İnsan çoğu zaman bir ilişkinin neden yürümediğini anlamaya çalışırken suçu zamana, mesafeye, yoğunluğa ya da karşısındaki insanın değişimine yükler oysa gözden kaçan en temel gerçek şudur ki, bir ilişkiyi zorlaştıran şey dış koşullar değil, o ilişkinin içinde taşınan ben duygusunun giderek büyüyüp biz in önüne geçmesidir ve bu durum fark edilmediği sürece en doğru insan bile zamanla en yanlış hikayenin parçasına dönüşebilir.
Çünkü sevgi aslında karmaşık bir yapı değildir sevgi, iki insanın birbirine üstün gelmeye çalışmadığı, haklı çıkmak için değil anlamak için konuştuğu, kontrol etmek yerine alan tanıdığı ve en önemlisi karşısındaki insanı değiştirmeye çalışmadan olduğu haliyle kabul edebildiği bir denge halidir, ancak günümüz ilişkilerinde insanlar çoğu zaman sevmeyi değil, yönetmeyi öğrenmiş gibi davranır ve bu da ilişkiyi görünmeyen bir güç savaşına dönüştürür.
İlişkilerin en sessiz düşmanı çoğu zaman büyük hatalar ya da dramatik kırılmalar değildir aksine küçük ama sürekli tekrar eden davranışlardır yani bir mesajı bilerek geç cevaplamak, geri adım atmamak için susmak, özür dilemek yerine haklı çıkmayı tercih etmek ya da karşı tarafın hislerini anlamak yerine kendi bakış açısını dayatmak gibi fark edilmeyen detaylar zamanla birikir ve iki insanın arasına görünmez bir mesafe koyar, öyle ki aynı şehirde yaşayan, hatta aynı odada bulunan insanlar bile birbirine ulaşamaz hale gelir İnsan zihni gariptir haklı çıktığında kazandığını sanır ama ilişkilerde haklı olmak çoğu zaman kaybetmenin en sessiz yoludur, çünkü bir tartışmada kazanan taraf yoktur, sadece daha az kaybeden vardır ve eğer bir ilişki sürekli kim haklı üzerinden ilerliyorsa, orada sevgi yerini egoya bırakmış demektir oysa gerçek bağ, birinin geri adım atabildiği, gerektiğinde susabildiği ve ben değil, biz önemliyiz diyebildiği anlarda kurulur.
Modern dünyada sosyal medya üzerinden başlayan ilişkiler de çoğu zaman bu yanlış algının kurbanı olur insanlar fiziksel mesafeyi en büyük problem olarak görürken aslında asıl sorun, iki insanın birbirine ne kadar açık olduğu, ne kadar dürüst kalabildiği ve egosunu ne kadar geri plana koyabildiğidir, çünkü doğru insanla kurulan bağda mesafe sadece kilometrelerden ibaret kalırken, yanlış zihniyetle kurulan ilişkide yan yana olmak bile bir yakınlık yaratmaz. Gerçek şu ki, sağlıklı bir ilişki yaşamak sanıldığı kadar zor değildir zor olan şey, insanın kendi egosuyla yüzleşmesi, her zaman haklı olmak istemekten vazgeçmesi ve karşısındaki insanı bir rakip gibi görmek yerine bir yol arkadaşı olarak kabul edebilmesidir, çünkü sevgi bir mücadele değil, bir uyum halidir ve bu uyum ancak iki insanın da ben demekten vazgeçip biz olmayı seçmesiyle mümkün hale gelir.
Ve belki de en acı gerçek şudur. İnsan çoğu zaman kaybettiği kişiyi değil o kişiyle birlikteyken hissettiği kendini özler çünkü doğru ilişkiler insanı eksiltmez, tam tersine kendine yaklaştırır, ama ego devreye girdiğinde o bağ yavaş yavaş çözülür ve geriye sadece haklıydım ama yalnız kaldım hissi kalır. Bu yüzden mesele aslında çok basittir ama kabul etmesi zordur ilişkiler zor değildir, insanlar zorlaştırır ve insan kendi içindeki o kontrol etme, üstün gelme ve vazgeçmeme ihtiyacını sorgulamadığı sürece, hayatına kim girerse girsin aynı hikayeyi farklı kişilerle yaşamaya devam eder. Çünkü bir ilişkiyi sürdüren şey mükemmel olmak değil, anlayabilmektir sevmek değil, o sevgiyi doğru taşıyabilmektir ve en önemlisi, iki insanın aynı anda değil belki ama doğru zamanda biz olmayı seçebilmesidir.
