Bizi gerçekten ne büyütür?. Bu soru, insanın içine bırakılmış bir pusula gibi yönü hep kalbe dönük ama cevabı hiçbir zaman düz bir çizgide ilerlemiyor. Çünkü büyümek dediğimiz şey, aslında dışarıdan bakıldığında yaş almak gibi görünse de, içeride sessizce parçalanan ve yeniden kurulan bir dünyanın hikayesidir. İnsan en çok, kırıldığı yerde büyür. Sevdiklerimizle küstüğümüz o anlar vardır ya kelimelerin boğazımıza düğümlendiği, aslında söylemek istediğimiz her şeyin yanlış anlaşılacağından korktuğumuz o sessiz savaş anları. İşte orada, kalbimiz ilk kez kendi içine dönmeyi öğrenir. Çünkü o an anlarız sevgiyi taşımak, sadece sevilmek değil, bazen susmayı, bazen geri çekilmeyi, bazen de gururunu yutmayı bilmektir. Küslük, insanın içindeki çocuğu ilk kez yalnız bırakır… ve o çocuk, ilk kez kendi kendine sarılmayı öğrenir.
Ama asıl büyüme, birinin hayatımızdan gitmesiyle başlar. Sevgilimizden ayrıldığımızda… alıştığımız sesin artık gelmemesi, bir mesajın düşmemesi, birlikte kurulan hayallerin bir anda sahipsiz kalması… işte orada zaman farklı akmaya başlar. Aynı sokaklar daha uzun, aynı şarkılar daha ağır gelir. Çünkü artık yalnız yürümeyi öğrenmek zorundayızdır. O kişi gitmiştir ama onunla birlikte bıraktığı boşluk, bize kendimizi anlatmaya başlar. Kim olduğumuzu, onsuz kim kalacağımızı, aslında ne kadar eksik ya da ne kadar güçlü olduğumuzu…
Ve sonra… Hayatın en sessiz ama en derin öğretmeni gelir.
Ölüm.
Birinin bir daha asla dönmemek üzere gittiğini anlamak… işte insanı en çok orası büyütür. Çünkü artık hiçbir cümle tamamlanamaz, hiçbir özür yerine ulaşmaz, hiçbir “keşke” zamanı geri sarmaz. O an fark edersin hayat sandığından çok daha kırılgan, sevdiklerin sandığından çok daha geçicidir. Ve belki de ilk kez gerçekten sevmeyi öğrenirsin… kaybettikten sonra.
İnsan, kayıplarla ağırlaşır… ama aynı zamanda derinleşir.
Çünkü her giden, içinde bir iz bırakır. Ve o izler, zamanla bir acıdan çok bir hatırlatıcıya dönüşür.
“Sev… ama ertelemeden.”
“Söyle… ama geç kalmadan.”
“Yaşa… ama gerçekten.”
Bizi en çok büyüten şey ne küslük, ne ayrılık, ne de ölüm tek başına…
Bizi büyüten şey, hepsinin içimizde bıraktığı yankıdır.
Çünkü insan, başına gelenlerle değil… o yaşadıklarının içinde nasıl birine dönüştüğüyle büyür.
Ve belki de en acı gerçek şudur.
Bir gün herkes gider…
Ama seni sen yapan,
o gidenlerin sende bıraktığı izler olur.
İşte bu yüzden büyümek, güzel bir şey değildir her zaman…
Ama derindir.
Gerçektir.
Ve geri dönüşü yoktur.
Ve insan…
en çok, içinden sessizce ağladığı gecelerde büyür.
Ve belki de kısa süren hayat serüveninde sevdiklerinizi itmeden cesur korkusuzca ertelemeden kırmadan üzmeden sevin, sevilin sevmek ve sevilmek en pahalı ama parayla alınamayacak tek gerçek duygudur...
