Dans Salgını, 1518 yılında Fransa’nın Strasbourg kentinde ortaya çıkan ve yüzlerce insanın iradesi dışında günlerce, hatta haftalarca durmaksızın dans etmesiyle kayıtlara geçen en tuhaf toplumsal olaylardan biridir. Dönemin belgelerine göre insanlar sokaklarda bilinçsizce dans etmiş, bazıları yorgunluktan, kalp krizinden ya da felçten hayatını kaybetmiş, ancak kimse bu davranışı neden durduramadığını açıklayamamıştır.
Olayın nedeni hiçbir zaman kesinleşmemiştir, bazı tarihçiler bunu toplu psikojenik hastalık (kitlesel histeri) olarak yorumlarken, bazıları çavdarda oluşan bir mantarın yol açtığı ergot zehirlenmesini, bazıları ise dönemin ağır savaş, kıtlık ve salgın koşullarının yarattığı psikolojik çöküşü öne sürer, her ne açıklama yapılırsa yapılsın Dans Salgını, insan zihninin stres altında nasıl kontrolden çıkabilen kolektif davranışlar üretebildiğini gösteren, tarihin en rahatsız edici ve çözümsüz vakalarından biri olarak anılmaya devam eder.
Dans Salgını’nı daha da tuhaf kılan şey, dönemin yetkililerinin olaya yaklaşım biçimidir. Strasbourg’daki yöneticiler ve hekimler, dans edenlerin kanlarının fazla ısındığına inanarak çözüm olarak onlara daha fazla dans edecek alan açılmasını önermiş, hatta müzisyenler tutularak meydanlarda dansın teşvik edilmesi sağlanmıştır. Ancak bu müdahale durumu iyileştirmek yerine daha da kötüleştirmiş ve vaka sayısının artmasına yol açmıştır.
Zamanla bazı din adamları olayın ilahi bir ceza olabileceğini savunmuş ve dans edenler Aziz Vitus’a adanmış tapınaklara götürülerek tövbe ve arınma ritüellerine yönlendirilmiştir. İlginç biçimde, bu dinsel müdahalelerin ardından dans salgını yavaş yavaş sönümlenmiş ancak bu iyileşmenin gerçekten ritüellerle mi yoksa kitlesel bir psikolojik boşalmanın tamamlanmasıyla mı gerçekleştiği hiçbir zaman netleşmemiştir.
Bugün Dans Salgını, modern psikoloji ve sosyoloji açısından toplumsal stresin bedensel bir patlamaya dönüşmesi örneği olarak incelenir. Aşırı yoksulluk, hastalık korkusu ve ölümün gündelik hayatın parçası olduğu bir dönemde, bireysel aklın yerini kolektif davranışların alması, bu olayın yalnızca garip değil, aynı zamanda insan zihninin sınırlarını gösteren tarihsel bir uyarı olduğunu düşündürür. En rahatsız edici şey ise, benzer koşullar oluştuğunda, böyle bir olayın tekrar yaşanmayacağının hiçbir garantisi yoktur.
