Bazı insanlar vardır, dünyayı sadece gözleriyle görmez rüzgarın yönünü, toprağın nabzını, sessizliğin içindeki titreşimi hisseder işte şaman dediğimiz varlık, tam da bu görünmeyen katmanların içinde yürüyen, modern dünyanın unuttuğu bir dili hala konuşabilen kadim bir bilinç taşıyıcısıdır. Şamanın yaşamı, dışarıdan bakıldığında sıradışı, hatta bazılarına göre anlaşılmaz görünür çünkü o, zamanı saatlerle değil döngülerle ölçer, başarıyı maddi kazanımlarla değil ruhsal dengeyle tartar ve en önemlisi hayatı düz bir çizgi gibi değil, iç içe geçmiş katmanlardan oluşan bir enerji ağı olarak algılar. Onun için bir ağaç sadece ağaç değildir kökleri yeraltına, dalları gökyüzüne uzanan canlı bir köprüdür… insan ise bu köprünün ortasında duran, iki dünya arasında gidip gelen bir yolcudur.
Şamanlar genellikle doğayla iç içe yaşar, ancak bu bir kaçış değil, aksine en gerçek bağdır çünkü onların inancına göre insan doğadan kopmaz sadece onunla olan bağını unutabilir. Bu yüzden bir şamanın sabahı, alarm sesiyle değil, kuşların ritmiyle başlar gecesi ise sadece uykuya geçiş değil, ruhun başka katmanlara yolculuğudur. Uyku onlar için pasif bir durum değil, aktif bir keşif alanıdır rüyalar ise sıradan görüntüler değil, mesaj taşıyan sembollerdir. En çok merak edilen şeylerden biri şudur. Şamanlar gerçekten ruhlarla konuşur mu. Bu sorunun cevabı modern aklın aradığı gibi net bir evet ya da hayır değildir çünkü şaman için ruh dediğimiz şey, ayrı bir varlık değil, varoluşun farklı bir frekansıdır. Onlar bu frekansa ulaşmak için çoğu zaman ritim kullanır davul sesi, sadece bir müzik değil, bilinç ile bilinçaltı arasında açılan bir kapıdır. Tekrarlayan ritimler, zihni gündelik düşüncelerden arındırır ve insanı daha derin bir farkındalık haline taşır bu duruma çoğu kültürde trans denir.
Bir başka merak edilen konu ise şamanların neden yalnız olduğu düşüncesidir. Aslında şaman yalnız değildir, sadece kalabalıkların gürültüsünden uzakta yaşar çünkü onun işi, başkalarının duymadığı şeyleri duymaktır ve bu, ancak sessizlikte mümkündür. Kalabalıklar insanı dış dünyaya bağlar, sessizlik ise iç dünyayı açar ve şaman tam olarak bu kapının bekçisidir. Şamanların hayatında hastalık da farklı yorumlanır bir rahatsızlık sadece fiziksel bir sorun değil, çoğu zaman ruhsal dengenin bozulmasının bir yansıması olarak görülür. Bu yüzden tedavi, sadece bedene değil insanın bütününe yöneliktir. Bitkiler, ritüeller, sesler ve semboller hepsi bir araya gelerek insanı yeniden dengeye çağırır. Çünkü şamana göre insanın asıl problemi hastalık değil, uyumsuzluktur.
Belki de en çarpıcı nokta şudur. Şamanlar geleceği görmekten çok, insanın kendisini görmesini sağlar. Çünkü onların öğretisinde kader, sabit bir yol değildir farkındalık arttıkça değişebilen bir akıştır. Bu yüzden bir şaman sana ne olacağını söylemez sana zaten bildiğin ama yüzleşmekten kaçtığın gerçeği hatırlatır. Ve modern dünyada en çok kaçırılan şey de budur insanlar sürekli dışarıda bir şey ararken, şamanın yolu içeriye doğru gider. Çünkü o bilir ki insanın en büyük keşfi, yeni yerler görmek değil kendi içindeki bilinmeyeni fark etmektir.
Belki de bu yüzden, şaman olmak bir meslek değil, bir hatırlama halidir.
Unutulmuş bir dili yeniden duymak gibi…
Ve o dil, hala her insanın içinde fısıldamaya devam eder.
