Evreni devasa bir yankı odası gibi düşün içine ne söylersen, gecikmeli de olsa aynı frekansta bir karşılık duyarsın ve o yankının tınısı bazen kader dediğimiz şeyin kılığına girerek hayatımıza karışır, bazen de tesadüf sandığımız anların içine saklanarak bize kim olduğumuzu gösterir. Evren ayna gibidir cümlesi romantik bir slogan olmanın ötesinde, insanın iç dünyasıyla dış dünyası arasındaki görünmez alışverişi anlatan derin bir metafordur çünkü insan sadece düşünceleriyle değil, inanç kalıplarıyla, korkularıyla, beklentileriyle ve hatta farkında olmadan taşıdığı bilinçaltı kayıtlarıyla bir titreşim üretir ve bu titreşim, davranışlarına, seçimlerine, ses tonuna, bakışına ve enerjisine yansır.
Kendini değersiz hisseden biri, çoğu zaman fark etmeden değersizleştiren ilişkileri seçer çünkü zihninin arka planında yazılı olan ben buna layığım cümlesi, hayat sahnesinde rol dağıtımını yapan gizli bir yönetmen gibi çalışır ve oyuncuları o senaryoya göre çağırır. Aynı şekilde, kendine saygı duyan, sınır çizebilen, değerini bilen biri, çevresine görünmez ama güçlü bir mesaj yollar. Benimle kuracağın bağ, bu çerçevenin içinde olmalı. Evrenin aynalığı çoğu zaman sihirli bir mekanizma değil, psikolojik ve davranışsal bir döngüdür çünkü neye odaklanırsan onu daha çok fark eder, neyi beklersen onu daha çabuk tanır, neye inanırsan onun kanıtlarını daha hızlı toplarsın ve böylece kendi gerçekliğini adım adım inşa edersin. Korkuya odaklanan bir zihin tehditleri büyütür, güvene odaklanan bir zihin fırsatları seçer biri sürekli savunma halindedir, diğeri üretim ve genişleme halindedir.
Ancak burada tehlikeli bir yanılgıya düşmemek gerekir Bu düşünce, yaşanan her olumsuzluğu bireyin hak ettiği şeklinde yorumlamak için kullanılmamalıdır evrenin aynalığı, suçlama değil farkındalık çağrısıdır. Hayat bazen bizim dışımızda gelişen olaylarla sarsılır, adaletsizlikler olur beklenmedik kayıplar yaşanır fakat o olaylara verdiğimiz tepki, iç dünyamızın aynadaki yansımasıdır ve asıl dönüşüm orada başlar. İçinde sürekli öfke taşıyan biri, dünyayı saldırgan bir yer olarak deneyimler çünkü zihni tetiktedir ve en küçük kıvılcımı bile yangın gibi algılar. İçinde merak ve öğrenme isteği taşıyan biri ise aynı olayları deneyimlese bile onlardan ders çıkarır, anlam üretir, büyür çünkü onun aynası çatlak değil, geniştir.
Evrenin ayna oluşu, insanın sorumluluğunu ağırlaştırır ama aynı zamanda özgürleştirir çünkü eğer hayatında tekrar eden kalıplar varsa, bu kalıpların kökünü dışarıda değil içeride arayabileceğini hatırlatır. Sürekli aynı tip insanlarla hayal kırıklığı yaşıyorsan, belki de bilinçaltın tanıdık acıları güvenli sanıyordur sürekli yarım kalan işler varsa, belki de derinlerde başarı korkusu vardır sürekli ertelenen mutluluk varsa, belki de henüz hazır değilim inancı sessizce seni sabote ediyordur. Evren, senin içindeki hikayeyi büyüten bir projektör gibidir sen hangi filmi taşıyorsan, perdeye onu yansıtır. Eğer zihninde kıtlık senaryosu varsa, bolluk kapıyı çalsa bile onu göremezsin eğer zihninde değerli olma inancı varsa, küçük fırsatlar bile büyük kapılara dönüşebilir.
Bu yüzden değişim çoğu zaman dışarıyı zorlamakla değil, içeriye dönüp aynaya bakmakla başlar çünkü aynayı suçlamak yüzündeki ifadeyi değiştirmez. Kendine sorduğun dürüst sorular, yıllardır kaçtığın gölgelerle yüzleşmen, korkularını sahiplenmen ve değerini dış onaydan bağımsız inşa etmen, evrenle kurduğun ilişkinin frekansını değiştirir. Belki de evren gerçekten bir ayna değildir, belki sadece bilinçli seçimlerin ve bilinçsiz eğilimlerin kesiştiği büyük bir sahnedir fakat şu gerçek inkar edilemez. Sen değiştiğinde, hayatının tonu değişir. Sen kendini sevdiğinde, sevgiye kapı aralanır. Sen sınır koyduğunda, saygı belirir. Sen cesaret ettiğinde, ihtimaller çoğalır.
Ve belki de en sade haliyle mesele şudur. Evren sana kim olduğunu değil, kim olmaya razı olduğunu geri verir.
