Bir mesaj kutusunun içinde yaşayan insanlar vardır aslında gecenin bir yarısı ekranın ışığı yüzlerine vururken defalarca yazıp sildikleri cümlelerin arasında dolaşır, parmaklarını klavyenin üzerinde gezdirir ama bir türlü gönder tuşuna basamazlar, çünkü insan bazen söyleyemediği şeylerin ağırlığını, söylediği her şeyden daha derin taşır ve işte o görünmeyen yük zamanla yalnızlığa değil, insanın kendi içinde kaybolmasına dönüşür. Çünkü gönderilmeyen mesajlar sadece birkaç kelimeden ibaret değildir onların içinde gurur vardır, korku vardır, reddedilme ihtimali vardır, yanlış anlaşılma endişesi vardır, geç kalınmış hisler vardır, ya umursamazsa düşüncesi vardır ve en kötüsü de hala bir umut taşıdığı için kendine kızan bir kalbin sessiz çırpınışı vardır… insan bazen birine ulaşmak ister ama aynı anda ulaşmanın doğuracağı sonucu kaldıramayacağını hisseder, bu yüzden yazdığı cümleleri siler, yeniden kurar, daha kısa yazar, sonra daha uzun anlatmaya çalışır, sonra hiçbir şey olmamış gibi telefonu kapatır ama zihni o konuşmayı sabaha kadar sürdürmeye devam eder.
Aslında insanı yoran şey çoğu zaman yalnızlık değildir söylemek isteyip sustuğu şeylerin zihninin içinde dönüp durmasıdır… çünkü bazı duygular dışarı çıkamadığında kaybolmaz, içeride yankılanmaya başlar ve zaman geçtikçe bir mesaj olmaktan çıkar, insanın karakterine karışır artık attığı adımlarda, bakışlarında, sessizliğinde yaşamaya devam eder ve farkında olmadan herkese biraz daha mesafeli, biraz daha kontrollü, biraz daha eksik yaklaşır. En garibi de şudur insan bazen gerçekten konuşmak istediği kişiye değil, o kişinin içinde bıraktığı eksik hisse mesaj atmak ister çünkü bazı insanlar gittikten sonra bile zihnin içinde yaşamaya devam eder, bir şarkıda, bir sokakta, gece aniden gelen bir bildirim sesinde ya da telefona bakıp hiçbir mesaj göremediğin o kısa boşlukta yeniden ortaya çıkarlar ve insan tam geçtiğini sandığı anda aslında hala aynı duygunun etrafında döndüğünü fark eder.
Bir mesajı göndermemek bazen güçlü görünür dışarıdan sanki kontrol sende kalmış gibi hissettirir ama insanın içinde başka bir savaş başlar o anda. Acaba yazsam ne olurdu, Belki de o da bekliyordu, Belki her şey değişirdi düşünceleri zihnin karanlık koridorlarında dolaşmaya başlar ve cevap hiçbir zaman öğrenilemediği için o ihtimal sonsuza kadar insanın içinde yaşamaya devam eder işte insanı en çok tüketen şeylerden biri de budur yaşanmış acılar değil, yarım kalmış ihtimaller. Çünkü insan zihni kapanışı olmayan hikayeleri unutamaz net bir son bazen can yakar ama belirsizlik insanın içine yerleşir yıllar geçse bile bir gece ansızın geri gelir, hiç beklenmeyen bir anda eski konuşmaları açtırır, eski fotoğrafları yeniden gösterir, acaba kelimesini tekrar tekrar düşündürür ve insan o an anlar ki bazı savaşlar insanların arasında değil, insanın kendi zihninin içinde yaşanır. Belki de bu yüzden geceleri herkes biraz daha dürüst olur gündüz güçlü görünen insanlar gece olunca yazıp silmeye başlar, çünkü karanlık insanın sakladığı duyguları görünmez yapar ama yok etmez aksine daha net hissettirir ve bazı insanlar için geceler uyumak değil, içinden gönderemediği mesajlarla yeniden yüzleşmek demektir.
İnsan en çok da burada kaybolur zaten söylemek isteyip sustuğu her şeyin içinde, gönderilmemiş mesajların arasında, belki ihtimallerinin karanlığında çünkü bazen bir insanı tüketen şey yaşadığı hikaye değildir yaşayamadığı ihtimallerin zihninde durmadan yaşamaya devam etmesidir.
