İnsan ilişkilerinin en sessiz ama en yorucu çelişkilerinden biri, aslında gerçeği hissettiğin halde o gerçeğin tersine davranmaya devam ettiğin o içsel bölünme halidir çünkü insan bazen karşısındaki kişinin onu sevdiğini bilir, bunu bakışlardan, küçük detaylardan, kelimelerin arasına sıkışmış o samimi tondan ve davranışların bütününden net bir şekilde hisseder, fakat buna rağmen içinde başka bir ses yükselir ve o ses sana mesafe koy, soğuk ol, önemseme der, işte tam bu noktada başlayan şey yalnızca bir kararsızlık değil, yavaş yavaş derinleşen bir kendine ihanet sürecidir. Bu durum çoğu zaman dışarıdan bakıldığında anlaşılması zor bir çelişki gibi görünür çünkü mantık der ki, sevildiğini hisseden insan karşılık verir yakınlaşır, bağ kurar, fakat insan zihni her zaman bu kadar doğrusal çalışmaz, çünkü geçmişte yaşanan hayal kırıklıkları, güvensizlikler, terk edilme korkusu ya da incinmişlikler, bugünün gerçekliğinin önüne geçerek seni korumaya çalışan bir savunma mekanizması oluşturur ve bu mekanizma çoğu zaman sana zarar verdiğini fark etmeden seni yönlendirmeye başlar.
İç ses dediğimiz şey ise bu karmaşanın ortasında en sade ve en dürüst olan parçadır o, sana ne yapman gerektiğini uzun uzun açıklamaz, seni ikna etmeye çalışmaz, sadece kısa ve net bir his olarak ortaya çıkar, bazen bir huzur, bazen bir sıcaklık, bazen de bu doğru duygusu şeklinde kendini gösterir, fakat sorun şu ki insan çoğu zaman bu sesi duysa bile ona güvenmek yerine bastırmayı seçer, çünkü o sesi dinlemek, risk almak anlamına gelir ve risk almak, kontrolü bırakmak demektir. Karşındaki insanın seni sevdiğini bilmek ama buna rağmen umursamıyormuş gibi davranmak, aslında çoğu zaman bir güç gösterisi değil, tam tersine bir korunma biçimidir çünkü insan, gerçekten değer verdiği bir şeyin içinde savunmasız kalmaktan korkar ve bu korku, onu istemeden de olsa uzaklaştırıcı davranışlara iter, yani kişi dışarıdan soğuk, ilgisiz ya da mesafeli görünürken, aslında iç dünyasında tam tersine yoğun bir farkındalık ve duygusal hareketlilik yaşar.
Bu çelişkinin en yorucu tarafı ise insanın iki farklı gerçeklik arasında sıkışıp kalmasıdır bir yanda hissettikleri, diğer yanda sergilediği davranışlar vardır ve bu iki taraf arasındaki uyumsuzluk zamanla insanın içsel dengesini bozar, çünkü insan doğası gereği bütünlük ister, hisleriyle davranışları örtüşmediğinde ise içsel bir huzursuzluk ortaya çıkar ve bu huzursuzluk çoğu zaman tarif edilemeyen bir ağırlık olarak hissedilir.
Kendine ihanet tam olarak burada başlar çünkü insan başkalarına değil, aslında en çok kendi gerçeğine sırt döner, içinden gelen o net ve sade sesi susturur, yerine daha karmaşık, daha korku temelli ve daha savunmacı düşünceleri koyar ve zamanla bu durum alışkanlık haline gelir, kişi kendi hislerine güvenmemeyi öğrenir, hatta bir süre sonra ne hissettiğini bile ayırt edemez hale gelebilir.
Oysa iç ses çoğu zaman yanılmaz çünkü o, dış etkilerden değil, doğrudan senin en saf farkındalığından beslenir, fakat onu dinlemek cesaret ister çünkü iç ses seni çoğu zaman konfor alanından çıkarır, savunmalarını indirmeni ister, duvarlarını yıkmanı ister ve bu da insan için kolay bir süreç değildir. Belki de en önemli farkındalık şudur karşındaki insanın seni sevdiğini bilmek ama buna rağmen uzak durmayı seçmek, çoğu zaman o kişiden kaçmak değil, aslında kendi hislerinden kaçmaktır ve insan ne kadar kaçarsa kaçsın, bastırdığı her duygu bir şekilde geri döner, çünkü iç ses susturulabilir ama tamamen yok edilemez, o her zaman oradadır, sadece duyulmayı bekler.
Sonuç olarak kendine ihanet, büyük kararlarla değil, küçük bastırmalarla başlar bir mesajı yazmamak, bir duyguyu ifade etmemek, bir yakınlaşmadan bilinçli olarak kaçınmak gibi basit görünen davranışlar zamanla insanın kendi gerçeğinden uzaklaşmasına neden olur ve belki de en acı olan şudur, insan çoğu zaman başkalarının onu anlamamasından şikayet ederken, aslında en büyük anlaşılmamışlığı kendi içinde yaşar çünkü en başta kendi sesini susturmuştur.
