Karalama kağıdı, çoğu zaman masanın en değersiz parçası gibi görülür. Üzerine rastgele çizgiler çekilir, kelimeler yarım bırakılır, sayılar karalanır, yanlışlar silinir, hayaller taslak halinde kalır. İşi bittiğinde buruşturulur ve sessizce çöpe atılır.
Oysa bir romanın ilk cümlesi, bir bestenin ilk notası, bir mimarın ilk çizgisi, bir bilim insanının ilk formülü, bir ressamın ilk eskizi ve belki de insanın hayatını değiştirecek en büyük fikir, önce onun üzerinde nefes almıştır. Kimse sergilenen tabloyu görürken karalama kağıdını hatırlamaz, alkışlanan konuşmanın, imzalanan anlaşmanın ya da ezberlenen şarkının ilk hali çoğu zaman onun üzerinde doğmuştur.
Karalama kağıdı, sonuca ulaşamayan değil, sonuca giden bütün yolların başladığı yerdir. Bir tohum nasıl ağacın gölgesinde unutulursa, karalama kağıdı da tamamlanmış eserlerin gölgesinde kalır. Üzerindeki lekeler başarısızlığın değil, arayışın izidir, silinen satırlar hatanın değil, öğrenmenin kanıtıdır.
Hayatın kendisi biraz karalama kağıdına benzer. İnsan da defalarca yanlış yapar, yönünü değiştirir, kendini siler, yeniden yazar ve sonunda başkalarının hayranlıkla baktığı haline ulaşır. Fakat o son halin arkasında, kimsenin saklamaya değer görmediği sayısız karalama vardır. Bu yüzden karalama kağıdı yalnızca bir kâğıt değil, görünmeyen emeğin, cesaretin, denemenin ve her büyük başlangıcın sessiz tanığıdır.
