Gece, şehrin üzerine yalnızca karanlık olarak değil, aynı zamanda görünmeyen bir ağırlık gibi çökerken, sokak lambalarının solgun ışıkları asfaltın üzerine ince bir çizgi gibi yayılıyor, fakat bu ışık ne yolu netleştiriyor ne de içte büyüyen o tarif edilemeyen hissi bastırabiliyordu çünkü bazı geceler vardır ki insan dışarıda yürüdüğünü sanırken aslında kendi zihninin içinde ilerler ve attığı her adım, onu bir yerden başka bir yere değil, kendisinin daha derin bir katmanına götürür. Sokaklar birbirine benzerken yön duygusu yavaş yavaş silinir, fakat kaybolan şey yol değil, insanın kendine olan tanıdıklığıdır ve bu tanıdıklık kaybolduğunda, en bilinen yerler bile yabancılaşır, en sıradan anlar bile tuhaf bir gerilim taşımaya başlar, sanki her şey aynı kalmış ama bir şey eksilmiş gibidir ve işte o eksik olan şey, çoğu zaman fark edilmez çünkü insan en son kendine bakar.
Köşeyi döndüğünde o yine oradadır. Kara Kedi, her zamanki gibi sessiz, her zamanki gibi hareketsiz, fakat bu sefer varlığı bir rastlantı gibi değil bir bekleyiş gibi hissedilir ve bakışları, sıradan meraklı bakışları değil, uzun zamandır izleyen, ölçen ve belki de doğru anı kollayan bir bilincin sabitliğiyle doludur, bu yüzden rahatsız eden şey onun orada olması değil, sanki hep oradaymış gibi hissettirmesidir. Göz göze gelinen o kısa anda zaman sanki ince bir iplik gibi gerilir, etraftaki sesler silikleşir, uzaklaşır ve geriye yalnızca o bakışın ağırlığı kalır, çünkü bazı bakışlar vardır ki insanı dışarıdan değil, içeriden yakalar ve o an fark edilen şey, izlenmekten çok daha derin bir şeydir tanınıyor olmak, hem de insanın kendine bile söyleyemediği taraflarıyla.
Kara Kedi yavaşça hareket ettiğinde adımlar durmaz, çünkü geri dönmek bir seçenek gibi görünse de aslında çoktan geride kalmıştır ve insan bazen bilmediği bir şeyi takip ettiğini sanırken, aslında çoktan bildiği ama yüzleşmek istemediği bir şeye doğru çekilir, bu yüzden atılan her adım bir tercih gibi değil, kaçınılmaz bir ilerleyiş gibi hissedilir. Sokak daraldıkça duvarlar birbirine yaklaşır, nefes alışverişi fark edilir hale gelir, sanki hava bile ağırlaşmış gibidir ve bu fiziksel daralma, içte yaşanan sıkışmanın bir yansıması gibi büyürken yolun sonunda beliren şey, basit bir nesne olmaktan çok daha fazlasını taşır eski, kırık ve tozla kaplanmış bir ayna, yıllardır kimsenin bakmadığı ama hala bir şeyleri saklamaya devam eden bir yüzey gibi orada durur.
Aynanın karşısında durulduğunda ilk bakışta her şey olması gerektiği gibidir, çünkü yansıma tanıdıktır, yüz bilindik, gözler alışıldık, hatta o yorgunluk bile eskiden beri taşınan bir ağırlık gibi yerli yerindedir, fakat bu tanıdıklık çok uzun sürmez, çünkü bazen gerçeklik büyük kırılmalarla değil, fark edilmesi zor küçük kaymalarla değişir. Gözler. Yansımanın gözleri. Aynı noktaya bakmaz. Bu fark o kadar küçüktür ki ilk anda zihnin bunu reddetmek ister, bir yanılgı, bir ışık oyunu, belki de sadece yorgunluk olarak açıklamaya çalışır, fakat zaman birkaç saniye daha ilerlediğinde bu küçük uyumsuzluk büyür ve artık inkar edilemez hale gelir. Çünkü yansıma… Seninle aynı değildir. Ve sonra, hiçbir kas hareket etmezken, hiçbir neden yokken, o yansımanın dudaklarında beliren hafif bir gülümseme, bütün gerçekliği sessizce parçalar, çünkü insanın en büyük korkusu karanlık değildir, bilinmeyen de değildir, insanın en büyük korkusu, kendine ait olduğunu sandığı bir şeyin aslında kendine ait olmadığını fark etmesidir.
Geri çekilmek istenir ama beden buna karşılık vermez, çünkü bazı anlar vardır ki fiziksel bir hareketten çok daha derin bir şey yaşanır, o anlarda insan yerinde kalır ama zihni, algısı ve varlığı geri dönülmez bir eşikten geçer. Kara Kedi, aynanın önünden ağır adımlarla geçerken bir anlığına durur ve o yansıma ile göz göze gelir, işte o an, dışarıda olan ile içeride olan arasındaki sınır tamamen silinir, çünkü o diğer şey yalnızca bir yansıma değildir, bir ihtimal, bir ihtimalden de öte, bastırılmış, ertelenmiş ya da hiç kabul edilmemiş bir parçanın kendisidir. Başın hafifçe eğilmesi gibi küçük bir hareket, ama taşıdığı anlam ağırdır bir tanışma gibi değil, bir kabulleniş gibi, sanki çok uzun zamandır beklenen bir karşılaşma nihayet gerçekleşmiş gibi.
İçeride bir cümle yankılanır, kelimeler duyulmaz ama anlam nettir ve bu anlam, bir açıklama değil, bir hatırlatma gibidir çünkü bazı gerçekler öğrenilmez, sadece bir an gelir ve hatırlanır. Kalp hızlanır, nefes değişir, fakat bu artık bir korkunun tepkisi değildir, bu, geri dönüşü olmayan bir farkındalığın başlangıcıdır, çünkü insan bazı şeyleri gördükten sonra eskisi gibi kalamaz ve bazı aynalar vardır ki yalnızca yüzü değil, gerçeği gösterir. Ayna artık bir nesne değildir. Bir sınırdır. Ve o sınır… Fark edilmeden aşılmıştır. Kara Kedi yürümeye devam ederken adımlar onu izler fakat artık bu takip bir merakın sonucu değildir, bir bağın sonucudur ve o bağ, görünmez ama koparılamaz bir şekilde kurulmuştur.
Çünkü geride kalan şey yalnızca bir yansıma değildir. O, içeriden ayrılan bir parçadır. Ve bazı parçalar vardır… Bir kez ortaya çıktığında, artık asla eski yerine dönmez.
