Gün içinde zihnimiz hiç susmaz. Sabah uyandığımız andan gece gözlerimizi kapatana kadar içimizde görünmez bir anlatıcı konuşmaya devam eder. Yapmamız gerekenleri hatırlatır, geçmişte yaşananları tekrar tekrar önümüze getirir ve gelecekle ilgili senaryolar üretir. Çoğu insan bu sesi kendisinin bir parçası olarak kabul eder. Ancak bazen durup düşünmek gerekir. Duyduğumuz her düşünce gerçekten bize mi aittir?
İnsan dünyaya boş bir sayfa olarak gelir fakat zamanla çevresinden sayısız etki alır. Ailenin öğrettikleri, okulda duyulan sözler, toplumun değerleri ve yaşanan deneyimler zihnimizde iz bırakır. Bu izler zamanla düşünce kalıplarına dönüşür. Bir süre sonra hangi düşüncenin bize, hangisinin başkalarına ait olduğunu ayırt etmek zorlaşır.
Bazı insanlar sürekli yetersiz olduklarını düşünürler. Bazıları ne yaparlarsa yapsınlar kendilerini suçlamaktan vazgeçemezler. Kimileri ise başkalarının onayını almadan değerli hissedemez. Bu düşüncelerin önemli bir kısmı kişinin kendi gerçeğinden değil, yıllar boyunca maruz kaldığı mesajlardan besleniyor olabilir. Çünkü insan zihni duyduğu her şeyi sorgulamadan kabul etmeye eğilimlidir.
Kendini keşfetmenin önemli aşamalarından biri de zihindeki bu sesleri inceleyebilmektir. Bir düşünce ortaya çıktığında ona hemen inanmak yerine nereden geldiğini sorgulamak gerekir. Bu düşünce bana mı ait? Yoksa yıllar önce duyduğum bir eleştirinin yankısı mı? İşte bu farkındalık, insanın kendi zihniyle arasına sağlıklı bir mesafe koymasını sağlar.
Sessizlik bu nedenle önemlidir. Sürekli ekranlarla, kalabalıklarla ve gürültüyle çevrili bir yaşamda insan kendi sesini duymakta zorlanır. Oysa bazen birkaç dakikalık sessizlik bile zihnimizde dolaşan düşünceleri daha net görmemize yardımcı olabilir. İnsan kendi iç dünyasını ancak ona kulak vermeyi öğrendiğinde keşfetmeye başlar.
Belki de özgürlük, her düşündüğümüze inanmak değil, hangi düşüncenin gerçekten bize ait olduğunu anlayabilmektir. Çünkü insanın hayatını şekillendiren şey çoğu zaman olayların kendisi değil, o olaylar hakkında anlattığı hikayelerdir. Bazen o hikayeyi yeniden yazmak mümkündür.
