İnsan ilişkilerinin en garip ve en sessiz dramlarından biri, aslında iki tarafın da gerçeği az çok fark ettiği halde hiçbir şey olmamış gibi davranmasıdır çünkü bazı insanlar gerçeği görmekten değil, gerçeği kabul ettikleri anda hayatlarının değişecek olmasından korkarlar ve bu korku onları inkarın, suskunluğun ve kaçışın karanlık ama güvenli görünen koridorlarına doğru sürükler. Cesaretsizlik çoğu zaman dışarıdan bakıldığında basit bir karakter zayıflığı gibi yorumlanır, fakat psikolojik açıdan bakıldığında bu durum çok daha karmaşık bir iç mekanizmanın sonucudur çünkü insan zihni bazen gerçekleri kabul etmek yerine onları görmezden gelerek kendi iç dengesini korumaya çalışır ve bu savunma mekanizması, kişinin açık bir adım atmak yerine geri çekilmesini, saklanmasını ya da sessiz bir gözlemciye dönüşmesini sağlar.
Bu yüzden bazı insanlar bir şeyi bildikleri halde inkar ederler, çünkü o gerçeği kabul etmek yalnızca bir düşünceyi değil, aynı zamanda bir sorumluluğu da beraberinde getirir bir duyguyu itiraf etmek, bir ilişkiye adım atmak ya da bir gerçeği açıkça söylemek demek, artık saklanacak bir yer kalmaması anlamına gelir ve işte tam bu noktada korku devreye girer. Cesaretsiz insanların dünyasında ilginç bir çelişki vardır. Bu insanlar çoğu zaman duyguları tamamen yok saymazlar, aksine onları içlerinde büyütürler fakat dışarıya yansıtmak yerine uzaktan izlemeyi tercih ederler birinin hayatını takip ederler, davranışlarını gözlemlerler, bazen sosyal medyada sessiz bir izleyici gibi kalırlar, bazen gerçek hayatta mesafeli bir yakınlık kurarlar, fakat asla o son adımı atmazlar.
Psikologlar bu durumu bazen duygusal kaçınma olarak tanımlar çünkü bazı bireyler bir duygunun gerçekliğini kabul ettikleri anda reddedilme ihtimaliyle, hayal kırıklığıyla veya kontrol kaybıyla yüzleşmek zorunda kalacaklarını düşünürler ve bu ihtimaller, onların zihninde gerçek duygudan daha büyük bir tehdit haline gelir. Bu nedenle kaçış çoğu zaman bir korkaklık değil, aslında bir tür zihinsel savunma stratejisidir insan zihni bazen gerçeği bilmenin verdiği ağırlığı taşımak yerine, onu yarı karanlık bir yerde bırakmayı seçer ve bu sayede kişi hem gerçeği tamamen inkar etmez hem de onunla yüzleşmek zorunda kalmaz.
Fakat bu durumun en ilginç tarafı şudur. Kaçan insanlar çoğu zaman gerçekten uzaklaşmazlar, yalnızca görünmez bir mesafe yaratırlar yani fiziksel olarak ortada olabilirler, konuşabilirler, hatta normal bir ilişki kuruyormuş gibi davranabilirler fakat duygusal olarak her zaman bir adım geride dururlar. Bu yüzden cesaretsiz insanların dünyası dışarıdan bakıldığında sakin ve sıradan görünür, fakat aslında içinde yoğun bir iç çatışma barındırır çünkü bir yanda söylenmek isteyen gerçekler, diğer yanda onları susturan korkular vardır ve bu iki güç sürekli olarak zihnin içinde sessiz bir mücadele verir.
Belki de bu yüzden bazı insanlar hayatlarının belirli anlarında sadece izleyici olmayı seçerler çünkü izlemek güvenlidir, uzaktan bakmak risk içermez, fakat sahnenin ortasına çıkmak insanın tüm kırılganlıklarını görünür hale getirir. Ve insan bazen gerçeği bilmekten değil, o gerçeği dile getirdiği anda artık geri dönüş olmayacağını anlamaktan korkar işte tam da bu yüzden bazı insanlar gerçeği görür, hisseder, hatta kabul eder ama yine de kaçmayı seçerler. Çünkü kaçmak bazen korkunun değil, değişimin ağırlığından kaçan bir ruhun sessiz refleksidir. Fakat bu kaçış refleksi zamanı gelince büyük kayıplara sebebiyet verebilir...
