığınma bilinci önerir ve bu bilinç, insanın zihinsel sınırlarını güçlendirerek korkunun büyümesini engeller, çünkü vesvese çoğu zaman dikkatin zayıfladığı anda büyür ve fark edildiğinde etkisini kaybeder dolayısıyla Nas Suresi bir tür bilinç alarmı gibidir, insanı kendi zihinsel alanında uyanık kalmaya çağırır.
Tasavvufi yorumlarda bu sure, insanın nefsinin fısıltılarına karşı bir uyanıklık çağrısı olarak görülür ego, kibir, kıskançlık, şüphe ve korku gibi duyguların kaynağı çoğu zaman dış tehdit değil, içsel büyütme mekanizmasıdır ve sure bu büyütmeyi kesintiye uğratan bir yöneliş pratiği sunar yani kelimeler bir tılsım değil, farkındalık tetikleyicisidir.
Bu nedenle Nas Suresi'ni kozmik bir korunma kalkanı olarak tanımlamak, onu büyüsel bir nesneye indirgemek anlamına gelmemelidir daha doğru bir ifadeyle, sure insanın zihinsel ve ruhsal alanında bir savunma bilinci kurar, korkunun kaynağını teşhis eder ve odağı ilahi otoriteye yönelterek panik merkezini sakinleştirir, yani koruma kelimelerin kendisinde değil, o kelimelerin işaret ettiği güven alanındadır.
Belki de Nas Suresi’nin asıl gücü tam burada saklıdır o, görünmeyen saldırılara karşı görünmeyen bir bilinç duvarı örer ve insana şunu hatırlatır en büyük savaş çoğu zaman dışarıda değil, düşüncenin ilk kıvılcımında başlar ve o kıvılcım doğru fark edilirse, ateşe dönüşmeden sönebilir.
