İnsan çoğu zaman duygularını sadece anlık tepkiler olarak tanımlar oysa her duygu, görünmeyen bir titreşim gibi hem zihnin içinde hem de çevrenle kurduğun ilişkilerin içinde yankılanan bir frekans taşır ve bu frekans yalnızca seni etkilemekle kalmaz, hayatına giren insanları karşılaştığın fırsatları ve içinde bulunduğun durumları da sessizce şekillendirir çünkü sen ne hissediyorsan, aslında sadece yaşamazsın aynı zamanda yayırsın. Bu yüzden bazen hiçbir şey değişmemişken bile hayatın ağırlaşmış gibi gelir, bazen de aynı şartlar içinde başka bir gün kendini daha güçlü, daha net ve daha huzurlu hissedersin çünkü değişen çoğu zaman dış dünya değil, içindeki frekanstır ve insan bunu fark etmediği sürece yaşadığı duyguların kendisini neden bu kadar etkilediğini anlamakta zorlanır.

Korku, insanın frekansını daraltan en yoğun duygulardan biridir çünkü korku anında zihin ihtimalleri değil tehditleri görmeye başlar ve bu durum kısa vadede koruyucu gibi görünse de uzun vadede insanı hareket edemez hale getirir, onu güvenli ama sınırlı bir alana hapseder ve zamanla hayatını büyütmek yerine küçültmesine neden olur çünkü korku, insanı ileri taşımak yerine olduğu yerde tutmak ister. Kaygı ise henüz yaşanmamış bir geleceğin frekansıdır ve insanı şimdiki zamandan kopararak sürekli bir belirsizlik içinde tutar çünkü kaygı arttıkça zihin ihtimaller üretir, senaryolar kurar ve bu senaryoların çoğu gerçekleşmese bile insan sanki hepsini yaşamış gibi yorulur, tükenir ve zihinsel olarak ağırlaşır çünkü kaygı, yaşanmayan bir geleceği bugüne taşıyan bir yük gibidir.

Öfke, yüksek titreşimli ama yönlendirilmediğinde yıkıcı bir frekanstır çünkü öfke anında insan kendini güçlü hisseder, kontrolün kendisinde olduğunu düşünür ama bu güç çoğu zaman bilinçsizdir ve kontrol edilmediğinde hem ilişkileri hem de kişinin kendi iç dengesini parçalayabilir çünkü öfke, doğru kullanıldığında sınır çizer ama kontrolsüz olduğunda köprüleri yakar. Üzüntü, insanı derinleştiren ama içinde fazla kalındığında ağırlaştıran bir frekanstır çünkü üzüntü insanı durdurur, düşündürür ve yüzleşmeye zorlar ama bu yüzleşme uzun sürdüğünde kişi hayattan kopmaya başlar, enerjisi düşer ve yaşamla kurduğu bağ zayıflar çünkü üzüntü, geçilmesi gereken bir duraktır ama kalınması gereken bir yer değildir.

Suçluluk, insanın kendine yönelttiği en ağır frekanslardan biridir çünkü bu duygu, kişinin kendi içinde sürekli bir yargı mekanizması kurmasına neden olur ve zamanla kişi ne yaparsa yapsın yeterli hissetmez, kendini sürekli eksik görür ve bu durum onun hem özgüvenini hem de karar alma gücünü zayıflatır çünkü suçluluk, geçmişi değiştiremez ama bugünü ağırlaştırır. Kıskançlık, karşılaştırma üzerinden çalışan bir frekanstır ve insanı kendi yolundan uzaklaştırarak başkalarının hayatına odaklanmaya iter çünkü kıskançlık arttıkça kişi sahip olduklarını değil, sahip olmadıklarını görmeye başlar ve bu durum zamanla hem tatminsizlik yaratır hem de kişinin kendi değerini sorgulamasına neden olur çünkü kıskançlık, insanın odağını dışarı kaydırır.

Sevgi, ise genişleten, yumuşatan ve insanı hem kendine hem de hayata yaklaştıran bir frekanstır çünkü sevgi hissedildiğinde zihin sakinleşir beden gevşer ve insan daha açık, daha anlayışlı ve daha üretken hale gelir çünkü sevgi, insanın içinde alan açar ve o alanın içinde büyümesine izin verir. Huzur, en dengeli frekanslardan biridir ve insanı ne aşırı yukarı ne de aşağı çeker çünkü huzur, kabul ile ilgilidir ve kişi olduğu haliyle olduğu yerde var olabildiğinde bu frekansa ulaşır ve bu noktada hayat dışarıdan çok değişmemiş gibi görünse bile insanın iç dünyasında büyük bir denge oluşur çünkü huzur, dış koşullardan çok iç durumla ilgilidir.

Ve belki de en önemli gerçek şudur. İnsan hayatını düşündüğü kadar, hissettiği frekansta yaşar çünkü zihnin söyledikleri değil, duyguların taşıdığı titreşim hayatına yön verir ve bu yüzden aynı şartlarda yaşayan iki insan tamamen farklı hayatlar deneyimleyebilir çünkü biri korkunun frekansında yaşarken diğeri huzurun frekansında var olur. Şimdi kendine şu soruyu sorma zamanı. Sen gerçekten hayatını mı yaşıyorsun yoksa hissettiğin frekansın sana sunduğu sınırlar içinde mi var oluyorsun. Çünkü değiştirmek istediğin şey belki de hayatın değil sadece frekansındır.