Bu seriye başlarken şunu en başta söylemek gerekir: Dolores Cannon’un anlattıkları, inanılması gereken hikayeler değil, görmezden gelinmesi giderek zorlaşan bilinç tanıklıklarıdır; o hiçbir zaman bir peygamber gibi konuşmadı, bir kurtarıcı dili kullanmadı, yalnızca insan zihninin derinlerinde zaten var olan ama bastırılmış bir alana mikrofon uzattı ve kaydı açık bıraktı. Cannon’un yolu spiritüalizmle başlamadı; o, klasik hipnoz teknikleriyle çalışan, geçmiş yaşam regresyonu yapan sıradan bir terapistti, ta ki seanslarda insanların kendi kişisel anılarının ötesine geçip insanlık tarihine, dünya dışı anlatılara, ölüm sonrası bilinç hallerine ve kolektif hafızaya dokunan şeyler söylemeye başlamasına kadar; işte bu noktada Cannon ya büyük bir yanılgının içine sürüklendi ya da modern çağın en rahatsız edici sorularından bazılarını istemeden gündeme getirdi.
Onun geliştirdiği ve adını QHHT olarak koyduğu yöntem, klasik hipnozun ötesine geçerek bilinçaltını yalnızca kişisel travmaların deposu değil, evrensel bir arşiv erişim noktası gibi ele alıyordu; Cannon’a göre insan zihni, yalnızca bu hayata ait kayıtları değil, başka yaşamları, başka zamanları ve hatta başka varoluş biçimlerini de taşıyordu ve hipnoz bu kapının anahtarıydı, ama anahtar herkeste aynı kilidi açmıyordu. Seanslarda konuşan “bilinç”, Cannon’un özellikle vurguladığı gibi ego değildi; isim kullanmazdı, dramatik anlatılar sevmezdi, çoğu zaman soğuk, tarafsız ve şaşırtıcı biçimde insan merkezci olmayan bir dille konuşurdu, insanı evrenin zirvesine değil, geçici bir deney alanına yerleştirirdi ve belki de bu yüzden anlattıkları bu kadar huzursuz ediciydi.
Cannon’un defalarca altını çizdiği bir tema vardı: İnsanlık bir eşiğe doğru ilerliyordu, fakat bu eşik teknolojik değil, bilinçsel bir eşiğin adıydı; dünya bir “yükseliş” masalına hazırlanırken, aslında bazı zihinlerin bu frekansa uyum sağlayamayacağını, ayrışmanın kaçınılmaz olduğunu ve herkesin aynı gerçekliği paylaşmaya devam etmeyeceğini söylüyordu, ama bunu bir tehdit gibi değil, kaçınılmaz bir doğa olayı gibi anlatıyordu. Onun kitaplarında anlatılan dünya dışı varlıklar, geleneksel uzaylı anlatılarından farklıydı; bunlar istilacı değildi, kurtarıcı değildi, hatta çoğu zaman insanlığa karşı özel bir ilgi bile taşımıyordu, yalnızca deneyin işleyişini gözlemleyen bilinç formlarıydı ve insan, bu büyük deneyin merkezinde değil, değişkenlerinden biriydi.
Ölüm, Cannon’un anlatılarında bir son değil, bilinç için yoğunluğu düşürülmüş bir geçiş alanıydı; “öte taraf” bir cennet ya da cehennem olarak tarif edilmez, daha çok bir toparlanma, değerlendirme ve yeniden seçim alanı olarak betimlenirdi ve bu anlatılar özellikle Between Death and Life adlı eserinde, romantik olmaktan uzak, neredeyse bürokratik bir sakinlikle aktarılırdı. Dolores Cannon’un en rahatsız edici yönü, insanı özel hissettirmemesiydi; aksine, insanın evrende sandığı kadar merkezi olmadığını, fakat buna rağmen bilincin nadir ve değerli bir deney alanı olduğunu söyleyerek, hem egoyu kırar hem de sorumluluğu ağırlaştırırdı, çünkü eğer bilinç gerçekten bu kadar eski ve çok katmanlıysa, cehalet artık bir mazeret olmaktan çıkıyordu.
Bu seri boyunca şu soruların etrafında dolaşacağız: Cannon’un seanslarında konuşan şey gerçekten neydi, bu anlatılar kolektif bilinçten mi süzülüyordu yoksa insan zihninin savunma mekanizmaları mı yeni mitolojiler üretiyordu, daha da önemlisi, neden bu anlatılar özellikle modern çağda bu kadar yankı buldu.
