Çocukluğumuzdaki bayramlar neden geri gelmiyor sorusu, aslında tek başına bir nostalji cümlesi değil, insanın kendi geçmişine dönüp baktığında içinde hafif bir sızıyla karışık bir boşluk hissetmesine neden olan derin bir farkındalığın ifadesidir çünkü bir zamanlar bayramlar vardı ve o bayramlar sadece takvimde işaretlenen günler değil, günler öncesinden başlayan bir heyecan, geceden hazırlanmış kıyafetlerin verdiği sabırsızlık sabahın erken saatlerinde içe sığmayan bir mutluluk ve gün boyunca süren gerçek bir neşe haliydi, oysa bugün aynı günler geldiğinde çoğu insanın zihninde beliren ilk düşünce çoğu zaman tatil kaç gün sorusundan ibaret kalıyor. Bayram artık eskisi gibi değil derken aslında kaybettiğimiz şeyin ne olduğunu tam olarak tarif etmekte zorlanıyoruz çünkü ortada hala şekerler, sofralar, ziyaretler ve mesajlar var, yani dışarıdan bakıldığında bayramın tüm parçaları yerli yerinde duruyor gibi görünüyor, fakat o parçaları bir araya getiren ruh, o görünmeyen ama hissedilen bağ, o içten gelen coşku ve bekleyiş hissi sanki zamanla yavaş yavaş silinmiş ve yerini daha hızlı, daha yüzeysel, daha alışkanlık odaklı bir kutlama biçimine bırakmış durumda.
Bir zamanlar bayram sabahı, sadece uyanmak değil adeta yeni bir duyguya doğmaktı çocukken gözümüzü açtığımız anda içimizde tarif edemediğimiz bir enerji olur, evin içinde dolaşan o tatlı telaş bize bile bulaşır, büyüklerin hazırlığı, mutfaktan gelen kokular, kapıların çalınacağı düşüncesi ve alınacak küçük harçlıkların heyecanı birleşerek günün her anını özel kılardı, oysa şimdi bayram sabahı çoğu insan için biraz daha geç uyanılan, telefon ekranına bakılarak başlanan ve günün planının hızla tüketildiği sıradan bir sabaha dönüşebiliyor. Herkes aynı cümleyi kuruyor. Eski bayramlar başkaydı ama aslında bu cümlenin arkasında sadece geçmişi yüceltmek değil, bugünün eksikliğini fark etmek yatıyor çünkü eskiden insanlar bayramı yaşamak için zaman ayırır, birbirine gerçekten uğrar, sohbet eder, göz teması kurar ve o anın içinde kalmayı başarırdı, bugün ise çoğu şey hızla geçilip gidiyor, ziyaretler kısalıyor, sohbetler yüzeyselleşiyor ve insanlar fiziksel olarak bir arada olsalar bile zihinsel olarak başka yerlerde olabiliyor.
Belki de en büyük kayıp, bayramın beklenen bir şey olmaktan çıkmasıdır çünkü insan bir şeyi ne kadar çok beklerse, ona yüklediği anlam da o kadar büyür ve o kadar derin hisseder, oysa artık bayramlar çoğu zaman bir planın parçası, bir tatil fırsatı ya da bir zorunluluk gibi algılandığında o içten gelen heyecanın yerini daha nötr, daha sıradan bir duygu alıyor ve böylece bayramın ruhu, fark edilmeden biraz daha geri çekiliyor.
Ama işin en çarpıcı tarafı şudur ki, aslında bayramlar kaybolmadı değişen şey zamanın kendisi değil, bizim zamanla kurduğumuz ilişki, birbirimize ayırdığımız dikkat, o anı yaşama biçimimiz ve en önemlisi hissetmeye ne kadar izin verdiğimizdir, çünkü çocukken sahip olduğumuz o saf heyecan, o beklenti ve o küçük şeylerden mutlu olabilme hali büyüdükçe yerini daha karmaşık düşüncelere, sorumluluklara ve dikkat dağınıklığına bıraktı.
Bu yüzden çocukluğumuzdaki bayramlar geri gelmiyor gibi hissediyoruz çünkü aslında geri gelmesi gereken bayramlar değil, o bayramları yaşayabilen halimiz, o sade mutluluğu hissedebilen tarafımız ve kalabalığın içinde gerçekten var olabilme becerimizdir ve belki de yeniden o duyguyu yakalamanın yolu, geçmişi aramak değil, bugünün içinde durup bir anlığına yavaşlamak, gerçekten bakmak, gerçekten dinlemek ve bayramı sadece kutlamak değil, yeniden hissetmeyi seçmekten geçer.
