Güçlü manipülasyonla isteklerini kabul ettirebilen manipülatör, yüzeyde son derece makul, dengeli ve hatta çoğu zaman “iyi niyetli” görünen bir iletişim dili kurmasına rağmen, derin katmanda karşısındaki insanın algı dünyasını yavaş yavaş yeniden şekillendiren, sınırları görünmez iplerle yerinden oynatan ve zamanla kişinin kendi kararlarına bile yabancılaşmasına neden olan bir psikolojik baskı alanı yaratır; çünkü bu tip bir manipülasyon, ani bir saldırı gibi değil, fark edilmeden yükselen bir sis gibi ilerler. Bu kişiler çoğunlukla doğrudan talep etmek yerine, ortam hazırlar; talep öncesinde duygusal zemin yumuşatılır, kişinin vicdanı, empati kapasitesi ve “iyi biri olma” arzusu sessizce harekete geçirilir ve istek dile getirildiğinde artık mesele isteğin kendisi olmaktan çıkar, reddetmenin yaratacağı içsel rahatsızlık asıl problem haline gelir, böylece kişi “istiyor muyum?” sorusunu değil, “hayır dersem kötü biri olur muyum?” sorusunu sormaya başlar.

Bu manipülatörlerin en ustaca kullandığı alanlardan biri zaman duygusudur; karar verilmesi için açık bir baskı kurmazlar ama belirsizlik yaratırlar, geciktirirler, konuyu tekrar tekrar gündeme getirirler ve bu tekrar, karşı tarafın zihninde sürekli bir zihinsel yük oluşturur, öyle ki kişi bir noktadan sonra isteği kabul etmeyi rahatlama yolu olarak görür ve bu kabul, dışarıdan bakıldığında rıza gibi dursa da, içeriden bakıldığında tükenmişliğin bir sonucudur. Manipülasyonun bu türünde gerçeklik nadiren açıkça çarpıtılır; bunun yerine gerçekliğin bazı parçaları öne çıkarılır, bazıları sessizce arka plana itilir ve kişi, sunulan tablonun eksik olduğunu fark etmeden o tablo üzerinden karar vermeye yönlendirilir, çünkü manipülatör için önemli olan yalan söylemek değil, hangi gerçeğin görünür olacağına karar vermektir.

Bir diğer kritik nokta, bu kişilerin çoğu zaman mağdur rolünü ustalıkla kullanmalarıdır; kendilerini güçsüz, anlaşılmamış, yalnız ya da sürekli fedakarlık yapan biri gibi konumlandırarak, karşı tarafın içindeki koruyucu refleksi tetiklerler ve bu refleks harekete geçtiğinde, karşısındaki kişi artık eşit bir birey gibi değil, bir sorumluluk alanı gibi hissetmeye başlar, bu da “istemiyorum” demeyi ahlaki bir suç gibi algılamasına yol açar. Bu süreç uzadıkça manipülasyona maruz kalan kişi, kendi sınırlarını savunurken bile suçluluk hisseder; net konuştuğunda sert, geri çekildiğinde zayıf, itiraz ettiğinde anlayışsız olduğunu düşünür ve tam da bu içsel karmaşa, manipülatörün en verimli alanıdır, çünkü zihni karışık bir insanın direnci güçlü olmaz, sadece uyum sağlama isteği güçlü olur.

Dışarıdan bakanlar çoğu zaman bu ilişkiyi “iki yetişkin arasında normal bir iletişim” olarak görür; hatta manipülatörü uzlaşmacı, karşı tarafı ise fazla hassas ya da kararsız olarak etiketleyebilir, ancak içeride yaşanan şey bir fikir alışverişi değil, algı üstünlüğü mücadelesidir ve bu mücadelede kazanan, en sakin görünen taraf olur. En tehlikeli nokta ise şudur: Bu manipülasyon türü kişiyi tek bir isteği kabul etmeye zorlamaz; kişiyi, kendi isteklerinden şüphe etmeye alıştırır ve bir noktadan sonra kişi, neyi gerçekten istediğini değil, neyin karşı tarafı memnun edeceğini düşünerek karar vermeye başlar, işte bu aşamada manipülasyon artık bir davranış değil, bir ilişki dinamiği haline gelir.

Ve belki de en sarsıcı gerçek şudur: Güçlü manipülatörler çoğu zaman kendilerini “kötü” hissetmezler, çünkü onlar için mesele zarar vermek değil, düzen kurmaktır; ancak bu düzen, tek taraflı bir zihinsel konfor üretirken, diğer taraf için yavaş yavaş silinen bir benlik anlamına gelir.