İnsan hayatının belli anlarında öyle biriyle karşılaşır ki, bu karşılaşma ne planlıdır ne de tesadüf gibi basittir sanki zamanın içinden süzülüp gelen seni sana hatırlatan, yanında kendin olabildiğin ve hiçbir rol oynamak zorunda kalmadığın bir bağın içine düşersin, her şey doğal, her şey akışkan her şey olması gerektiği gibidir ama tam da bu yüzden korkutucudur çünkü ilk defa gerçekten olabilecek bir şeyin içindesindir ve insan, en çok gerçek ihtimaller karşısında geri adım atar. Sonra hayat devreye girer maddi yükler, sorumluluklar, eksik hissettiğin yanların, hazır olmadığını düşündüğün zamanlar, çevrenin sesi, geçmişin kırıkları hepsi bir araya gelir ve sana tek bir şey fısıldar
Şimdi değil. Ve sen o sesi mantık sanarsın. Geri çekilmeyi olgunluk zannedersin. Vazgeçmeyi doğru karar gibi yorumlarsın. Ama kimse sana şunu açık açık söylemez. İnsan bazen yanlış insanı değil… doğru ihtimali bırakır. Çünkü geri çekildiğin anda kaybettiğin şey sadece bir kişi değildir aynı zamanda o kişiyle birlikte yaşayabileceğin tüm anların, birlikte büyüme ihtimalinin, birlikte zorlanıp birlikte güçlenmenin, yani henüz yaşanmamış ama sana ait olan bir geleceğin ihtimalidir ve en acı olanı da şudur ki, bu kayıp ilk anda çok büyük hissettirmez çünkü mantık seni sakinleştirir ama zaman geçtikçe o boşluk derinleşir ve bir gün hiç beklemediğin bir anda kendine şu soruyu sorarken bulursun
Gerçekten imkansız mıydı yoksa ben mi cesaret edemedim. İşte o an, insanın içindeki en ağır sessizliktir. Çünkü bazı şeyler yaşanmadığında kapanmaz, tamamlanmaz, unutulmaz sadece yarım kalır. İnsan çoğu zaman kendini korumak için en kötü ihtimali büyütür. Ya mutsuz olursam der, Ya her şey daha da zorlaşırsa der, Ya elimdekini de kaybedersem diye düşünür. Ama nedense kimse kendine şu soruyu sormaz. Ya hayatımın en doğru insanını, sadece korktuğum için kaybediyorsam. Belki de mesele şartların uygun olması değildir çünkü şartlar hiçbir zaman tam anlamıyla hazır olmaz, hayat hiçbir zaman tamamen düz bir zemine dönüşmez, hiçbir hikaye kusursuz bir başlangıçla başlamaz belki de mesele bazı insanları şartlara göre değil, cesarete göre seçmektir.
Çünkü bazı insanlar hayatına geldiğinde, sana konfor değil, gerçek sunar kolaylık değil, anlam sunar garanti değil, ihtimal sunar ve insan çoğu zaman bu ihtimallerden korkar çünkü ihtimal demek risk demektir, risk demek kontrolü bırakmak demektir ve kontrolü bırakmak, çoğu insan için bilinmezliğin tam ortasına yürümek gibidir. Ama işin en çarpıcı tarafı şudur. İnsan en büyük pişmanlıklarını, yanlış seçimlerinden değil hiç seçim yapamadığı anlardan yaşar. Çünkü denediğinde en azından bir sonuca ulaşırsın, bir hikayen olur, bir iyi ki ya da bir ders çıkar ama denemediğinde elinde sadece ihtimaller kalır ve ihtimaller zamanla büyür, idealize olur, zihninde kusursuzlaşır ve seni yıllarca bırakmaz.
Belki de bu yüzden bazı insanlar unutulmaz. çünkü onlar yaşanmadıkları halde, zihninde yaşamaya devam eder. Ve belki de hayatın en kritik anları, her şeyin hazır olduğu anlar değil her şeyin belirsiz olduğu ama kalbinin net olduğu anlardır. Çünkü bazen doğru insan, doğru zamanda gelmez doğru insan geldiğinde zaman doğru olmak zorunda kalır. Ve eğer bir gün hayat sana hem korkutan hem de içinde derin bir huzur hissettiren bir ihtimal sunarsa, belki de kendine şu soruyu sormanın zamanı gelmiştir
Ben gerçekten hazır değil miyim yoksa sadece korkuyorum. Çünkü bazı kapılar güvenli olduğu için değil açıldığında seni değiştireceği için değerlidir. Ve bazen insanın kendine yapabileceği en büyük iyilik, her şeyi garanti altına almak değil bir ihtimali yaşamaya cesaret etmektir.
