Beş Kişi Neden Kendi İstekleriyle Karanlığa Yürüdü?
24 Şubat 1978 gecesi Kaliforniya’da beş arkadaş sıradan bir plan yaptı. Ted Weiher, Jack Madruga, Bill Sterling, Jack Huett ve Gary Mathias, Chico State’te oynanan bir basketbol maçını izlemek için birlikte yola çıktı. Yaşları 24 ile 32 arasındaydı. Dördünün çeşitli düzeylerde zihinsel gelişim farklılıkları vardı. Gary Mathias ise şizofreni tedavisi görüyordu ve yakınlarının anlatımına göre ilaçlarını düzenli kullanıyor, hayatını dengeli biçimde sürdürebiliyordu. Beşinin de basketbolla güçlü bir bağı vardı. Ertesi gün kendi takımlarıyla katılacakları önemli bir turnuva bulunuyordu ve aileleri bu etkinliği kaçırmak istemeyeceklerinden emindi.
Maç bittikten sonra Chico’daki Behr’s Market’e uğradılar. Atıştırmalıklar ve içecekler aldılar. Bu alışveriş, beş arkadaşın birlikte görüldüğü son doğrulanmış anlardan biri oldu. Normal şartlarda yapmaları gereken oldukça basitti. Arabaya binecek, güneye doğru ilerleyecek ve yaklaşık bir saat sonra evlerine ulaşacaklardı. Fakat o gece bilinmeyen bir nedenle eve giden yolu kullanmadılar. Ertesi sabah hiçbiri dönmemişti. Üstelik haftalardır bekledikleri basketbol turnuvasına da gelmediler. Ailelerin endişesini artıran şey tam olarak buydu. Onları tanıyanlara göre bu, normal davranışlarına hiç benzemiyordu.
Dört gün sonra olay çok daha garip bir hale geldi. Jack Madruga’ya ait 1969 model Mercury Montego, Plumas National Forest içinde dağlık ve karlı bir yolda bulundu. Beşli eve dönmek yerine normal güzergahlarından çok uzaklaşmış, gece vakti dağlara doğru ilerlemişti. Daha tuhafı otomobil ağır bir kazaya uğramamıştı ve ciddi bir mekanik arıza tespit edilmedi. Araç daha sonra çalıştırılabildi. İçeride basketbol maçının programları, Chico’da aldıkları yiyeceklerin ambalajları ve katlanmış bir Kaliforniya haritası vardı. Arabayı neden oraya sürdüklerini açıklayacak belirgin bir ipucu ise yoktu.
İlk büyük soru böyle ortaya çıktı. Çalışabilecek durumdaki arabalarını neden bırakmışlardı? Şubat gecesinde, dağlık bir bölgede ve kara uygun kıyafetleri olmadan araçtan çıkmak son derece tehlikeliydi. Buna rağmen beş arkadaş arabayı terk etmiş ve yürümeye başlamış görünüyordu. Nereye gittiklerini bildiklerine dair de kesin bir kanıt yoktu.
Aynı gece bölgede bulunan Joseph Schons adlı bir adamın anlatımı gizemi daha da büyüttü. Schons, kendi aracının kara saplandığını ve rahatsızlandıktan sonra geceyi otomobilinde geçirdiğini söyledi. Gece boyunca çevrede insanlara ve ışıklara benzeyen hareketler gördüğünü, yardım istediğinde ise hareketliliğin kesildiğini anlattı. Fakat karanlık, uzaklık ve Schons’un o sıradaki sağlık durumu nedeniyle gördüğü kişilerin gerçekten kayıp beşli olup olmadığı hiçbir zaman doğrulanamadı. Bu nedenle anlatımı olayın ilginç parçalarından biri olarak kaldı ama kesin kanıt haline gelemedi.
Bir süre sonra başka bir tanıklık ortaya çıktı. Brownsville’de çalışan bir kadın, kaybolmalarından sonraki gün adamlardan bazılarını gördüğünü söyledi. Anlatımında kırmızı bir kamyonet de vardı. Bazı ayrıntılar ailelere inandırıcı gelirken bazıları şüphe uyandırdı. Örneğin Jack Huett olduğu düşünülen kişinin uzun süre telefon kullandığı ileri sürülüyordu. Huett’in ailesi ise onun telefon kullanmakta zorlandığını ve bundan hoşlanmadığını söylüyordu. Sonuçta bu görüşme de beş kişinin gerçekten orada bulunduğunu kanıtlayamadı.
Aylar geçti. Yoğun kar arama çalışmalarını zorlaştırdı. Haziran ayında karların erimesiyle birlikte olayın en karanlık bölümü ortaya çıktı. Ted Weiher’in cesedi, otomobilin bulunduğu noktadan yaklaşık 30 kilometre uzaklıktaki bir Orman Hizmetleri barınağında bulundu. Weiher’in hemen ölmediğine ilişkin güçlü belirtiler vardı. Cesedinin durumu, bir süre hayatta kaldığını düşündürüyordu. Barınakta konserve yiyecekler tüketilmişti ancak çok daha büyük miktarda yiyecek ve hayatta kalmayı kolaylaştırabilecek başka malzemeler kullanılmadan kalmıştı.
İşte olayın en anlaşılmaz bölümlerinden biri de buydu. Barınakta yiyecek vardı. Isınmaya yarayabilecek imkanlar vardı. Buna rağmen bunların önemli bir kısmından yararlanılmamıştı. Bunun nedenini bugün kesin olarak bilmiyoruz. Malzemelerin nasıl kullanılacağını bilmemeleri, bazı bölümlerin kilitli veya erişilmesi zor olması, içinde bulundukları fiziksel ve zihinsel durum ya da yardımın geleceğine inanmaları gibi farklı açıklamalar ileri sürüldü. Fakat bunların hiçbiri yaşananları bütünüyle açıklayamıyor.
Aramalar devam ettikçe Jack Madruga, Bill Sterling ve Jack Huett’in kalıntıları da bölgede bulundu. Bulgular onların zorlu kış koşullarında hayatlarını kaybettiğini gösteriyordu. Fakat beşinci kişi Gary Mathias yoktu. Barınakta Mathias’a ait olduğu belirlenen ayakkabıların bulunması onun da buraya ulaşmış olabileceğini düşündürdü. Buna rağmen Mathias’ın bedeni hiçbir zaman bulunamadı. Bugün bile ona ne olduğu bilinmiyor.
Olayın açıklaması mutlaka cinayet, takip veya başka bir gizem olmak zorunda değil. Beşli yanlış bir yola sapmış olabilir. Otomobilin ilerleyemeyeceğini düşünüp yardım aramaya çıkmış, daha önce bir Orman Hizmetleri aracının bıraktığı izleri takip ederek barınağa doğru yürümüş olabilirler. Karanlık, soğuk, korku, yön kaybı ve hipotermi başladıktan sonra verilen kararların giderek daha kötü hale gelmiş olması da mümkün. Araştırmacılar yıllar boyunca bu ihtimaller üzerinde durdu. Fakat bunların hiçbiri olayın başlangıcındaki temel soruyu kesin biçimde cevaplayamadı.
Beş arkadaş o gece neden eve dönmedi? Neden normal güzergahlarından ayrılıp dağlara çıktı? Otomobilden neden indiler? Karın içinde neden kilometrelerce yürüdüler? Ted Weiher barınağa ulaştığı halde neden oradaki imkanlardan tam olarak yararlanamadı? Gary Mathias barınaktan ayrıldıysa nereye gitti?
Yuba County Five vakasının üzerinden neredeyse yarım yüzyıl geçti. Dört kişinin nerede hayatını kaybettiğini biliyoruz. Beşinci kişinin ise izini hala bulamadık. Fakat olayın asıl gizemi yalnızca Gary Mathias’ın kaybolması değil. Her şeyden önce cevaplanması gereken çok daha basit bir soru var. O gece beş arkadaş eve dönmek yerine neden karanlık dağ yoluna girdi?
