İnsan yaşamı boyunca yüzlerce farklı duygu deneyimler. Öfke, kaygı, kıskançlık, utanç, üzüntü ve kontrol ihtiyacı gibi birçok psikolojik durum ilk bakışta birbirinden tamamen farklı görünse de, bu duyguların derinlerine inildiğinde çoğu zaman ortak bir kaynakla karşılaşılır: korku.
Korku, insanın sahip olduğu en eski ve en güçlü duygulardan biridir. Evrimsel süreç boyunca insanın hayatta kalmasını sağlayan bu duygu, yalnızca fiziksel tehlikelere karşı değil, duygusal ve sosyal tehditlere karşı da bir savunma mekanizması geliştirmiştir. Günümüzde insanlar çoğu zaman bir yırtıcıdan değil, yalnız kalmaktan, reddedilmekten, başarısız olmaktan, değersiz görülmekten veya sevdiklerini kaybetmekten korkmaktadır.
Bu nedenle birçok duygu, korkunun farklı yüzleri olarak düşünülebilir. Öfkenin altında incinme veya güçsüz kalma korkusu, kaygının altında belirsizlik ve geleceği kaybetme korkusu, kıskançlığın altında terk edilme korkusu, utancın altında ise reddedilme ve dışlanma korkusu bulunabilir. Hatta aşırı kontrol ihtiyacı bile çoğu zaman kişinin yaşamı üzerindeki hâkimiyetini yitirme korkusundan beslenir.
İnsan çoğu zaman yaşadığı duygularla mücadele ettiğini düşünür. Ancak gerçekte mücadele ettiği şey, bu duyguların altında sessizce varlığını sürdüren korkularıdır. Çünkü korku yalnızca bir duygu değil, diğer birçok duygunun yönünü belirleyen görünmez bir merkez gibidir.
Elbette insan psikolojisini yalnızca korkuyla açıklamak mümkün değildir. Sevgi, merak, aidiyet ve anlam arayışı da insan ruhunun önemli parçalarıdır. Ancak korku, insanın davranışlarını şekillendiren en temel güçlerden biri olarak, birçok duygunun köklerinde kendine yer bulur.
