İnsan hayatı boyunca çoğu zaman ulaşamadığı şeyleri, hayallerini, gitmek isteyip gidemediği yolları ya da söylemek isteyip sustuğu cümleleri uzak kelimesinin ardına saklar, çünkü uzaklık ona bir bahane verir, bir açıklama sunar ve belki de en önemlisi, yüzleşmekten kaçtığı o içsel korkularla karşılaşmasını bir süreliğine erteler oysa gerçek çoğu zaman sandığımızdan çok daha sade ve çok daha çıplaktır, çünkü uzak sandığımız şeylerin büyük bir kısmı gerçekten erişilemez olduğu için değil, biz onlara doğru yürümeyi sürekli ertelediğimiz için uzak kalır. İnsan zihni, konfor alanını korumak için mesafeleri olduğundan daha büyük, yolları olduğundan daha zor, ihtimalleri ise olduğundan daha korkutucu gösterme eğilimindedir ve bu yüzden bazen birkaç adımlık bir yol, zihinde aşılması imkansız bir mesafeye dönüşür oysa gerçek hayatta çoğu kapı kilitli değildir, sadece biz elimizi uzatıp açmayı denemediğimiz için kapalı kalmaya devam eder ve biz o kapının önünde durup içeri girememenin ağırlığını yaşarken aslında hiç denememiş olmanın sessiz pişmanlığını fark etmeden taşırız.
Çekinceler, korkular ve ya olmazsa'larla kurduğumuz o görünmez duvarlar, dış dünyada var olan engellerden çok daha güçlüdür, çünkü insan dışarıdaki bir engelle savaşabilir, ona çözüm arayabilir, onu aşmak için yollar bulabilir ama kendi zihninde büyüttüğü korkularla yüzleşmediği sürece, en kısa yolu bile yürüyemez hale gelir işte bu yüzden bazı insanlar hayallerine çok daha yakınken bile oldukları yerde kalır, çünkü attıkları her adımda önce kendi iç seslerini ikna etmek zorunda hissederler. Oysa hayatın en sade ve en çarpıcı gerçeği şudur ki, çoğu şey bir anda değil ama bir adımla başlar ve o ilk adım, çoğu zaman en zor olanıdır çünkü insanın sadece dış dünyaya değil, kendi içindeki korkulara, geçmişten taşıdığı kırıklıklara ve kendine koyduğu sınırlara karşı da hareket etmesi gerekir fakat o adım atıldığı anda, zihnin büyüttüğü o devasa mesafeler bir anda küçülmeye başlar, çünkü gerçek ile korku arasındaki fark ilk hareketle ortaya çıkar.
İnsan çoğu zaman yolu değil, başlamayı gözünde büyütür çünkü başlamak demek, artık bahanelerin arkasına saklanamamak, artık belki bir gün demekten vazgeçmek ve kendi hayatının sorumluluğunu gerçekten hissetmek demektir ve bu da insanın en çok kaçtığı şeylerden biridir, çünkü sorumluluk beraberinde risk getirir, risk ise belirsizlik demektir fakat insanın unuttuğu şey şudur ki, belirsizlik her zaman kayıp anlamına gelmez bazen de hiç tahmin etmediği kapıları açar. Ve belki de insanın hayatında en büyük dönüşümler, en uzun yolculuklarla değil, o tek bir anlık cesaretle başlar bir mesaj yazmakla, bir kapıyı çalmakla, bir adım atmakla ya da sadece kendine dürüst olmakla çünkü bazen insan yıllarca kaçtığı bir gerçekle yüzleştiği anda, aslında o gerçeğin hiç de korktuğu kadar ağır olmadığını fark eder ve o an, bütün o yılların yükü bir anda hafifler.
Sonunda insan şunu anlar. Uzaklık çoğu zaman bir mesafe değil, bir erteleme biçimidir. Hayat ise bekleyenleri değil, adım atanları değiştirir ve bazen gerçekten ihtiyacımız olan şey, mükemmel zamanı beklemek değil, eksiklerimizle, korkularımızla ve tüm belirsizliklerle birlikte o ilk adımı atabilme cesaretidir, çünkü o adım atıldığında, aslında hiçbir şeyin düşündüğümüz kadar uzak olmadığını, sadece bizim henüz yürümeye başlamadığımızı fark ederiz.
