Bir an gelir. Her şey üst üste gelmez, üstüne yıkılır. Yorulmak kelimesi yetmez artık hissettiklerine çünkü bu yorgunluk bedeninde değil, zihninde değil… doğrudan ruhunun içinde birikir, ağırlaşır, çöker, seni kendi içinde susturur. Eskiden sevdiğin şeyler anlamını kaybeder, insanlar aynı kalır ama sen onlara karşı değişmiş hissedersin, kahkaha attığın yerlerde artık sadece izlersin, konuşmaların içinde olursun ama hiçbirine ait hissetmezsin. Ve bir sabah. Gözlerini açarsın ama kalkmak istemezsin. Çünkü artık sorun hayatın zor olması değildir. Sorun. Hiçbir şeyin seni heyecanlandırmamasıdır.
İşte tam o an. Herkesin bitti dediği o yerdesin. Ama kimse sana gerçeği söylemez. Çünkü o an, bir son değildir. O an. Eski senin çöktüğü, gerçek senin doğmaya hazırlandığı yerdir. İnsan bazen kırılmaz, çözülür. Parçalanmaz içindeki fazlalıklardan arınır. Ve o boşluk İşte o korktuğun boşluk var ya. Aslında yeni hayatının yer açılmış halidir. Sonra. Hiç beklemediğin bir anda olur. Ne büyük bir motivasyon gelir, ne hayatına mucize dokunur… Ama bir şey olur. İçinde küçücük, sessiz, inatçı bir ışık yanar. Kimse görmez. Kimse fark etmez. Ama sen hissedersin. Ve o his…
Sana tek bir şey söyler. Kalk. Sebep sunmaz. Gerekçe vermez. Sadece söyler. Kalk. İşte o an bir seçim yaparsın. Ya aynı yerde kalıp yavaş yavaş yok olursun. Ya da hiçbir şeyin garanti olmadığı bir yolda, kendini yeniden kurarsın. Ve sen. Yorgun halinle, kırık halinle, eksik halinle. Ayağa kalkarsın. 1-0 geridesindir belki. Belki hayat sana defalarca kaybettirmiştir. Ama şunu fark edersin. Hayat skoru yazmaz. Hayat. Kimin pes etmediğini hatırlar. Ve sen pes etmemişsindir. İşte o yüzden yeniden başlarsın. Ama bu sefer farklıdır. Çünkü artık kimseye kendini ispat etmeye çalışmazsın. Kimse seni alkışlasın diye yürümezsin. Kimse seni sevsin diye değişmezsin. Bu sefer. Sadece kendin için ayağa kalkarsın.
Ve işte tam bu yüzden. Bu başlangıç, önceki her şeyden daha güçlü olur.
Daha sessiz… Ama daha gerçek.
Daha yavaş… Ama daha sağlam.
Ve kimse anlamasa bile sen bilirsin
Artık aynı insan değilsin.
Çünkü en güçlü insanlar…
En karanlık anlarından geçenlerdir.
Şimdi dur. Gerçekten dur. Ve kendine şunu sor. Gerçekten bittin mi. Yoksa sadece yeniden başlamak için mi kırıldın. Çünkü eğer içinde hala o küçük ses varsa. Eğer hala bir şey sana devam et diyorsa. Geçmiş bitmiş olabilir. Ama sen bitmedin. Sen sadece. Küllerinden kalkmaya hazırlanan bir hikayesin. Ve bu sefer… Kimse yazmayacak o hikayeyi. Sen yazacaksın.
