Alhambra Fermanı (Edicto de Granada), 31 Mart 1492’de İspanya’da yayımlanan ve ülkedeki Yahudilerin ya Hristiyanlığa geçmesini ya da ülkeyi terk etmesini zorunlu kılan bir kraliyet fermanıdır. Bu karar, Ferdinand II of Aragon ve Isabella I of Castile tarafından imzalanmış ve adını yayımlandığı yer olan Alhambra Palace sarayından almıştır.
15.yüzyılın sonlarına doğru İspanya’da Katolik krallıklar güç kazanırken, özellikle Reconquista’nın tamamlanmasından sonra ülkede dini birlik oluşturma düşüncesi giderek daha baskın hale gelmiştir. Yöneticiler Yahudilerin Hristiyanlığa geçenleri etkileyebileceğini düşünmüş ve bu nedenle Yahudilerin ülkede kalmasının dini birlik açısından tehdit oluşturduğunu savunmuşlardır.
Fermanın yürürlüğe girmesiyle birlikte İspanya’da yaşayan yüz binlerce Yahudi çok kısa bir süre içinde ülkeden ayrılmak zorunda kalmış, mallarının büyük kısmını geride bırakmış ve Avrupa, Kuzey Afrika ile Osmanlı topraklarına göç etmiştir. Bu göçle birlikte ortaya çıkan topluluğa Sephardic Jews adı verilmiş ve Sefarad kelimesi İbranice’de İspanya anlamına gelmiştir.
Bu olayın en dikkat çekici sonuçlarından biri ise Osmanlı İmparatorluğu’nun kapılarını bu insanlara açmasıdır. Dönemin Osmanlı padişahı II. Bayezid, sürgün edilen Yahudilerin Osmanlı şehirlerine yerleşmesine izin vermiş ve özellikle İstanbul, Selanik ve İzmir gibi ticaret merkezlerinde yeni bir hayat kurmalarını sağlamıştır.
Alhambra Fermanı bugün tarihçiler tarafından yalnızca bir sürgün kararı olarak değil, aynı zamanda Avrupa’daki dini ve kültürel dönüşümlerin önemli bir sembolü olarak görülür. Bu karar hem İspanya’nın toplumsal yapısını değiştirmiş hem de Sefarad Yahudilerinin dünyanın birçok bölgesine yayılarak yeni kültürel bağlar oluşturmasına yol açmıştır.
