Bazen insan, hayatın içinde aktif bir karakter olduğunu sanır ama gerçekte sadece günleri birbirine bağlayan görünmez bir ipte yürüyen bir gölgeye dönüşmüştür. Sabahları uyanır, yapılması gerekenleri yapar, konuşması gereken yerde konuşur, gülmesi gereken yerde güler ama tüm bunların arasında bir yerde kendini kaybettiğini fark etmez, çünkü alışkanlık dediğimiz şey çoğu zaman bir konfor değil, fark edilmeden inşa edilmiş bir kafestir ve insan o kafesin içinde özgür olduğunu sanacak kadar ustaca adapte olabilir. Günümüz insanının en büyük yanılgısı, hayatta kalmakla yaşamak arasındaki farkı unutmuş olmasıdır çünkü nefes almak yaşamaktır sanılır, oysa nefes almak sadece bedenin çalıştığını gösterir, ruhun gerçekten yaşayıp yaşamadığını değil ve işte tam bu noktada, modern hayatın en sessiz ama en tehlikeli illüzyonu başlar her şey yolundaymış gibi görünen ama içinde hiçbir şeyin gerçekten yerinde olmadığı bir düzen.
İnsan çoğu zaman kendine şunu itiraf edemez. Ben aslında yaşamıyorum, sadece dayanıyorum. Çünkü bu cümle, beraberinde birçok şeyi yıkmak zorunda kalır kurulan düzeni, alışılan insanları, ertelenmiş kararları ve belki de en acısı, yıllardır yanlış bir hayatın içinde kalmış olma gerçeğini bu yüzden zihin, gerçeği görmek yerine onu yumuşatmayı seçer, şu an zor bir dönem, herkes böyle yaşıyor, ileride düzelecek gibi cümlelerle insanı o ince çizgide tutmaya devam eder. Oysa dikkatlice bakıldığında, hayatını yaşamayan bir insanın bazı sessiz belirtileri vardır sabah uyanırken içten gelen bir isteksizlik, gün içinde anlamsız bir yorgunluk, akşam olduğunda hiçbir şey yapmamış olmasına rağmen tükenmiş hissetmek ve en önemlisi, neyin eksik olduğunu tam olarak tanımlayamadan hissedilen o boşluk işte bu boşluk, insanın ruhunun kendine attığı bir sinyaldir ama çoğu zaman bu sinyal gürültünün içinde kaybolur.
Çünkü modern dünya insanı sürekli meşgul ederek düşünmesini engeller ekranlar, bildirimler, yapılacaklar listeleri, yetişmesi gereken işler ve sosyal beklentiler, insanın kendi içine dönmesini geciktiren bir sis perdesi gibi çalışır ve insan bu sisin içinde yönünü kaybederken bile yürümeye devam eder, çünkü durmak çoğu zaman daha korkutucudur durduğunda fark edeceğin şey, belki de yıllardır yanlış bir yolda olduğundur. Ve en çarpıcı gerçek şudur. İnsan çoğu zaman hayatını değiştiremediği için değil, değiştirmeye cesaret edemediği için aynı yerde kalır çünkü değişim yalnızca yeni bir başlangıç değil, aynı zamanda eskiyi bırakma zorunluluğudur ve insan alıştığı acıyı, bilmediği ihtimallere tercih edebilir, bu yüzden de yaşamaktan vazgeçip dayanmayı seçtiğini fark etmeden yıllarını geçirebilir.
Ama bir noktada, her insanın içinde küçük bir ses uyanır çok büyük değildir, bağırmaz, dikkat çekmez ama sessizce şunu fısıldar. Bu senin hayatın değil. İşte o an, çoğu insanın kaçtığı andır çünkü bu sesi dinlemek, konfor alanını terk etmeyi, yüzleşmeyi ve belki de yeniden başlamayı gerektirir. Ve belki de en önemli soru tam burada ortaya çıkar. Gerçekten yaşıyor musun, yoksa sadece günlerin geçmesini mi bekliyorsun. Çünkü hayat, ertelenebilen bir şey değildir ve insan, bir gün yaşamak için uygun zamanı beklerken, aslında yaşaması gereken zamanı çoktan tüketmiş olabilir. Bu yüzden bazen en büyük değişim, büyük adımlar atmakla değil, gerçeği kendine dürüstçe söylemekle başlar çünkü insan kendine yalan söylemeyi bıraktığı anda, dayanmak zorunda olduğu hayat ile gerçekten yaşamak istediği hayat arasındaki farkı görür ve işte o fark, insanı ya aynı yerde tutar ya da onu gerçekten yaşamaya başlatır.
