Algı felsefesi, insanın dünyayla kurduğu ilişkinin sandığımız kadar doğrudan olmadığını, gerçeklik dediğimiz şeyin çoğu zaman zihnin kurduğu bir düzenleme olduğunu ortaya koyar. Gördüğümüz, duyduğumuz ve hissettiğimiz şeyler dış dünyanın saf bir yansıması olmaktan çok, varlığın bize zihinsel kapılardan süzülerek ulaşan halleridir. Bu noktada algı, yalnızca bilginin kaynağı değil, varlığın bize görünme biçimi haline gelir ve ontolojik soru kaçınılmaz biçimde ortaya çıkar; Algıladığımız şey mi vardır, yoksa var olan şey ancak algılandığı ölçüde mi vardır?
Ontolojik açıdan bakıldığında algı, varlığın kendisiyle değil, onun bilinçte beliren görünümüyle ilgilidir; masa, taş, insan ya da zaman, zihnin dışında bir varlığa sahip olabilir fakat bizim için olan, onların zihinsel temsilleridir ve bu temsil olmadan varlık, insan deneyimi açısından sessiz ve karanlık bir potansiyel olarak kalır. Bu durum, varlığın bağımsızlığını inkar etmez ama insan için anlamlı olanın, algı yoluyla kurulan varlık olduğunu gösterir. Yani ontoloji, algıdan kaçamaz, çünkü varlığı düşünmek bile algısal bir eylemdir.
Metafizik düzlemde ise algı, görünenin ardında ne olduğu sorusunu diri tutar; renk, ses ve biçimlerin arkasında değişmeyen bir öz var mıdır, yoksa gerçeklik dediğimiz şey, algıların sürekliliğinden doğan bir yanılsama mıdır sorusu burada belirir. Metafizik, algının sınırlarını zorlayarak duyuların ötesinde bir gerçekliğin ihtimalini tartışır ve belki de en rahatsız edici noktaya gelir. Eğer algılar değişiyorsa ve bilinç farklı biçimlerde dünyayı kurabiliyorsa, mutlak gerçeklik dediğimiz şey, insan için asla doğrudan erişilebilir olmayabilir.
Bu yüzden algı felsefesi, yalnızca nasıl bildiğimizi değil, neyin gerçekten var olduğunu ve bu varlığa ne kadar yaklaşabildiğimizi sorgulayan bir düşünce alanıdır. İnsan, dünyayı olduğu gibi değil ancak kendi algısal ve zihinsel imkanları ölçüsünde deneyimler ve bu durum, gerçeği inkar etmekten çok, onu daha kırılgan ve çok katmanlı bir hale getirir. Belki de asıl hakikat, algının ardında saklı olan değil, algının kendisiyle yüzleşme cesaretinde yatar.
