İnsan ruhu gün boyunca aynı çizgide ilerleyen sabit bir duygu değildir. Tıpkı gökyüzünün sabahın açık tonlarından akşamın kızıllığına ve gecenin koyu karanlığına doğru değişmesi gibi insanın iç dünyası da zamanın akışıyla birlikte farklı renklere bürünür. Çünkü bedenin biyolojik ritimleri, çevredeki ışık miktarı, zihnin gün içinde topladığı düşünceler ve insanın yalnız kaldığı anlarda yüzeye çıkan duygular ruh halinin sürekli dönüşmesine neden olur.
Sabah saatlerinde çoğu insanın zihni nispeten daha berraktır. Güneş ışığıyla birlikte vücut uyanır, hormonlar harekete geçer ve insan günün başlangıcında sanki yeni bir sayfa açılmış gibi düşünmeye daha hazır hisseder. Bu yüzden sabahları bazı insanlar daha umutlu, plan yapmaya daha hevesli ve geleceğe dair daha düzenli bir bakış açısına sahip olabilir.
Gün ilerledikçe insan sosyal dünyanın içine daha çok karışır. İş, sorumluluklar, konuşmalar, küçük tartışmalar ve beklenmedik olaylar zihnin içinde katman katman birikir. Bu yüzden öğleden sonra birçok insanın ruh hali sabaha göre daha karmaşık bir hal alabilir. Günün içinde yaşanan her küçük deneyim insanın iç dünyasına yeni bir düşünce veya duygu bırakır.
Gece ise bambaşka bir atmosfer yaratır. Sokaklar sessizleştiğinde, telefonlar sustuğunda ve insan kendi düşünceleriyle baş başa kaldığında gündüz bastırılan bazı duygular daha görünür hale gelir. Bu yüzden bazı insanlar gece saatlerinde daha düşünceli, daha melankolik ya da daha yaratıcı hissedebilir. Karanlık çoğu zaman zihnin iç sesini daha net duyurur.
Bu nedenle insan ruhu ne tamamen sabit kalır ne de tamamen kontrolsüz bir şekilde değişir. O, günün ışığına, yaşanan deneyimlere ve zihnin içindeki hatıralara göre sürekli şekil değiştiren canlı bir manzara gibidir ve belki de insan olmanın en ilginç tarafı tam olarak budur. Aynı kişi sabah umutla plan yapan biri olabilirken gece yıldızlara bakıp hayatın anlamını sorgulayan bir düşünür haline dönüşebilir.
