Kendini akıllı sanan manipülatörlerin yaşadığı kayıplar, dışarıdan bakıldığında ani bir çöküş gibi görünmez; aksine bu kayıplar, yavaş yavaş ilerleyen, sessiz ama derin bir iç erime şeklinde yaşanır ve çoğu zaman çevresindekiler fark etmeden, hatta manipülatörün kendisi bile henüz adını koyamadan, onun zihninde ve ruhunda geri dönülmez izler bırakır. Bu tür insanlar için ilişkiler, duygusal bir paylaşım alanı değil, deneme tahtası gibi kullanılan bir kontrol sahasıdır; kimin ne zaman ne hissedeceğini, hangi sözle geri adım atacağını, hangi suskunluğun karşısındakini daha çok yaralayacağını hesaplarlar ve bu hesaplama hali zamanla onların gerçek bağ kurma yetisini köreltir, çünkü manipülasyonun olduğu yerde karşılıklılık değil, üstünlük arzusu vardır.
İlk büyük kayıp, manipülatörün etki alanının daralmaya başladığını fark etmesiyle başlar; bir zamanlar tek bir cümleyle yönlendirebildiğini sandığı insanların artık açıklama yapmaması, kendini savunmaması, onun beklentilerine göre hareket etmemesi, manipülatörün zihninde beklenmedik bir boşluk yaratır ve bu boşluk, kontrol kaybının ilk sessiz habercisidir. Ardından algı üstünlüğü çöker; manipülatör, karşısındakinin anlamadığını, farkında olmadığını, oyunu çözemediğini düşünürken, aslında oyunun artık oynanmadığını, karşısındaki kişinin zihinsel ve duygusal olarak sahadan çekildiğini kavrayamaz ve bu yanlış okuma, onun en büyük yanılgısı haline gelir, çünkü manipülatör sessizliği hala kendi gücünün bir yansıması sanmaya devam eder.
Zaman geçtikçe manipülatörün yaşadığı kayıp derinleşir ve bu kez mesele yalnızca karşısındaki kişi değildir; kendi iç dünyasında da çözülmeler başlar, çünkü kontrol edemediği her durum onda huzursuzluk, öfke ve değersizlik hissi yaratır, bu duygular ise onu daha fazla manipülasyona, daha sert stratejilere iter, fakat artık karşısında bunlara karşılık verecek bir zemin kalmamıştır. En ağır aşama, geri dönülemezlik gerçeğiyle yüzleştiği andır; manipülatörler genellikle ilişkilerin kapı gibi kapanmadığına, her zaman bir aralık bırakıldığına inanır, bir mesajla, bir hatırlatmayla, yarım bir pişmanlık gösterisiyle her şeyin eski haline dönebileceğini düşünür, fakat gerçekten uyanmış bir insan artık tartışmaz, açıklama yapmaz, hesap sormaz, çünkü bu aşamada bağ kopmamış, anlamı tükenmiştir.
Bu noktada manipülatör, karşısındakinin yokluğunu değil, kendi etkisizliğini hissetmeye başlar; bir zamanlar merkezde olmanın verdiği o sahte güç duygusu kaybolur ve yerine derin bir yalnızlık yerleşir, çünkü etrafında kalanlar ya onun oyunlarına hala mecbur olanlardır ya da gerçek bir bağ kurmadan, sadece çıkar için yanında duran gölgelerdir. Sonunda manipülatör, kendini zeki sanarak kurduğu tüm düzenin aslında kendi iç boşluğunu büyüttüğünü fark eder; başkalarını yönlendirmekle geçirdiği yıllar boyunca kendini tanımayı, sınır koymayı, eşit bir ilişki kurmayı öğrenememiştir ve bu farkındalık, onun yaşayabileceği en büyük kayıptır, çünkü artık ne gerçekten dokunabildiği bir insan vardır ne de geri dönüp onarabileceği bir geçmiş.
