18. ve 19. yüzyıllarda Avrupa'daki bazı mezarlıklarda, toprağın altından yüzeye uzanan iplerle çalışan çan sistemleri tasarlandı. Bu tuhaf düzeneklerin amacı mezarlıkları süslemek ya da dini törenlerde kullanılmak değildi. Çanların tek bir görevi vardı. Öldüğü düşünülerek gömülen bir insanın aslında hayatta olduğunu haber vermek. Dönemin en büyük korkularından biri, yanlışlıkla öldü sanılarak diri diri gömülmekti. Tıbbın henüz bugünkü imkanlara sahip olmadığı yıllarda bu korku, mucitleri ölümle yaşam arasındaki sınırı sorgulatan sıra dışı tasarımlar geliştirmeye yöneltti.
O dönemde bir insanın gerçekten öldüğünü belirlemek her zaman kolay değildi. Kalp atışlarının çok zayıfladığı, solunumun güçlükle fark edildiği veya kişinin uzun süre hareketsiz kaldığı bazı durumlar ölümle karıştırılabiliyordu. Ağır bayılmalar, koma ve katalepsi gibi durumlar bu endişeyi artırıyordu. Özellikle salgın hastalıkların yaşandığı dönemlerde ölüm haberlerinin ve cenaze işlemlerinin hızla gerçekleşmesi, insanların yanlışlıkla gömülebileceği düşüncesini güçlendiriyordu. Diri diri gömülme hikayeleri gazetelerde, kitaplarda ve halk arasında dolaştıkça korku daha da büyüdü. Gerçekliği kanıtlanmamış anlatılar bile insanların mezara konulduktan sonra yeniden uyanabileceklerine inanması için yeterli olabiliyordu.
Bu korkuya karşı geliştirilen erken örneklerden biri, 1792 yılında Brunswick Dükü Ferdinand için hazırlanan özel mezar düzenlemesiydi. Dükün isteği üzerine tabutuna hava girişi sağlayan bir boru, ışık almasına yardımcı olacak bir pencere ve içeriden açılabilecek kilit mekanizmaları yerleştirildiği aktarılır. Kefeninin cebine de tabutun ve mezar odasının kapılarını açabilmesi için anahtarlar konulmuştu. Böylece yanlışlıkla gömülmesi halinde kendi imkanlarıyla dışarı çıkabilmesi amaçlanıyordu. Bu sıra dışı önlemler, diri diri gömülme korkusunun yalnızca sıradan insanlar arasında değil, toplumun üst tabakalarında da karşılık bulduğunu gösteriyordu.
1829 yılında Alman doktor Johann Gottfried Taberger, bu korkuya karşı daha dikkat çekici bir sistem tasarladı. Tabutun içindeki kişinin ellerine, ayaklarına ve başına ipler bağlanıyor, bu ipler mezarın yüzeyindeki bir çana uzanıyordu. Eğer öldüğü düşünülen kişi hareket ederse çanın çalması ve mezarlıkta görevli gece bekçisinin durumu fark etmesi bekleniyordu. Çanın rüzgar veya kuşlar nedeniyle yanlışlıkla çalmasını önlemek için koruyucu bir muhafaza da düşünülmüştü. Alarmın duyulması halinde mezara hava pompalanabilecek ayrı bir boru yerleştirilmesi planlanıyordu. Ancak bu sistemin önemli bir kusuru vardı. Ölüm sonrasında vücutta meydana gelen doğal değişimler de ipleri hareket ettirerek yanlış alarm oluşturabilirdi.
19. yüzyıl boyunca güvenlik tabutu olarak adlandırılan bu tasarımlar giderek çeşitlendi. 1843 yılında Amerikalı Christian Henry Eisenbrandt, içerideki kişinin başını veya elini hareket ettirmesiyle tabut kapağını açabilecek yaylı bir mekanizma geliştirdi. Fakat bu sistemin üzerinde toprak bulunan bir tabutta ne kadar işe yarayacağı tartışmalıydı. 1868 yılında Franz Vester tarafından patentlenen başka bir tasarım ise çok daha karmaşıktı. Tabutun yüzeye uzanan bölümünde hava girişi, bir çan ve küçük bir merdiven bulunuyordu. İçerideki kişi bilincini yeniden kazanırsa elindeki ipi çekerek çanı çalabilecek, yeterli gücü varsa merdiveni kullanarak mezardan çıkmayı deneyebilecekti. Tasarımın amacı, yanlışlıkla gömülen bir insana yalnızca yardım isteme değil, kendi kendini kurtarma imkanı da sağlamaktı.
Mucitlerin hayal gücü bununla sınırlı kalmadı. Bazı tabutlara bayrak kaldıran mekanizmalar, elektrikli alarmlar, hava boruları ve içerideki hareketleri yüzeye bildiren göstergeler eklendi. 1885 yılında Charles Sieler ve Frederick Borntraeger tarafından geliştirilen bir tasarımda elektrikli alarm, hava dolaşımını sağlayacak bir düzenek ve hareketle etkinleşen işaret sistemi bir arada düşünülmüştü. Almanya'da 19. yüzyılın ikinci yarısında otuzdan fazla güvenlik tabutu tasarımının patentlenmesi, bu korkunun ne kadar büyük bir yenilik alanı oluşturduğunu gösteriyordu. Hatta bazı mucitler, mezarın içindeki kişinin kurtarılana kadar hayatta kalabilmesi için yiyecek, su ve havalandırma sistemleri üzerinde de çalıştı.
Diri diri gömülme korkusu yalnızca mucitleri değil, dönemin sanatçılarını ve düşünürlerini de etkiledi. Amerikalı yazar Edgar Allan Poe, 1844 yılında yayımlanan Diri Diri Gömülme adlı öyküsünde bu korkuyu edebiyatın en ürpertici temalarından birine dönüştürdü. Ünlü besteci Frédéric Chopin'in de öldüğü kesinleşmeden gömülmekten korktuğu ve ölümünün doğrulanması için özel önlemler alınmasını istediği aktarılır. 1896 yılında İngiltere'de Diri Diri Gömülmeyi Önleme Derneği kuruldu. Dernek, ölümün kesin olarak doğrulanması için daha güvenilir yöntemler kullanılmasını savunuyordu. Bazı Avrupa kentlerinde ise cenazelerin gömülmeden önce belirli bir süre gözlem altında tutulabileceği özel binalar oluşturuldu. Bu uygulamalar, korkunun yalnızca bireysel bir endişe olmadığını, toplumsal ve kurumsal önlemleri de etkilediğini ortaya koyuyordu.
Bütün bu sıra dışı icatların ardında önemli bir gerçek bulunuyordu. Güvenlik tabutlarının tasarlandığı, patentlendiği ve bazı örneklerinin üretildiği tarihsel belgelerle doğrulansa da bu sistemlerin gerçekten kaç insanı kurtardığı bilinmiyor. Hatta çanlı tabutların yaygın biçimde kullanıldığını gösteren güvenilir kayıtlar da oldukça sınırlı. Bazı tasarımlar teknik açıdan ciddi eksiklikler taşıyor, bazıları ise yalnızca kağıt üzerinde kalıyordu. Bu nedenle mezarlıklarda sürekli çan seslerinin duyulduğu veya çok sayıda insanın bu yöntemle kurtarıldığı yönündeki popüler anlatıları tarihsel gerçek olarak kabul etmek mümkün değil.
20. yüzyılda tıp alanındaki gelişmeler, ölümün belirlenmesini çok daha güvenilir hale getirdi. Kalp ve solunum faaliyetlerinin değerlendirilmesinde kullanılan yöntemlerin ilerlemesi, hastanelerin yaygınlaşması ve ölümün tıbbi olarak doğrulanmasına ilişkin uygulamaların gelişmesiyle diri diri gömülme korkusu eski etkisini kaybetti. Bir zamanlar insanların mezardan yardım isteyebilmesi için tasarlanan çanlar, borular ve kaçış mekanizmaları ise tıp tarihinin en sıra dışı buluşları arasında yerini aldı. Bugün bu tasarımlar, geçmişte insanların ölüm karşısında duyduğu belirsizliğin ne kadar güçlü olduğunu hatırlatıyor. Çünkü güvenlik tabutlarının ardındaki düşünce, ölümden kaçmaktan çok daha farklı bir korkuya dayanıyordu; insanların henüz ölmeden ölü kabul edilmesi.
