İnsan hayatında en ağır pişmanlıkların çoğu, yaptığı yanlışlardan değil, yapmaya cesaret edemediği doğrulardan doğar. Çünkü söylenmeyen her cümle, ertelenen her duygu ve bastırılan her düşünce zamanın içinde sessizce büyür gün gelir, artık söylenecek bir insan kalmadığında ya da o an geri gelmediğinde, insanın içinde ömür boyu kapanmayan bir boşluğa dönüşür. Bu yüzden en büyük kayıplar bazen gözle görülmez; onlar, hiç kurulmamış cümlelerin ve hiç yaşanmamış anların içinde saklıdır. Bazı insanlar sevgilerini dile getirmeyi zayıflık sanır. İçlerinden defalarca. Seni seviyorum iyi ki varsın. Beni affet ya da Gitme demek geçer ama gururları, korkuları veya reddedilme endişeleri bu kelimelerin dudaklarından çıkmasına izin vermez. Oysa hayat, insanların zihnimizde kurduğumuz senaryolar kadar uzun değildir. Bir gün gelir, o cümleyi söylemek istediğin kişi artık seni duyamayacak kadar uzaklaşır ve geriye sadece keşke kelimesi kalır.
Sessiz kalan insan, çoğu zaman güçlü olduğu için değil, kırılmaktan korktuğu için susar. Ancak hayatın acı gerçeği şudur ki bazen insanı en çok kıran şey, konuştuğu için aldığı cevap değil, hiç konuşmadığı için sonsuza kadar cevapsız kalan sorulardır. Çünkü belirsizlik, çoğu zaman acı gerçeğin kendisinden daha ağır bir yük taşır. Hayatta birçok ilişki büyük hatalar yüzünden değil, küçük ihmaller yüzünden yavaş yavaş tükenir Zamanında edilmeyen bir teşekkür, söylenmeyen bir özür, gösterilmeyen bir ilgi ya da dile getirilmeyen bir sevgi, görünmez çatlaklar oluşturur İnsan bu çatlakları ilk başta fark etmez. Her şey normal ilerliyormuş gibi görünür. Fakat sessizlik büyüdükçe, o küçük çatlaklar bir gün koca bir uçuruma dönüşür.
Bazıları ise tam tersini yapar. Karşısındaki insan sevgisini açıkça dile getirdiğinde bunu sıradanlaştırır. Sürekli yanında olacakmış gibi davranır verilen değerin hiç eksilmeyeceğini düşünür ve sevginin de zaman gibi sonsuz olduğunu sanır. Oysa değer, çoğu zaman yokluğu hissedildiğinde anlaşılır. İnsan, kaybettikten sonra fark ettiği şeyin aslında bir insan değil, kendisine sunulmuş büyük bir fırsat olduğunu anlar. Hayatın en büyük yanılgılarından biri, yalnızca kendi acımızın gerçek olduğunu düşünmektir. Oysa sokakta yanından geçen insanların da görünmeyen savaşları vardır. Sessizce gülümseyen biri belki de büyük bir kaybın yükünü taşımaktadır. Güçlü görünen biri, geceleri yalnız kaldığında kendi sessizliğiyle mücadele ediyor olabilir. Kimsenin yükü dışarıdan bakıldığında tam olarak görülemez. Bu yüzden empati, insanın sahip olabileceği en değerli erdemlerden biridir.
İnsan bazen gerçeklerden kaçmanın onları ortadan kaldıracağını sanır. Konuşulması gereken meseleleri erteler, çözülmesi gereken sorunları halının altına süpürür ve zamanın her şeyi düzelteceğine inanır. Fakat zaman, konuşulmayan problemleri çözmez yalnızca onların kök salmasına izin verir. Bastırılan her duygu, ertelenen her yüzleşme ve görmezden gelinen her gerçek, günün birinde çok daha ağır bir şekilde insanın karşısına çıkar. Hayatın garip bir dengesi vardır. Söylenmeyen sözler unutulmaz, sadece insanın içinde yankılanmaya devam eder. Yıllar geçse bile bazı cümleler ilk günkü ağırlığını korur. İnsan bazen yıllar sonra aynı pencerenin önünde durur, aynı sokağa bakar ya da eski bir fotoğrafı eline alır ve o gün söyleyemediği tek cümlenin bütün hayatının yönünü değiştirebileceğini düşünür. İşte gerçek pişmanlık tam da burada başlar
Cesaret, her zaman büyük savaşlar kazanmak değildir. Bazen cesaret, sevdiğine değer verdiğini söyleyebilmek, hata yaptığında özür dileyebilmek kırıldığında bunu dürüstçe ifade edebilmek ve gerektiğinde bir insanı kaybetmeden önce ona sarılabilmektir. Çünkü duygular zamanında ifade edildiğinde ilişkileri güçlendirir geç kaldığında ise sadece hatıraların arasında dolaşan sessiz cümlelere dönüşür. Unutulmaması gereken en önemli gerçek şudur. Hayat, ertelenmeyecek kadar kısa insanlar ise sonsuza kadar yanında kalacak kadar kalıcı değildir. Bugün söylenmeyen güzel bir söz, yarın telafi edilemeyebilir. Bir teşekkür, bir özür, bir sevgi cümlesi ya da içten gelen tek bir ifade, bazen yıllarca sürecek bir pişmanlığın önüne geçebilir.
Çünkü insan, çoğu zaman kaybettiği insan yüzünden değil ona zamanında söyleyemediği sözler yüzünden yıllarca kendini affedemez Ve belki de bu yüzden, hayattaki en büyük kayıp gerçekten de söylenmeyen sözlerdir.
