İnsan bazen kaderinden kaçtığını zanneder. Önüne engeller koyarak, sürekli yön değiştirerek, korkularını mantık gibi göstererek ya da Henüz zamanı değil. diyerek hayatın akışını değiştirdiğini düşünür. Oysa çoğu zaman değiştirdiği şey varacağı yer değildir. Sadece oraya ulaşacağı zamanı erteler. Çünkü hayatın bazı durakları vardır ki onlardan sonsuza kadar kaçamazsın. Er ya da geç, dönüp dolaşıp yine aynı kapının önünde bulursun kendini. Hayatın en ilginç tarafı da tam burada başlar. İnsan, gitmesi gereken yere ulaşmamak için yıllarını harcayabilir. Kimi zaman korkuları yüzünden, kimi zaman konfor alanını terk etmek istemediği için, kimi zaman da başkalarının ne söyleyeceğini düşündüğü için kendi yoluna taş koyar. Fakat zaman durmaz. Sen beklesen de ilerler, sen vazgeçsen de akar, sen yönünü değiştirdiğini sansan bile kendi ritmini sürdürmeye devam eder. Bazen insan bir ilişkiye başlamaktan korkar, bazen yıllardır hayalini kurduğu işi sürekli erteler, bazen de söylemesi gereken tek bir cümleyi yıllarca içinde taşır. Her defasında Biraz daha bekleyeyim. der. Fakat beklemek her zaman hazırlık yapmak değildir Çoğu zaman beklemek, yalnızca cesareti ertelemektir. Unutulan en önemli gerçek ise şudur: Hayatın önüne koyduğun engeller, hayatı değil seni yavaşlatır. Çünkü akış devam ederken geride kalan sensin. Sen aynı yerde beklediğini sanırken aslında zaman senden parçalar alır. Gençliğini alır enerjini alır, fırsatlarını alır, bazen de geri gelmeyecek insanları sessizce hayatından çıkarır.
Eninde sonunda gitmen gereken yere yine gidersin. Belki yıllar sonra, belki sayısız denemeden, hayal kırıklığından ve pişmanlıktan sonra. Ama asıl soru oraya varıp varmayacağın değildir. Asıl soru, vardığında seni bekleyen şeylerin orada olup olmayacağıdır. Çünkü bazı kapılar sonsuza kadar açık kalmaz. Bazı insanlar ömür boyu beklemez. Bazı fırsatlar ikinci kez karşına çıkmaz. Bazı hayaller ise çok geç gerçekleştiğinde, ilk günkü heyecanını çoktan kaybetmiş olur. İşte insanı en çok üzen de hedefe ulaşamamış olmak değildir Hedefe ulaştığında, keşke bunu yıllar önce yapsaydım demektir. Hayatın en ağır yüklerinden biri başarısızlık değildir. En ağır yük, geç kalmış olmanın sessiz pişmanlığıdır. Çünkü başarısız olan insan yeniden deneyebilir. Ama zamanı kaçıran insan, aynı zamanı bir daha satın alamaz. Takvim yaprakları geri dönmez, yaşanmamış yıllar yeniden yazılamaz. Çoğu insan kaderin önüne engel koyduğunu düşünürken aslında kendi önüne duvar örer. O duvarların arkasında güvende olduğunu zanneder. Oysa güven sandığı şey, çoğu zaman hareketsizliğin verdiği geçici rahatlıktır. Hayat ise hareket edenleri ödüllendirir. Cesaret edenleri büyütür. Adım atanları dönüştürür.
Belki bugün korktuğun o karar, yarın hayatını değiştirecek tek fırsattır. Belki söylemekten çekindiğin tek cümle, yıllardır beklediğin kapıyı açacaktır Belki de ertelediğin o ilk adım, seni olman gereken yere düşündüğünden çok daha kısa sürede ulaştıracaktır. Fakat bunu öğrenmenin tek yolu yürümektir. Bekleyerek hiçbir yol kısalmaz. Hayat bazen bize yön gösterir ama yürümeyi bizim yerimize yapmaz İşaretleri verir ama adımları bizim atmamızı bekler. Çünkü kader varılacak yeri gösterebilir, fakat o yolda harcanacak zamanı çoğu zaman bizim seçimlerimiz belirler. Bu yüzden kendine şu soruyu sormaktan çekinme. Ben gerçekten doğru zamanı mı bekliyorum yoksa sadece korkularımı ertelemek için zamana mı sığınıyorum. Çünkü bu iki soru birbirine çok benzer görünür ama insanın bütün hayatını bambaşka bir yöne çevirebilir. Unutma. Eninde sonunda gitmen gereken yere gideceksin. Fakat oraya vardığında zaman senden önce varmış olabilir. Ve hayatta telafisi en zor şeylerden biri, yanlış yolda yürümek değil doğru yola çıkmak için gereğinden fazla beklemektir. Çünkü bazı geç kalışların bedeli yıllarla, bazıları ise bir ömür boyu taşınan Keşke cümlesiyle ödenir.
