İnsan hayatı çoğu zaman yaşadıklarıyla değil, yaşamadıklarıyla ağırlaşır çünkü yapılan hatalar zamanla yerini kabule bırakırken, hiç başlanmamış ihtimaller zihnin en karanlık köşelerinde sessizce büyümeye devam eder ve bir gün hiç beklenmedik bir anda, belki bir şarkının ortasında, belki kalabalık bir caddenin içinde yürürken ya da gece herkes uyuduğunda tavana bakarken kendini hatırlatır ve sana tek bir cümle fısıldar. Keşke deneseydim. İşte bu keşke, insanın içinde taşıdığı en görünmez ama en ağır yüklerden biridir çünkü başarısızlık insanı kısa süreli incitir ama denememiş olmak, zaman geçtikçe kök salan bir pişmanlığa dönüşür ve insan farkında olmadan hayatını bu eksik parçanın etrafında şekillendirmeye başlar, bazı insanlara yaklaşamaz, bazı fırsatları görmezden gelir, bazı hayalleri küçümser gibi yapar ama aslında yaptığı tek şey bir zamanlar cesaret edemediği o ilk adımın gölgesinde yaşamaktır.
Çünkü insanın içinde yarım kalan her şey, tamamlanmak için bekleyen bir hikayedir ve o hikaye yazılmadıkça zihinde sürekli yeniden kurgulanır alternatif sonlar üretilir, ya olsaydılarla dolu sahneler tekrar tekrar oynatılır ve her seferinde gerçek hayattan biraz daha uzaklaşılarak hayali bir geçmiş yaratılır oysa en acı olan şudur ki, bu hayali geçmişte insan her zaman daha cesur, daha kararlı ve daha özgürdür, ama gerçek hayatta o adım hiçbir zaman atılmamıştır. Zaman ilerledikçe bu eksiklik yalnızca bir düşünce olmaktan çıkar, duygusal bir ağırlığa dönüşür insan bazen sebepsiz bir huzursuzluk hisseder, bazen içten içe bir şeylerin eksik olduğunu bilir ama adını koyamaz, bazen de hayatındaki her şey yolunda gibi görünürken bile derin bir tatminsizlik yaşar ve bunun nedenini dış dünyada arar, oysa çoğu zaman sorun dışarıda değil, içeride yarım kalmış o hikayededir.
Ve en tehlikeli olanı da şudur ki, insan zamanla kendini bu eksiklikle tanımlamaya başlar; ben zaten böyleyim, ben yapamam, ben o tür biri değilim gibi cümleler kurarak aslında geçmişte denemediği bir şeyin sonucunu, hiç yaşamadan kabullenir ve böylece sadece bir fırsatı değil, o fırsatla birlikte doğabilecek tüm ihtimalleri de kaybeder. Oysa hayatın en acı ironilerinden biri şudur. İnsan çoğu zaman kaybetmekten korktuğu için denemez ama aslında en büyük kaybı denemeyerek yaşar çünkü kaybetmek, insanın elinden bir şeyi alır ama denememek, insanın içinden bir parçayı eksiltir ve o eksik parça, zamanla büyüyerek bir boşluğa dönüşür.
Bir gün gelir, insan geriye dönüp baktığında yaptığı hatalardan çok yapmadıklarını hatırlar konuşmadığı o insanı, gitmediği o yolu, söylemediği o cümleyi, başlatmadığı o hayali ve işte tam o noktada, hayatın en sade ama en ağır gerçeğiyle yüzleşir. Bazı pişmanlıklar, telafi edilemez. Çünkü hayat her zaman ikinci bir şans sunmaz, bazı anlar sadece bir kez gelir ve o an geçtikten sonra geriye sadece bir ihtimal kalır, o da zihinde yaşayan ve hiçbir zaman gerçeğe dönüşmeyecek olan versiyonudur.
Belki de bu yüzden insanın kendine sorması gereken en dürüst soru şudur Gerçekten denemekten mi korkuyorsun, yoksa denemediğin bir hayatın yükünü taşımaya razı mısın. Çünkü eksik kalan her şey, içinde büyüyen bir hikayedir ve bazı hikayeler yazılmadığında, insanın içinde sessizce çığlık atmaya devam eder. Belkide hiçbir zaman çok geç değildir denemek için fırsat yakalamak için ama öncelikle adım atmakla başlar gerçekler.
