İnsan bedeni yalnızca yaşananları hatırlamaz, aynı zamanda söylenememiş olanları da saklar; bu yüzden bir duygu zihinde çoktan kapanmış gibi görünse bile bedenin derin katmanlarında hala canlı, hala tetikte ve hala serbest kalmayı bekleyen bir enerji olarak varlığını sürdürebilir.

Serbest bırakmak dediğimiz şey, bir duyguyu yok etmek değil, onu sonunda duyulmuş, fark edilmiş ve taşınmasına artık gerek kalmamış bir hale getirmektir. Duygular bastırıldıklarında kaybolmazlar; yalnızca kaslara, organlara, nefese ve duruşa yerleşirler ve bedenle çalışmadan yapılan her zihinsel çaba çoğu zaman yarım kalır.

Öfke bedende birikir çünkü çoğu zaman doğru yerde ve doğru anda ifade edilmesine izin verilmez; bu duygu özellikle çene, omuzlar, karaciğer hattı ve ellerde tutulur. Öfkeyi serbest bırakmanın yolu onu bastırmak değil, güvenli bir alanda dışa akmasına izin vermektir; kontrollü fiziksel hareketler, bilinçli kas sıkıp bırakma çalışmaları ve sınır koymayı öğrenmek, öfkenin bedeni terk etmesine yardımcı olur çünkü beden “artık kendimi savunabiliyorum” mesajını aldığında gevşemeye başlar.

Korku bedeni daraltır, nefesi kısaltır ve kasları kaç ya da don tepkisine kilitler; özellikle mide, göğüs ve alt karın bölgesinde tutulur.

Korkuyu serbest bırakmanın en etkili yollarından biri, bedene bilinçli nefes aracılığıyla şu mesajı vermektir: “Şu anda güvendeyim.”

Yavaş, derin ve ritmik nefes çalışmaları korkunun bedende yarattığı kilidi çözer, çünkü beden zaman kavramını akıldan önce nefesle anlar.

Üzüntü tutulduğunda ağırlaşır; tutulmadığında ise akarak hafifler. Göğüs, boğaz ve göz çevresi bu duygunun en sık yerleştiği alanlardır ve ağlamak, iç çekmek, sesi titreyerek konuşmak bedenin en doğal boşaltım mekanizmalarıdır. Üzüntüyü serbest bırakmak, güçlü görünmeye çalışmayı bırakmakla başlar; beden, duyguya alan tanındığını hissettiğinde onu daha fazla taşımaya ihtiyaç duymaz.

Kaygı gelecekte yaşar, beden ise yalnızca şu anı bilir; bu yüzden kaygı serbest bırakılmak istendiğinde bedeni tekrar şimdiye çağırmak gerekir.

Ayak tabanlarına odaklanmak, yere basma hissini güçlendirmek, bulunduğun mekandaki detayları fark etmek bedeni geleceğin belirsizliğinden çekip bugüne getirir. Beden şu anda güvende olduğunu hissettiğinde, kaygının tutunduğu zemin yavaş yavaş çözülür.

Utanç bedeni küçültür, omuzları düşürür, başı öne eğer ve insanı görünmez kılmak ister. Bu duyguyu serbest bırakmanın yolu bedeni tekrar açmaktan geçer; dik durmak, göz teması kurmak, yavaş ama net hareketlerle alan kaplamak utancın beden üzerindeki etkisini tersine çevirir.

Beden “saklanmak zorunda değilim” mesajını aldığında, utanç gevşemeye başlar.

Suçluluk genellikle mide ve göğüs hattında tutulur ve kişinin kendine yönelttiği sert iç sesle beslenir.

Bu duygunun serbest bırakılması, geçmişteki bir davranışı anlamakla ama kendini sürekli cezalandırmaktan vazgeçmekle mümkündür; beden, şefkatli temas ve yumuşak iç diyalogla rahatlar çünkü artık tehdit altında olmadığını hisseder.

Her duygu gibi olumlu duygular da bedende tutulabilir; sevgi ve sevinç bazen kaybetme korkusuyla sıkıca kavranır ve bu da bedende gerginlik yaratır. Bu duyguları serbest bırakmak, onların gelip geçmesine izin vermekle ilgilidir; tutmadan, sahiplenmeden ve kaybetme korkusu eklemeden yaşanan sevinç bedeni doğal dengesine getirir.

Beden duyguları taşımaktan yorulmaz; taşımak zorunda kalmaktan yorulur.

Bir duygu serbest bırakıldığında kaybolmaz, yalnızca bedende kapladığı alanı terk eder ve geriye daha geniş, daha nefes alan bir iç boşluk bırakır.