Manipülasyon denildiğinde çoğu insanın zihninde ya karanlık bir oyun kurucu ya da tamamen mağdur edilmiş bir figür belirir oysa hayat, siyah ve beyazdan ibaret değildir ve insan ilişkileri çoğu zaman görünmeyen iplerin gerildiği, kelimelerin niyetle tartıldığı, sessizliklerin bile mesaj taşıdığı bir satranç tahtasına benzer. Manipülasyonda dengeyi korumak, ne her söylenene inanacak kadar savunmasız olmak ne de herkesi gizli bir planın parçası sanacak kadar paranoyaklaşmaktır asıl mesele, duyguların dalgalandığı anlarda zihinsel pusulanın yönünü kaybetmemesini sağlayabilmektir.

Çünkü manipülasyon çoğu zaman yüksek sesle gelmez aksine, yumuşak bir tonla, anlayış maskesiyle, senin iyiliğin için cümlesinin içine saklanarak ilerler ve kişi ancak kendi iç dengesini kaybettiğinde bu yönlendirmeyi fark eder. Denge, önce öz farkındalıkla başlar bir cümle seni olduğundan daha suçlu, daha yetersiz ya da daha borçlu hissettiriyorsa, o anda durup kendi iç sesini dinlemek gerekir, çünkü manipülasyon en çok aceleye getirilen kararlarda kök salar.

Sağlıklı bir zihin, duygularını inkar etmeden ama onların direksiyona geçmesine de izin vermeden ilerler bir başkasının dramatik çıkışı karşısında hemen savunmaya geçmek yerine, birkaç saniyelik bilinçli bir sessizlik yaratabilmek, manipülasyonun ivmesini kıran görünmez bir kalkandır. Manipülasyonda dengeyi koruyabilen kişi, sınır koymayı bilir ama duvar örmez empati kurar ama kendini feda etmez karşısındakini anlamaya çalışır ama kendi gerçeğini iptal etmez.

Unutulmamalıdır ki manipülatif bir zihin genellikle güç boşluğu arar kararsızlık, suçluluk ve onay ihtiyacı o boşluğu beslerken, netlik ve tutarlılık o alanı daraltır. Bu nedenle denge, dışarıdaki kişiyi değiştirmeye çalışmakla değil, içerideki istikrarı güçlendirmekle sağlanır kendi değerini bilen kendi kararlarının sorumluluğunu alan ve hayır kelimesini bir tehdit değil bir sınır ifadesi olarak kullanabilen biri, manipülasyonun enerjisini emen değil geri yansıtan bir aynaya dönüşür.

Manipülasyon karşısında en büyük güç, tepki vermemeyi seçebilme gücüdür çünkü her provokasyon bir yanıt bekler ve her yanıt, oyunun devamı için yakıt sağlar. Dengeyi korumak, duygusal zekayı bilinçli kullanmak demektir öfkenin seni sürüklemesine izin vermeden, suçluluk duygusunun omuzlarına çöreklenmesine müsaade etmeden, kendi iç merkezine dönerek hareket etmek demektir.

Ve belki de en önemlisi, manipülasyonda dengeyi korumak, kendini seçebilme cesaretidir başkasının senaryosunda figüran olmayı reddedip kendi hikayenin ana karakteri olarak kalabilmektir. Çünkü gerçek güç, başkasını yönetmekte değil, kendini yönetebilmekte saklıdır.