Şamanın Üç Kapısı
İnsan Bilincinin Kadim Yolculuğu İnsanlık tarihinin en eski inanç sistemlerinden biri olan şamanik gelenek, modern zihnin sandığı gibi basit bir doğa dini değil, aksine bilincin katmanlarını, ruhun geçitlerini ve varoluşun görünmeyen mimarisini anlamaya çalışan derin bir kozmoloji sistemidir bu sistemin merkezinde ise üç kapı öğretisi bulunur ki bu kapılar, sıradan bir inanç şemasından çok, insanın kendi içindeki evrimsel sıçramaları simgeleyen eşiklerdir. Şamanın üç kapısı, aslında insanın üç büyük sınavıdır.
I. Beden Kapısı: Toprağa Bağlanmadan Göğe Çıkılmaz
Şaman yolculuğu gökte başlamaz toprakta başlar. Çünkü toprağa basmayan ruh, gökte savrulur. Beden kapısı, maddenin öğretisidir açlık, yorgunluk, korku, dayanıklılık, doğayla temas, soğuğa karşı direnç, ateşle kurulan bağ, hayvanın ritmini anlama ve rüzgarın sesini okuyabilme becerisi bu kapının sınavlarıdır şaman burada önce kendi bedenini tanır, çünkü beden yalnızca bir kabuk değil, ruhun taşıyıcısıdır ve dengesi bozulmuş bir bedenle ruhsal seyahat yapmak, pusulasız denize açılmaya benzer.
Kadim Türk kam geleneğinde bu aşama yer-su ruhlarıyla barış olarak anlatılır insan önce yeryüzünün enerjisini tanımalı, doğayla çatışmayı değil uyumu öğrenmeli, avladığı hayvanın ruhundan özür dilemeyi bilmeli ve her nefeste aldığı havanın emanet olduğunu fark etmelidir çünkü doğayla savaşan bir bilinç, gök katlarının bilgisine erişemez. Beden kapısı aslında egonun ilk kırıldığı yerdir insan burada şunu öğrenir. Ben doğanın efendisi değilim, parçasıyım.
II. Ruh Kapısı: Görünenin Ardındaki Dili Çözmek
İkinci kapı, bilinç kapısıdır burada artık göz değil, iç göz açılır. Şaman davul çaldığında aslında ritim üretmez bilinci değiştirir. Çünkü ritim, zihnin duvarlarını gevşetir ve insanı lineer zamandan çıkararak sembollerin konuştuğu alana taşır bu alana Türk mitolojisinde bazen orta dünya, bazen ruhlar yolu, bazen de ağaç ekseni denir. Bu kapıda şaman, ruh hayvanıyla karşılaşır kurt, kartal, geyik ya da başka bir varlık sembolü aslında bilinçaltının arketipik formudur ve insan burada korkularıyla yüzleşmeden ilerleyemez çünkü ruh kapısı, kaçılan her korkuyu büyüterek geri getirir.
Altay şamanizmine göre dünya ağacı yani kozmik ağaç üç katmanlıdır kökleri yeraltına, gövdesi dünyaya, dalları göğe uzanır ve şaman bu ağacın gövdesinden yukarı çıkar bu yolculuk bir metafor değil, bilinç deneyimidir çünkü insan zihni sembollerle çalışır ve sembol çözüldüğünde bilgi açığa çıkar. Bu kapının en büyük öğretisi şudur. Gerçek sandığın şey, yalnızca algının izin verdiği kadardır.
III. Gök Kapısı: Bilginin Sorumluluğu
Üçüncü kapı, bilgelik kapısıdır burası artık kişisel deneyim alanı değil, kolektif sorumluluk alanıdır. Türk inanç sisteminde Gök Tengri anlayışı göğü yalnızca fiziksel bir boşluk olarak değil, düzenin ve kader ağının merkezi olarak görür şaman bu kapıya ulaştığında artık kendi için değil topluluğu için bilgi taşır ve öğrendiği her şeyi paylaşmaz, çünkü her bilgi herkese ait değildir.
Bu aşamada insan, güç ile emanet arasındaki farkı anlar çünkü kozmik düzeni sezmek, insanı büyütmez, ağırlaştırır bilginin yükü hafif değildir ve gök kapısından dönen kişi, artık eskisi gibi yaşayamaz. Şaman burada kader çizgilerini okumaz dengeyi gözetir. Çünkü bilgelik, müdahale değil uyum sanatıdır. Şamanın üç kapısı, bir inanç sisteminin teknik detayı değil, insanın içsel evrim basamaklarıdır önce bedenini tanır, sonra bilinç katmanlarını çözer, en sonunda da sorumluluğu üstlenir.
Bu üç kapı aynı zamanda üç sorudur
Toprakla barışık mısın?
Korkularınla yüzleştin mi?
Bildiğini taşıyabilecek kadar olgun musun?
Ve belki de en derin sır şudur
Bu kapılar dışarıda değildir.
Hepsi insanın içindedir.
