İnsan zihni çoğu zaman yalnızca mantıkla çalışan, verileri analiz eden ve sonuçlara ulaşan mekanik bir sistem gibi düşünülür oysa gerçekte insan, yalnızca düşünen bir varlık değil, aynı zamanda hisseden, algılayan ve çoğu zaman farkında bile olmadan doğruyu yanlıştan ayırabilen çok katmanlı bir bilinç yapısına sahiptir ve bu yapının en sessiz ama en etkili parçalarından biri sezgi dediğimiz o içsel rehberdir. Sezgi, çoğu insanın sandığı gibi mistik ya da yalnızca bazı özel insanlara ait bir yetenek değildir aksine her insan doğuştan bu yetiye sahiptir, ancak modern yaşamın gürültüsü, sürekli dış uyaranlara maruz kalma hali, ekranlara bağımlı dikkat yapısı ve sürekli mantık odaklı karar verme alışkanlığı, bu içsel sesi zamanla bastırır ve neredeyse duyulamaz hale getirir, bu yüzden de birçok insan sezgilerini kaybettiğini zannederken aslında sadece onu duyamaz hale gelmiştir.
Günlük hayatta hepimizin yaşadığı o açıklayamadığımız anlar vardır bir ortamda aniden huzursuz hissetmek, yeni tanıştığımız birine sebepsiz yere güven duymak ya da tam tersine hiçbir somut neden yokken içimizde bir şüphe oluşması, işte bunların hepsi sezginin kendine özgü diliyle konuştuğu anlardır ve dikkat edilmesi gereken nokta, bu hislerin çoğu zaman mantıksal bir açıklamaya ihtiyaç duymadan ortaya çıkmasıdır, çünkü sezgi beynin bilinçli olarak fark etmediği yüzlerce detayı aynı anda işleyerek bize hızlı bir sonuç sunar. Bilimsel açıdan bakıldığında sezgi aslında beynin geçmiş deneyimleri, gözlemleri ve bilinçaltına kaydettiği verileri milisaniyeler içinde analiz ederek oluşturduğu bir hızlı karar sistemi olarak tanımlanabilir yani sezgi doğaüstü bir güç olmak zorunda değildir, fakat bu onu değersiz yapmaz, aksine çoğu zaman mantığın yavaş kaldığı anlarda hayat kurtaran bir mekanizma haline gelir, çünkü beyin bazen henüz kelimelere dökülmemiş bir gerçeği çoktan fark etmiş olabilir.
Ancak burada kritik bir ayrım vardır sezgi ile korku, sezgi ile travma ve sezgi ile kaygı çoğu zaman birbirine karıştırılır, çünkü hepsi benzer bir içsel his yaratır, fakat sezgi genellikle sakin, net ve kısa bir uyarı şeklinde gelirken, korku ve kaygı daha gürültülü, tekrar eden ve insanı huzursuz eden bir yapıdadır, bu yüzden sezgiyi doğru anlayabilmek için önce kendi duygularımızın dilini çözmemiz gerekir. Modern insanın en büyük problemlerinden biri, kendi iç sesine güvenmemeyi öğrenmiş olmasıdır çocuklukta oldukça güçlü olan sezgisel algı, büyüdükçe mantıklı ol, kanıt göster, emin misin gibi kalıplarla bastırılır ve zamanla kişi kendi hislerinden şüphe etmeye başlar, bu durum ise insanı dış onaya bağımlı hale getirir, oysa sezgi aslında insanın en kişisel ve en dürüst rehberidir, çünkü başkalarının beklentilerinden değil, doğrudan içsel farkındalıktan beslenir.
Sezgilerini kullanabilen insanlar genellikle hızlı karar veren, insanları daha doğru analiz eden ve tehlikeleri erken fark eden kişiler olarak dikkat çekerler fakat bu bir üstünlük değil, daha çok içsel bağlantının kopmamış olmasıyla ilgilidir, çünkü sezgi güçlendikçe insan dış dünyayı olduğu kadar kendi iç dünyasını da daha net görmeye başlar ve bu da hayatın birçok alanında daha dengeli seçimler yapmasını sağlar. Belki de en ilginç olan nokta şudur sezgi bize hiçbir zaman uzun açıklamalar yapmaz, tartışmaz, ikna etmeye çalışmaz, sadece kısa bir his, ani bir düşünce ya da içsel bir yönelim olarak ortaya çıkar ve sonra sessizce geri çekilir, işte bu yüzden birçok insan onu gözden kaçırır, çünkü modern dünya yüksek sesli düşüncelere alışmıştır, oysa sezgi fısıltıyla konuşur.
Sonuç olarak sezgi, herkesin sahip olduğu ama çoğu insanın kullanmayı unuttuğu bir yetenek değil, aslında hala aktif olan fakat duyulmayı bekleyen bir içsel rehberdir onu yeniden duymak için yapılması gereken şey yeni bir şey öğrenmek değil, aksine biraz yavaşlamak, biraz sessizleşmek ve dış dünyanın gürültüsünü azaltarak iç dünyaya yeniden kulak vermektir, çünkü bazen insanın en doğru kararı, en çok düşündüğü değil, en derinden hissettiği karardır.
