Bazı insanlar kalabalığın içinde görünürler ama aslında hiçbir yere tam olarak ait değildirler konuşurlar ama söyledikleriyle hissettikleri arasında ince, görünmez bir boşluk vardır ve o boşluk, onların en derin gerçeğini saklar çünkü onlar sevmeyi bilir ama sevilmenin ağırlığını taşıyamaz yaklaşmayı ister ama yakınlığın getirdiği çıplaklıktan korkarlar. Sevdiklerinde bile tam sevemezler aslında içlerinde bir şey hep geri durur, hep temkinlidir, sanki kalplerinin kapısını tamamen açarlarsa içeri sadece biri girmeyecek, aynı zamanda yıllardır sakladıkları korkular, kırılganlıklar ve bastırılmış duygular da dışarı taşacakmış gibi hissederler ve bu yüzden severler ama kaçmayı da ihmal etmezler, yaklaşırlar ama tam dokunacakken geri çekilirler, çünkü onlar için sevgi bir huzur değil, aynı zamanda bir risktir.
Onların içinde sürekli dolaşan bir melankoli vardır sebebi tam bilinmeyen ama varlığı her an hissedilen bir ağırlık gibi ne istediklerini sorarsan net bir cevap veremezler, çünkü aslında en çok kendilerinden saklarlar bunu, kendi duygularını bile yarım yaşarlar, yarım kabul ederler, yarım inkar ederler ve bu yarım kalmışlık zamanla onların karakterine dönüşür. En acı olanı ise şudur. Suçu çoğu zaman kendilerinde aramak yerine karşı tarafa yüklerler yanlış zamandı derler, beni anlamadı derler, zaten böyle olması gerekiyordu diye kendilerini ikna ederler ama içten içe bilirler ki sorun ne zamandır ne de karşılarındaki insandır, sorun onların kalmaya cesaret edememesidir, çünkü kalmak, gerçek olmak demektir gerçek olmak ise maskesiz kalmaktır.
Yaklaşırsın bir anlığına sana gerçekten dokunur gibi olurlar, içlerinden bir parça gösterirler, seni anladıklarını hissettirirler, belki de o ana kadar kimsenin kuramadığı bir bağ kurulur aranızda ama tam işte bu dediğin anda, görünmez bir duvar örülür ve onlar bir anda uzaklaşır, sanki hiç o yakınlık yaşanmamış gibi davranırlar çünkü onlar için en tehlikeli an, en çok yakınlaştıkları andır. Eğer hayatlarında biri varsa, bu çelişki daha da derinleşir seni kıskanırlar ama bunu asla açık etmezler, içten içe seni takip eder, seni merak eder, hatta bazen seninle ilgili detayları herkesten daha iyi bilirler ama bunu itiraf etmek yerine kendi içlerinde bastırırlar, çünkü kabul etmek duygularının kontrolünü kaybetmek gibi gelir onlara ve onlar kontrolü kaybetmekten, sevmekten daha çok korkarlar.
En garip olanı ise şudur. Sana hayranlık duyarlar ama bunu sana söylemezler. Seni önemserler ama sana bunu hissettirmezler. Seni merak ederler ama sana bunu sormazlar. Çünkü onların dünyasında hissetmek vardır ama göstermemek esastır sevmek vardır ama sahip çıkmak yoktur istemek vardır ama kabul etmek yoktur. Ve bir gün sen yorulursun. Çünkü insan en çok belirsizlikte tükenir ne tamamen varsındır ne de tamamen yoksun ne sevilirsin ne de unutulursun. İşte o noktada anlarsın. Bazı insanlar seni kaybetmez çünkü aslında seni hiç tam olarak kazanmamıştır. Onlar gölgelerde sever ışığa çıkamazlar. Yaklaşırlar ama kalamazlar. Ve belki de en büyük çelişkileri şudur. Sevgiye en çok ihtiyaç duyanlar ona en çok mesafe koyanlardır.
