Şehirlerin kalabalığı çoğu zaman insanlara yalnız olmadıkları hissini verir sokakların dolu olması, ışıkların hiç sönmemesi ve insanların sürekli bir yerlere yetişir gibi yürümesi, sanki herkes aynı hikayenin parçasıymış gibi bir görüntü oluşturur, fakat bu görüntünün ardında çoğu zaman kimsenin kimseyi gerçekten tanımadığı ve herkesin içinde taşıdığı gerçek yüzünü dikkatle sakladığı sessiz bir dünya bulunur. İnsanlar yüzlerini taşır. Ama çoğu zaman kendi yüzlerini değil. Bir iş yerinde gülümseyen adam aslında geceleri içinden geçen öfkeyi bastırıyordur bir arkadaş toplantısında kahkaha atan kadın kalbinin derininde hiç anlatamadığı bir kırgınlığı saklıyordur kalabalığın içinde yürüyen bir genç dışarıdan özgüvenli görünürken iç dünyasında kim olduğunu hala anlamaya çalışan bir çocuk olabilir. Şehir bu yüzden yalnızca bir yer değildir. Şehir bir maskeler koleksiyonudur. Her sokakta başka bir yüz, her pencerede başka bir hikaye, her kalabalıkta saklanan başka bir gerçek vardır. O gece kara kedi yine sokakların içinden geçiyordu. Sessiz adımlarla ilerliyor, insanların görmediği ayrıntılara bakıyordu. Çünkü kara kedi insanların söylediklerinden çok, söylemediklerini görüyordu. Bir kafede oturan iki insan birbirine gülümsüyordu. Ama gülüşlerin ardında gizlenen şey, çoktan bitmiş bir ilişkinin son perdesiydi. Başka bir sokakta bir adam telefonla konuşurken güçlü görünmeye çalışıyordu sesi sertti, cümleleri kararlıydı, fakat konuşma bittiğinde gözlerindeki yorgunluk bir anda ortaya çıkıyordu.
Çünkü bazı insanlar dünyaya güçlü görünmek zorunda olduklarını düşünür. Ve güçlü görünmek için en kolay yol, gerçek yüzünü saklamaktır. Kara kedi bir süre durdu. Sokak lambasının altında, kaldırımın kenarında oturdu. Karşıdan geçen insanlara baktı. Bir çift yürüyordu. Kadın gülüyordu Erkek başını sallıyordu. Ama kara kedi onların gözlerinin içindeki mesafeyi görebiliyordu. Bazen iki insan yan yana yürür ama aslında birbirinden kilometrelerce uzaktadır. Bir adam hızlı adımlarla yürüyordu. Yüzünde telaş vardı. Belki de bir şeyden kaçıyordu. Ama çoğu insanın fark etmediği şey şudur. İnsan kendinden kaçamaz. Ne kadar uzaklaşırsa uzaklaşsın, içindeki yüz hep onunla birlikte yürür. Şehir bu yüzden garip bir sahnedir. Gündüzleri herkes rolünü oynar. İş insanı ciddi görünür. Sevgili romantik görünür. Arkadaş sadık görünür. Ama gece olduğunda ve insanlar kendi odalarında yalnız kaldığında, o maskeler yavaş yavaş düşmeye başlar. Ve işte o an gerçek yüz ortaya çıkar. Kara kedi bunu çok iyi biliyordu. Çünkü o insanların maskelerini değil, gölgelerini görüyordu. Bir insanın gölgesi hiçbir zaman yalan söylemez. Işık ne kadar değişirse değişsin gölge gerçeğin izini taşımaya devam eder. Bir binanın duvarına yansıyan gölgeler gibi…
Kara kedi başını kaldırdı. Rüzgar hafifçe esiyordu. Şehrin içinden geçen o eski, tanıdık fısıltı yine duyuluyordu. Ama bu sefer ses biraz farklıydı. Sanki şehir yalnızca geçmişi değil, insanların sakladığı yüzleri de anlatmak istiyordu. Çünkü şehirler insanların gizlediği hikayelerle büyür. Bir sokakta söylenmemiş bir özür. Başka bir yerde hiç dile getirilmeyen bir sevgi. Bir başka köşede bastırılmış bir öfke. Bütün bunlar görünmez ama kaybolmaz. Zamanla şehrin duvarlarına, taşlarına ve sokaklarına siner. Ve bir gün… Birileri o izleri görmeye başlar. Kara kedi yürümeye devam etti. Ama bu sefer biraz daha yavaş. Çünkü artık yalnızca şehri izlemiyordu. İnsanları izliyordu. Ve insanların yüzlerinin ardında sakladıkları hikayeleri. Çünkü herkesin bir yüzü vardır. Bir de sakladığı yüzü. Ve bazen… En büyük sır, insanın kendisinden bile sakladığı yüzdür. Kara kedi bunu biliyordu. Bu yüzden durup geriye baktı. Sokakta yürüyen insanlara uzun uzun baktı. Ve gözlerinde sanki tek bir soru vardı. Gerçek yüzünüz hangisi belki de şehirde dolaşan en büyük sır buydu. Çünkü bazı insanlar maskelerini başkalarından saklar. Ama bazıları… Maskelerini kendilerinden bile saklar.
