Karanlıkta kalan insanlar, çoğu zaman kalabalıkların içinde fark edilmeyen kişilerdir. Dışarıdan bakıldığında hayatlarına devam ediyormuş gibi görünürler işe gider, insanlarla konuşur, bazen gülümser, bazen şakalaşırlar. Fakat bütün bunların arkasında kimsenin kolay kolay göremediği ağır bir yük taşırlar. Onların en büyük savaşı, başkalarıyla değil, her gün yeniden kendi zihinleriyle başlar. Bu insanlar da herkes gibi hayal kurarlar. Bir gün gerçekten mutlu olmayı, sevdikleri insanla huzurlu bir hayat yaşamayı, kendilerini anlayan birine rastlamayı, içlerindeki yeteneği ortaya çıkarmayı ya da yıllardır erteledikleri o ilk adımı atmayı isterler. Fakat çoğu zaman korkuları, geçmişte yaşadıkları hayal kırıklıkları ve başarısız olma endişeleri bu hayallerin önüne görünmez duvarlar örer. Zaman geçtikçe o duvarlar büyür, insan ise küçüldüğünü hissetmeye başlar.
En acı tarafı ise çoğu zaman istememeleri değil, cesaret edememeleridir. Telefonu defalarca ellerine alıp arayamazlar. Yazdıkları mesajı gönderemezler. İçlerinden geçen sevgiyi söyleyemezler. Affetmek isteseler bile ilk adımı atamazlar. Özür dilemek isterler ama gururları değil reddedilme korkuları onları susturur. Böylece hayatlarının en önemli anları, hiç yaşanmadan geride kalır. Karanlıkta kalan insanlar, çoğu zaman başkalarının kendileri hakkında ne düşündüğüne gereğinden fazla önem verirler. Yanlış anlaşılmaktan korkarlar Küçük bir başarısızlığı bile günlerce düşünürler. Başkalarının birkaç dakikada unuttuğu olaylar, onların zihninde aylarca hatta yıllarca yaşamaya devam eder. Bu yüzden attıkları her adım ağırlaşır ve zamanla hareketsizliğe dönüşür.
Bir süre sonra insan, yapamadığı şeyleri denemekten bile vazgeçmeye başlar. Çünkü zihni ona sürekli aynı cümleyi fısıldar. Nasıl olsa olmayacak İşte tam burada görünmeyen bir zincir oluşur. Zincirin demirden yapılmış olması gerekmez bazen onu yalnızca korkular döver. İnsan kendi sınırlarını gerçek sandığında, aslında sahip olduğu gücü hiç keşfedemez. Bu insanların en büyük sorunlarından biri de kendilerini sürekli başkalarıyla kıyaslamalarıdır. Başkasının başarısını kendi başarısızlıklarının kanıtı gibi görürler. Sosyal medyada gördükleri mutlu hayatların gerçek olduğuna inanırlar. Oysa insanların en parlak fotoğraflarının arkasında neler yaşadığını bilmezler Kendi hayatlarını başkalarının vitriniyle kıyasladıkça, içlerindeki eksiklik duygusu daha da büyür.
Karanlıkta kalan insanlar çoğu zaman yardım istemek ister ama bunu nasıl yapacağını bilemez. Çünkü yıllarca güçlü görünmeye çalışmışlardır İyiyim demeyi alışkanlık haline getirmişlerdir. Birileri gerçekten Nasılsın diye sorduğunda bile otomatik olarak aynı cevabı verirler. Oysa içlerinde anlatılmayı bekleyen yüzlerce cümle vardır. Fakat o cümleler boğazlarına kadar gelir, sonra sessizce geri çekilir Zaman ilerledikçe yalnızlık sadece çevredeki insanların eksikliği olmaktan çıkar. İnsan, kendi içinde de yalnızlaşmaya başlar. Eskiden keyif aldığı şeylerden uzaklaşır. Yeni bir başlangıç yapma isteği giderek azalır. Ertelemeler çoğalır. Hayaller bir defterin kenarında unutulmuş cümlelere dönüşür. Yapılacaklar listesi büyürken, atılan adımlar küçülür.
Karanlıkta kalan insanlar, çoğu zaman gerçeklerden kaçmaya çalışırlar. Sorunların üzerine gitmek yerine onları zamana bırakırlar Konuşmaları gereken konuları erteler, yüzleşmeleri gereken duyguları bastırırlar. İlk başta bu yöntem işe yarıyor gibi görünür. Fakat bastırılan hiçbir duygu yok olmaz. Sessiz kalan her acı, zamanla daha ağır bir yük haline gelir ve insanın omuzlarına çöker. Bazıları ise çevresindekileri mutlu etmeye çalışırken kendi hayatını ihmal eder. Herkese yetişmeye çalışır ama kendine hiç sıra gelmez Başkalarının yükünü taşırken kendi yorgunluğunu fark edemez. Gün gelir, tükenmiş olduğunu anlar ama artık ayağa kalkacak gücü bulmakta zorlanır
En zor an ise insanın. Belki de artık çok geç diye düşünmeye başladığı andır. İşte birçok kişi tam bu noktada pes etmeye yaklaşır Hayallerinin gerçekleşmeyeceğine, kimsenin onu anlamayacağına ya da değişimin artık mümkün olmadığına inanır. Fakat çoğu zaman bu düşünce, gerçeğin kendisi değil uzun süre taşınmış umutsuzluğun sesidir. Hayatın ilginç yanı şudur. Karanlıkta kalan insanlar, çoğu zaman başkalarının sandığından çok daha güçlüdür. Çünkü her sabah içlerindeki ağırlığa rağmen yeniden ayağa kalkarlar. Fakat güç tek başına her yükü sonsuza kadar taşımaya yetmez. İnsan bazen susarak değil, konuşarak yalnız kalarak değil, destek alarak korkularından kaçarak değil, onlarla yüzleşerek ilerleyebilir
Belki de karanlığın en tehlikeli tarafı, insanın oraya alışmasıdır. Çünkü uzun süre karanlıkta kalan gözler, ışığın varlığını unutabilir. Oysa en küçük bir ışık bile yön bulmaya yeter. Bazen içten söylenmiş tek bir cümle, bazen uzatılan samimi bir el, bazen de insanın kendine verdiği ikinci bir şans yıllardır açılmayan kapıları aralayabilir. Gerçek kayıp, karanlıkta kalmak değildir. Gerçek kayıp, oradan hiç çıkılamayacağına inanmaktır. İnsan umudunu tamamen kaybetmediği sürece yeni bir başlangıç yapma ihtimali her zaman vardır Çünkü en uzun gecelerin bile değişmeyen bir gerçeği vardır. Sonunda mutlaka sabah olur.
"Belki de en karanlık yerde kalan insanlar, en çok ışığı hak edenlerdir."
