İnsanların aynı odada bulunup bambaşka şeyler hissetmesi, günlük hayatın en sıradan ama en az sorgulanan gerçeklerinden biridir çünkü dışarıdan bakıldığında aynı ışığın altında, aynı sesleri duyarak, aynı insanlarla çevrili şekilde duran bireylerin benzer duygular yaşaması beklenir fakat gerçek hayat neredeyse hiçbir zaman bu kadar basit işlemez ve tam da bu yüzden bazı insanlar bir mekana girdikleri anda içlerinin daraldığını, bazılarının aynı yerde huzur bulduğunu, bazılarının nedensiz bir tedirginlik yaşadığını, bazılarının ise hiçbir şey hissetmeden oradan geçip gittiğini söyler. Bu farklılığın kaynağını yalnızca ruh haliyle, yalnızca karakter yapısıyla ya da yalnızca anlık psikolojiyle açıklamak çoğu zaman yetersiz kalır çünkü insan dediğimiz varlık, yalnızca gözle gördüğü şeylere tepki veren basit bir organizma değil, aynı zamanda görünmeyen uyaranları, atmosferi, duygusal yükü, geçmiş deneyimlerin izlerini ve kendi iç titreşimini de taşıyan çok katmanlı bir alandır ve işte frekans meselesi dediğimiz şey tam olarak bu görünmeyen farklılaşma noktasında devreye girer. Bir ortamın herkese aynı gelmemesinin en temel nedenlerinden biri, insanların dış dünyayı olduğu gibi değil, kendi iç yapılarından süzerek algılamasıdır yani bir mekanın enerjisi, oradaki insanların bakışları, konuşmaların tonu, sessizlik seviyesi, ışığın sertliği, havanın kapalılığı ya da açıklığı, hatta nesnelerin dizilişi bile herkesin zihninde aynı etkiyi yaratmaz, çünkü her insan bulunduğu yere yalnızca bedeniyle değil, geçmişiyle, korkularıyla, özlemleriyle, bilinçaltıyla travmalarıyla, beklentileriyle ve o anda taşıdığı ruhsal yükle girer. Bu nedenle aynı ortam bir insan için güven hissi yaratırken başka biri için sıkışmışlık duygusu doğurabilir biri için ilham veren bir kalabalık, diğeri için yorucu bir gürültü olabilir biri aynı sessizlikte huzur bulurken diğeri aynı sessizliği tehdit gibi hissedebilir. Yani ortamdaki titreşim tek başına belirleyici değildir asıl belirleyici olan şey, kişinin o titreşimle nasıl rezonansa girdiğidir.
Frekans kavramı burada yalnızca teknik ya da spiritüel bir söylem olarak değil, insanın içsel durumu ile dışsal atmosfer arasında oluşan görünmez uyum ya da uyumsuzluk hali olarak düşünülebilir çünkü bazı insanlar belirli mekanlarda hemen açılır, gevşer, nefes almaya başlar, daha çok konuşur, daha net düşünür ve kendini daha canlı hissederken, bazıları aynı yerde sanki görünmeyen bir duvara çarpmış gibi kapanır, içe döner huzursuzlaşır ya da açıklayamadığı bir yorgunluk yaşar. Bu durum, çoğu zaman sadece keyfim yoktu diye geçiştirilir, ama aslında insan organizması çevresindeki ince ipuçlarını, ses altı tonlamaları, beden dillerini, sosyal gerilimleri ve mekânsal atmosferi sandığımızdan çok daha hızlı ve çok daha derin bir biçimde algılar. Bilinç düzeyinde fark etmediğimiz şeyler, bilinçaltında çoktan kayda geçmiş olabilir ve kişi ortamı mantığıyla değil, bütün varlığıyla hissetmeye başlamış olabilir. Bu yüzden bazı mekanların ağır, bazılarının ferah, bazılarının itici, bazılarının ise çekici bulunması yalnızca dekorasyon ya da estetik meselesi değildir çünkü insan yalnızca fiziksel çevreye değil, görünmeyen bir duygusal alana da tepki verir. Daha önce yoğun tartışmalara, kaygıya, baskıya, mutsuzluğa ya da sürekli gerginliğe sahne olmuş bir ortam, oraya ilk kez giren biri için bile açıklanması zor bir kasvet hissi yaratabilir buna karşılık samimiyetin, güvenin, neşenin ve akışın doğal olduğu alanlar, daha ilk anda bile kişiyi yumuşatabilir. Elbette bunu ölçülebilir bilimsel bir frekans cetveline indirgemek kolay değildir, fakat insan deneyimi bize şunu tekrar tekrar gösterir. Her ortam yalnızca fiziksel değil, duygusal bir iz de taşır ve bu iz herkes tarafından aynı yoğunlukta hissedilmez.
İnsanların bir ortamı farklı hissetmesinin bir başka nedeni de, herkesin dikkatinin farklı katmanlara ayarlı olmasıdır çünkü bazı insanlar sözlerden çok yüz ifadelerini, bazıları mekanın genel havasını, bazıları ses tonlarını, bazıları ise yalnızca kendi iç sıkışmasını fark eder. Bir insan odaya girer girmez oradaki gerilimi sezerken, bir başkası hiçbir şey hissetmeyebilir, çünkü onun algı sistemi daha çok mantıksal içeriğe, görünür davranışlara ya da doğrudan söylenen sözlere odaklıdır. Buna karşılık duygusal sezgisi yüksek olan ya da geçmişte benzer atmosferlerde bulunmuş biri, henüz kimse konuşmadan bile ortamın içindeki görünmeyen kırılmaları hissedebilir. Yani aynı yerde bulunmak, aynı şeyi yaşamak anlamına gelmez çünkü insanın yaşadığı şey, dış gerçekliğin kendisi kadar, o gerçekliği alma biçimiyle de ilgilidir. Burada psikoloji ile enerji dili arasında ilginç bir kesişim vardır çünkü psikoloji bunu geçmiş deneyimlerin, duyusal hassasiyetin, travmatik çağrışımların, sosyal algının ve bilinçaltı filtrelerin etkisiyle açıklarken, spiritüel bakış açısı bunu kişinin frekansı, titreşimi, enerji alanı ve rezonans kapasitesiyle yorumlar. İki dil birbirinden farklı görünse de aslında ikisinin işaret ettiği nokta çoğu zaman benzerdir. İnsan aynı dünyanın içinde yaşasa da, aynı dünyayı yaşamaz. Çünkü herkes çevresini kendi iç düzeni kadar duyar, kendi kırılganlığı kadar algılar, kendi açıklığı kadar hisseder ve kendi frekansı kadar karşılık verir. Tam da bu yüzden biri için sıradan olan bir ortam, bir başkası için unutulmaz bir huzur alanı ya da açıklanamaz bir tedirginlik noktası olabilir.
Bazı insanlar neden kalabalık ortamlarda hemen yorulur da bazıları aynı kalabalıkta canlanır, neden bazıları eski binalarda tarifsiz bir ağırlık hissederken bazıları tam tersine o yerlerde derin bir bağ kurar, neden bir masada herkes gülerken bir kişi içten içe oraya ait olmadığını hisseder bütün bu sorular aslında insanın yalnızca sosyal bir canlı değil, aynı zamanda çok hassas bir algı sistemi olduğuna işaret eder. Üstelik bu hassasiyet her zaman güçlü görünmez bazen kişi ne hissettiğini bile anlayamaz, sadece içim daraldı, buradan gitmek istiyorum, burada kendim gibi olamıyorum ya da burada tuhaf bir huzur var gibi basit cümleler kurar. Oysa bu basit cümlelerin arkasında çoğu zaman çok karmaşık bir algı sezgi ve iç rezonans mekanizması çalışmaktadır. Frekans meselesi tam da burada önem kazanır çünkü insan hayatındaki birçok ilişkiyi, birçok ortamı ve birçok kararı yalnızca mantığıyla değil, bu görünmeyen uyum ya da uyumsuzluk hissiyle seçer. Bazen biriyle tanışırsınız ve ortada hiçbir somut neden yokken o kişiye yakın hissedersiniz bazen de her şey normal görünmesine rağmen içinizde açıklayamadığınız bir mesafe oluşur. Benzer şekilde bazı şehirler, bazı evler, bazı odalar, bazı topluluklar insanın içine işlerken bazıları onu dışarı iter. Bu her zaman mistik bir sır olmak zorunda değildir ama her zaman sadece tesadüf de değildir. Çünkü insan varlığı, çevresindeki ince titreşimleri sandığından daha fazla kaydeder ve bu kayıtlar bazen düşünceden önce duygu olarak ortaya çıkar.
Sonuç olarak aynı ortamda herkesin aynı şeyi hissetmemesi bir çelişki değil, insan olmanın en doğal sonuçlarından biridir çünkü bizler yalnızca aynı sandalyeye oturan, aynı duvarlara bakan, aynı havayı soluyan bedenler değiliz, aynı zamanda farklı geçmişlerin, farklı iç seslerin, farklı kırılmaların ve farklı frekansların taşıyıcılarıyız. Bu yüzden aynı mekan birine huzur, diğerine baskı, bir başkasına yalnızlık, başka birine ilham verebilir. Ortam aynı kalsa da hisseden kişi değiştiği için, hissin rengi de değişir ve belki de bu yüzden hayatın en görünmez gerçeklerinden biri şudur. İnsan yalnızca bulunduğu yerde yaşamaz, kendi iç frekansının izin verdiği kadarını yaşar.
