Bu söylem yalnızca bir bitkinin hikayesini anlatmaz, insan ruhunun en sessiz yaralarını da görünür kılar. Çünkü çoğu zaman insanlar da bir anda tükenmez. Önce dinlenmezler, sonra anlaşılmazlar, ardından değersiz hissettirilirler. Sürekli eleştirilir, sevgiden mahrum bırakılır, emekleri görülmez ve zamanla içlerindeki yaşam sevinci usulca solmaya başlar. Dışarıdan bakıldığında değişen yalnızca yüzlerindeki ifade sanılır. Oysa gerçekte ölen şey umutları, güvenleri ve kendilerine olan inançlarıdır.
Hayatın en büyük yanılgılarından biri, bir insanın kırılmasının tek bir büyük olayla gerçekleştiğini düşünmektir. Oysa psikoloji bize gösterir ki en derin yıkımlar, çoğu zaman küçük ama sürekli tekrar eden ihmallerin sonucudur. Bir çiçeği susuz bırakmak nasıl onu yavaş yavaş solduruyorsa, sevgisiz bırakılan bir insan da aynı sessizlik içinde eksilmeye başlar. Bunun adı her zaman nefret değildir, bazen ilgisizlik, bazen duyarsızlık, bazen de görülmemektir. Çünkü insan yalnızca kötü sözlerden değil, hiç söylenmeyen güzel sözlerden de incinir.
Bu metafor aynı zamanda ilişkilerin, ailelerin, dostlukların ve toplumların aynasıdır. Bir çiçek doğru toprağı, yeterli ışığı ve suyu bulduğunda bütün güzelliğini ortaya koyar. İnsan da böyledir, güven gördüğü yerde cesur olur, sevildiği yerde büyür, değer verildiği yerde kök salar. Fakat sürekli yargılandığı, bastırıldığı ve eksik hissettirildiği ortamlarda zamanla kendisi olmaktan vazgeçer. Sonra insanlar onun neden değiştiğini sorarlar, ama çoğu zaman onu değiştiren koşulları sorgulamazlar.
Bir çiçek dalındayken kendi döngüsü içinde yaşamaya devam eder. Güneşe uzanır, yağmuru bekler, rüzgarla salınır ve zamanı geldiğinde doğal olarak solar. Fakat çoğu çiçek bu sona ulaşamaz, en güzel açtığı anda bir insan eli tarafından koparılır. Onu koparan el çoğu zaman güzelliğini sahiplenmek isterken, aslında yaşamını yarıda keser. İnsan hayatı da çoğu zaman buna benzer. Nice insan, kendi potansiyelini gerçekleştireceği, olgunlaşacağı ve kendi hikayesini tamamlayacağı ana ulaşamadan, başkalarının hırsı, bencilliği, baskısı, kıskançlığı ya da sevgisizliği yüzünden ruhen koparılır. Dışarıdan yaşamaya devam ediyor gibi görünse de, köklerinden ayrılmış bir çiçek gibi içten içe canlılığını kaybetmeye başlar. Belki de bu yüzden en büyük kötülük, bir insanı öldürmek değil, onu kendi dalından, yani umutlarından, hayallerinden ve kendisi olabildiği yerden koparmaktır.
Aslında hayatta karşılaştığımız her insanı bir çiçek gibi düşünmek gerekir. Kimisi tek bir damla ilgiyle yeniden canlanabilir, kimisi bir cümleyle yıllarca taşıdığı yükü hafifletebilir. Çünkü bazen yaşamı değiştiren büyük fedakarlıklar değil, zamanında verilen küçük bir değer duygusudur. Çiçekler gerçekten ölmez, insanlar onları yaşatacak şartları ellerinden aldığında solarlar. Hayatta en çok öldürülen şey bedenler değil, fark edilmeden yavaş yavaş söndürülen ruhlardır.
