Şehir geceye döndüğünde bazı duraklar sadece insanların otobüs ya da tramvay beklediği yerler olmaktan çıkar çünkü insan bazen eve gitmeyi değil, biraz daha düşünmeyi seçer ve özellikle gece yarısından sonra boş bir tramvay durağında tek başına oturan biri varsa bilin ki o insan sadece bir ulaşım aracını değil, içinden geçmeyen hayatını da bekliyordur. Kara Kedi o gece eski bir tramvay durağında oturuyordu neon ışığın yarısı yüzüne vuruyor, diğer yarısı karanlığın içinde kayboluyordu, yağmur yeni durmuştu ve rayların üzerinde biriken su şehir ışıklarını kırık anılar gibi yansıtıyordu çünkü bazı geceler insanın içi de tam olarak böyle olur parçalanmış ama hala bir şeyleri yansıtmaya devam eden bir sessizlikle dolu. Yanından insanlar geçti kimisi telefona bakıyordu, kimisi yetişeceği yere odaklanmıştı, kimisi sevgilisiyle konuşuyordu ama Kara Kedi onların yüzlerine baktığında hepsinde aynı yorgunluğu gördü çünkü modern şehirlerde insanlar artık fiziksel olarak değil, ruhsal olarak yoruluyor sürekli güçlü görünmekten, sürekli iyiymiş gibi davranmaktan, içindeki kırıkları saklamaktan yoruluyor.
Bir tramvay durağının en garip tarafı şudur orada duran herkes bir yere gitmek ister ama çoğu insan aslında neden bu kadar gitmek istediğini bilmez çünkü bazen insan bulunduğu yerden değil, hissettiği boşluktan kaçmaya çalışır ve ne kadar hızlı giderse gitsin zihnindeki sessizlik peşinden gelmeye devam eder. Kara Kedi ellerini cebine koyup raylara baktı o gece belki birini düşündü, belki yarım kalan bir konuşmayı, belki de artık eskisi gibi hissedemediği kendi kalbini çünkü insan bazı dönemlerde kimseye anlatamadığı bir uzaklaşmanın içine düşer sevdiği şeylerden insanlardan, hatta eski halinden bile yavaş yavaş kopmaya başlar ve bunu çoğu zaman ilk önce gece fark eder. Şehirde bazı insanlar vardır gündüz kahkahalarıyla dikkat çekerler ama gece tramvay durağında tek başlarına oturduklarında gözlerinin içindeki gerçek yorgunluk ortaya çıkar çünkü insanın gerçek yüzü kalabalıkta değil, yalnız kaldığında belirir ve bazı insanlar herkesi güldürdükten sonra eve dönerken sessizce kendi içlerine çöker.
Bir çift geçti sonra durağın önünden konuşuyorlardı ama birbirlerine bakmıyorlardı, aynı cümledeydiler ama aynı duyguda değillerdi ve Kara Kedi onların arkasından bakarken şunu düşündü insanlar bazen ilişkiyi bitirmeden önce ruhen uzaklaşıyor, aynı yolu birlikte yürürken bile birbirlerine çoktan yabancı olmuş oluyorlar çünkü en tehlikeli mesafe iki insanın arasında oluşan görünmez sessizliktir Tramvay gecikiyordu ama bazı bekleyişler zaten raylarla ilgili değildir bazı insanlar yıllardır bir mesajı, bir özrü, bir anlaşılmayı, yeniden eskisi gibi hissedebilmeyi bekliyordur ve en acısı da şudur insan zaman geçtikçe artık gerçekleşmesini değil, sadece bir ihtimal olarak kalmasını sevmeye başlar.
Kara Kedi ayağa kalktı sonra uzaktan gelen tramvayın ışığı yüzüne vurdu, şehir hala kalabalıktı, insanlar hala bir yerlere yetişmeye çalışıyordu ama o gece anladı ki bu şehirde en yalnız insanlar genelde kalabalığın içinde değil, gece tramvay duraklarında sessizce bekleyen insanlardı çünkü bazı kırgınlıklar bağırmaz sadece insanı geceleri biraz daha uzun süre bir durakta tutar.
