İnsanlık tarihinin en karanlık sayfalarından biri olan kölelik sistemi, yalnızca zorla çalıştırmayı değil, aynı zamanda insan bedenini ve iradesini kontrol altına almak için tasarlanmış sistematik araçları da içeriyordu bu araçlardan biri, özellikle Atlantik köle ticareti döneminde Amerika kıtasındaki plantasyonlarda görülen ve İngilizce kaynaklarda slave muzzle ya da iron bit gag olarak geçen demir ağızlık düzenekleridir. Bu metal aparatlar, yalnızca bir işkence nesnesi değil, bir kontrol mekanizmasıydı ağız içine yerleştirilen sert bir metal parça ve başın arkasından kilitlenen çerçeve sistemi sayesinde kişinin konuşması, bağırması ve hatta bazı durumlarda tarlada çalışırken ürün yemesi engelleniyor, böylece köleleştirilmiş insanın hem sesi hem de en temel biyolojik ihtiyacı disiplin altına alınmış oluyordu. Özellikle şeker kamışı, pamuk ve tütün plantasyonlarında, ağır ve uzun çalışma saatleri boyunca aç bırakılan insanların ürün yemesini önlemek amacıyla bu tür aparatlar kullanıldığına dair arşiv kayıtları ve müze koleksiyonlarında sergilenen örnekler mevcuttur.
Bu uygulama her köleye sistematik biçimde uygulanmış evrensel bir yöntem değildi ancak belirli bölgelerde ve belirli dönemlerde, özellikle 18. ve 19. yüzyıl Amerikan plantasyon sisteminde, cezalandırma ve sindirme aracı olarak kullanıldığı belgelenmiştir. Demir ağızlık, sadece fiziksel bir engel değil, aynı zamanda psikolojik bir baskı aracıydı kişinin konuşmasını engellemek, onun kimliğini ve öznesini susturmanın sembolik bir yoluydu. Kölelik düzeninde kontrol, yalnızca zincirle değil, korkuyla sağlanıyordu demir bilezikler, boyunduruklar, ayak prangaları ve ağız kilitleri insan bedenini bir üretim aracına indirgeme anlayışının somut göstergeleriydi. Bu düzenekler, plantasyon sahiplerinin ekonomik kaygıları ile birleştiğinde, insani değerlerin nasıl sistematik biçimde askıya alınabildiğini gösterir çünkü mesele yalnızca ürünün yenmemesi değil, aynı zamanda itaatin görünür kılınmasıydı.
Tarihi arşivler, bazı köle sahiplerinin bu tür aparatlar kullandığını, bazı durumlarda ise kaçma girişiminde bulunan ya da itaatsiz olarak tanımlanan kişilere ceza olarak takıldığını göstermektedir ancak bu uygulamanın yaygınlığı bölgesel farklılıklar göstermiştir. Avrupa sömürge sistemlerinde Karayipler’de ve Amerika’nın güney eyaletlerinde farklı disiplin yöntemleri görülmüş, her plantasyonun uygulamaları birbirinden farklı olmuştur. Bu noktada önemli olan, bu tür demir ağızlıkların varlığının tarihsel olarak belgelenmiş olmasıdır çünkü bazen kölelik anlatıları romantize edilerek ya da hafifletilerek aktarılmakta, sistemin gerçek şiddeti görünmez hale getirilmektedir. Oysa bu metal düzenekler, köleliğin yalnızca ekonomik bir sistem değil, aynı zamanda bedeni ve sesi kontrol altına alan bir tahakküm düzeni olduğunu açıkça gösterir.
Demir kilit takılan bir ağız, yalnızca konuşamaz hale getirilmiş bir insan değil, aynı zamanda anlatma hakkı elinden alınmış bir tanıktır bu yüzden tarih, bu nesneleri yalnızca işkence aleti olarak değil, insan onurunun sistematik biçimde bastırıldığı bir dönemin kanıtı olarak okur. Bugün müzelerde sergilenen bu metal aparatlar, soğuk ve paslı yüzeyleriyle geçmişin karanlığını hatırlatır bir toplumun ekonomik çıkar uğruna insanlığı nasıl askıya alabildiğini gözler önüne serer. Sonuç olarak, köleleştirilmiş insanların ürün yemesini engellemek ya da onları susturmak amacıyla demir ağız kilitlerinin kullanıldığı doğrudur ancak bu uygulama her yerde ve her dönemde standart bir yöntem olmamış, belirli bölgelerde ve cezalandırma bağlamında ortaya çıkmıştır. Yine de varlığı bile, kölelik sisteminin ne kadar derin bir kontrol ve baskı düzeni kurduğunu anlamak için yeterlidir çünkü bazen bir metal parçası, bir çağın vicdanını anlatmaya yeter.
