Bazen insan hayatında her şey yoluna girebilecek kadar yaklaşır tam o an, sanki görünmez bir el devreye girer, hiçbir dış engel yokken içinden bir şey onu durdurur, geri çeker, susturur ve kimse fark etmeden, en büyük kayıplar dışarıdan değil içeriden yaşanır çünkü insanın kendine kurduğu tuzaklar sessizdir, iz bırakmaz, ama en derin yaraları açar. Kendini sabote etmek, çoğu zaman dışarıdan bakıldığında anlaşılmaz çünkü bu bir başarısızlık hikayesi değildir, bu aslında başarıya ramak kala geri çekilmenin, tam mutlu olacakken bir bahane bulup vazgeçmenin, tam oluyor dediğin anda kendi elinle olmasın demenin hikayesidir ve insan bunu yaparken çoğu zaman farkında bile değildir, çünkü bu davranış bilinçli bir tercih değil, yıllar boyunca biriken korkuların, bastırılmış duyguların ve söylenmemiş cümlelerin içten içe büyüyerek bir refleks haline gelmesidir.
İçini açamayan, duvarları olan insanlar için kendini sabote etmek sadece bir davranış değil, adeta bir savunma mekanizmasıdır çünkü o duvarlar bir günde inşa edilmedi, her hayal kırıklığı bir tuğla oldu, her anlaşılmama hissi bir kat daha yükseltti o duvarı ve zamanla insan şunu öğrenir. Eğer kimseyi içeri almazsam, kimse beni incitemez. ama fark etmediği şey şudur ki, kimseyi içeri almayan biri aslında kendini de dışarıda bırakır. Birisi yaklaşır gerçekten iyi niyetli, gerçekten görmek isteyen biri ama sen geri çekilirsin, sebep yok gibi görünür ama aslında çok şey vardır içinde güvenmek istersin ama güvenmek risktir, bağlanmak istersin ama bağlanmak kaybetme ihtimalini de beraberinde getirir ve sen daha önce kaybettin diye, henüz başlamamış bir şeyi bitirirsin çünkü zihnin sana şunu fısıldar. Şimdi bitirirsen daha az acır.
İşte kendini sabote etmek tam olarak burada başlar. İnsan başkaları yüzünden değil, kendi içindeki korkular yüzünden yarım kalır. Ve en acı tarafı şudur dışarıdan güçlü görünürsün, mesafeli, kontrollü, hatta bazen soğuk olarak tanımlanırsın ama kimse bilmez ki o mesafe bir tercih değil, bir korunma biçimidir çünkü sen birine yaklaştığında sadece onu değil, geçmişteki tüm acılarını da hatırlarsın ve bu yüzden bazen hiçbir şey olmamış gibi uzaklaşmak, her şey olmuş gibi hissetmekten daha kolay gelir. Kendini sabote eden insanlar genelde en çok seven, en çok düşünen en çok hisseden insanlardır ama tam da bu yüzden en çok kaçan da onlardır çünkü onlar için her şey yüzeyde değil, derindedir ve derin olan her şey risklidir.
Bir mesajı yazıp silmek. Bir fırsatı ertelemek. Birine kal diyebilecekken sessiz kalmak. Hepsi küçük görünür ama aslında bir hayatın yönünü değiştirecek kadar büyük kırılmalardır. Ve insan bir süre sonra şunu fark eder. Kaçtığı şey aslında insanlar değil, ihtimallerdir. Ya mutlu olursa diye korkar, çünkü mutlu olmak kaybetme ihtimalini de beraberinde getirir. Ama belki de en büyük gerçek şudur. İnsan kendini sabote ettiğinde aslında hayatı değil, kendi ihtimalini kaybeder. Çünkü hayat bazen ikinci kez kapıyı çalmaz, ama insan kendi kapısını defalarca kilitleyebilir.
Ve belki de iyileşme, bir gün birini içeri almakla değil
ilk kez o kapıyı kendin için aralamakla başlar.
Belkide akışına bıraktığın herşeyi, akışa uyumlanmakla...
