Modern insan, özgür olduğunu düşünerek hareket etmeyi sever; karar verdiğini, seçtiğini, yönünü kendi iradesiyle belirlediğini varsayarak yol alır, oysa çoğu zaman zihnin önüne konan seçenekler bir özgürlük alanı değil, önceden çizilmiş dar bir koridor gibidir ve kişi bu koridorda yürürken dışarıda kalan ihtimalleri fark etmeden, hatta onların varlığını hiç sorgulamadan ilerler. Seçenek sunuyormuş gibi yapmak, doğrudan emir vermekten çok daha etkilidir; çünkü insan zihni emre karşı direnç üretir ama seçme hakkı tanındığını sandığında gardını indirir, iç denetimini devre dışı bırakır ve kendi kararını verdiğini düşünmenin verdiği rahatlıkla yönlendirilmiş bir tercihi gönüllü olarak sahiplenir.
Bu yöntem, insanın özgürlük duygusunu hedef alır; “şunu yap” demek yerine “hangisini istersin?” sorusu sorulduğunda, birey karar sürecinin öznesi olduğunu hisseder fakat bu hissin arkasında çoğu zaman üçüncü, dördüncü ya da tamamen farklı seçeneklerin bilinçli olarak masadan kaldırıldığı gerçeği sessizce durur. Zihin, sunulan alternatifler arasında karşılaştırma yaparken kendini aktif sanır; artıları eksileri tartar, mantığını devreye sokar, hatta kimi zaman duygularıyla çelişir, fakat tüm bu zihinsel hareketlilik aslında çerçevenin dışına çıkılmadığı sürece bir özgürlük değil, kontrollü bir dolaşımdır.
İnsan için en ikna edici karar, kendi verdiğini düşündüğü karardır; bu yüzden seçenek sunuyormuş gibi yapmak, bireyin egosunu incitmeden, savunma mekanizmalarını uyandırmadan ve “bana bir şey yaptırılıyor” hissi yaratmadan sonuç alır, hatta kişi sonuçtan memnun kaldığında bu yönlendirmeyi savunmaya bile başlar. Gündelik hayatta bu sessiz mekanizma, ilişkilerde, iş hayatında, alışkanlıkların oluşmasında ve hatta kişinin kendisiyle kurduğu iç diyaloglarda bile çalışır; “şimdi değil sonra yaparsın” diyen iç ses, çoğu zaman gerçek bir erteleme özgürlüğü değil, zihnin kendine sunduğu sınırlı bir kaçış yoludur.
Seçenek sunma illüzyonu, insanın kontrol ihtiyacını okşar; kişi kontrolün kendisinde olduğunu hissettiğinde rahatlar, rahatladığında sorgulamayı bırakır ve sorgulama bittiğinde yönlendirme görünmez hale gelir, çünkü artık ortada itiraz edilecek açık bir baskı yoktur. Bu sessiz silahın en güçlü yanı, fark edilmemesidir; kişi kandırıldığını düşünmez, aksine “ben böyle istedim” diyerek süreci sahiplenir, hatta başka ihtimallerin hiç sunulmamış olmasını doğal kabul eder, çünkü zihni o an için önüne konan tabloyu gerçekliğin tamamı sanır.
Ancak bu mekanizma her zaman dışarıdan işlemez; insan bazen kendisine de seçenek sunuyormuş gibi yapar, zor bir kararın eşiğinde “şunu mu yapsam bunu mu” diye düşünürken aslında konfor alanını koruyan iki benzer yolu tartar ve gerçek değişimi gerektiren üçüncü yolu bilinçli olarak görmezden gelir. Seçenek sunuyormuş gibi yapmak bu yüzden yalnızca bir yönlendirme tekniği değil, modern insanın kendisiyle kurduğu ilişkinin de sessiz bir yansımasıdır; özgürlük hissi korunurken derin dönüşüm ertelenir, karar alınmış gibi yapılır ama esas soru hiç sorulmaz.
Gerçek özgürlük, sunulan seçenekler arasında seçim yapabilmekten çok, neden yalnızca bu seçeneklerin sunulduğunu fark edebilme cesaretinde başlar; insan ancak çerçevenin kendisini sorguladığında, görünmez sınırları fark ettiğinde ve kendisine sunulmayan ihtimalleri düşünmeye başladığında, sessiz silahın etkisinden çıkmaya yaklaşır.
