Bazen insanın canını hayat değil, içinde taşıdığı sessizlik acıtır. Kalabalıkların içinde gülümser, sohbet eder, görevlerini yerine getirir ama gecenin bir saatinde kendiyle baş başa kaldığında içinde açıklayamadığı bir boşlukla karşılaşır. Çünkü bazı yorgunluklar bedende değil, ruhta birikir. İnsan bazen kimseye kırgın değildir. Sadece eskisi gibi hissedemediği için üzgündür.
En ağır yalnızlık, yanında insanlar varken hissedilendir. Bir zamanlar heyecan veren şeylerin artık hiçbir anlam taşımaması, geçmişteki bir anıyı özler gibi eski kendini özlemek. İnsan bazen bir kişiyi değil, o kişinin yanında olduğu halini özler. Bazı geceler, uyku bile düşüncelerin gürültüsüne çare olamaz.
Hayat ilerledikçe insan şunu fark ediyor. Bazı yaralar kapanmıyor, sadece onlarla yaşamayı öğreniyoruz. İçimizde kimsenin bilmediği odalar var, girilmeyen, konuşulmayan, hatta bazen bizim bile bakmaya cesaret edemediğimiz yerler. Belki de büyümek; mutlu olmak değil, kırık parçalarla yürümeyi öğrenmektir.
İnsan bazen her şeyi geride bırakıp gitmek ister ama nereye giderse gitsin kendini de yanında taşıyacağını bilir. Bu yüzden çoğu zaman kaçmak istediği şey hayat değil, zihninin içindeki bitmeyen düşüncelerdir. Bazı savaşlar görünmezdir, ne bir sesi vardır ne de bir tanığı. İnsan en çok da kimse fark etmeden yorulur.
Bir gün herkesin içinde sustuğu bir hikaye olduğunu fark ediyorsun. Anlatılmayan kırgınlıklar, söylenemeyen cümleler ve yarım kalan vedalar. Zaman geçiyor, insanlar değişiyor ama bazı duygular insanın içinde eski bir şarkı gibi çalmaya devam ediyor. İnsan, en çok da geri dönemeyeceğini bildiği günleri özlüyor.
Geceler bazı insanlar için dinlenme vakti değil, düşüncelerle yüzleşme zamanıdır. Herkes uyuduğunda insan kendi sessizliğiyle baş başa kalır. O an anlar ki bazı eksiklikler bir insanın gidişiyle değil, bir duygunun yitirilmesiyle oluşur. Çünkü bazen insan birini değil, umutlarını, hayallerini ve eskiden olduğu kişiyi kaybeder.
