Bazı insanlar yalnız kalmak istemez. Ama biri gerçekten yaklaştığında da rahat edemez. Sevilmek isterler. Merak edilmeyi, aranmayı anlaşılmayı isterler. Hayatlarında gerçekten güvenebilecekleri birinin olmasını özlerler. Fakat biri onlara yaklaşmaya başladığında içeride açıklaması zor bir şey değişir. İstedikleri yakınlık, gerçekleşmeye başladığı anda onları korkutmaya başlar. Mesajlara daha geç cevap verirler. Eskisi kadar konuşmazlar. Bir anda soğuklaşabilirler. Karşılarındaki insan hiçbir yanlış yapmadığı halde mesafe koymaya başlayabilirler. Bazen küçük bir davranışı büyütür, bazen karşı tarafın kusurlarını aramaya başlarlar. Sonunda diğer insan şaşkınlıkla aynı soruyu sorar. Ben ne yaptım. Belki de hiçbir şey. Çünkü bazen mesele karşıdaki insan değildir. Mesele, birinin gerçekten yaklaşmasının içeride uyandırdığı duygulardır. Yakınlık güzel görünür. Ama yakınlık aynı zamanda görülmek demektir. Gerçekten görülmek ise sadece güzel taraflarının fark edilmesi değildir. Korkularının eksiklerinin, güvensizliklerinin ve saklamaya çalıştığın taraflarının da bir başkası tarafından fark edilebilmesi demektir.
İşte bazı insanlar tam burada geri çekilir. Çünkü uzaktayken kontrol kendilerindedir. Ne kadar göstereceklerine kendileri karar verir. Ne zaman konuşacaklarını seçebilirler. Kimsenin hayatlarında fazla yer kaplamasına izin vermeden ilişkiyi güvenli bir mesafede tutabilirler Ama biri yaklaştığında kontrolün bir kısmı artık karşı tarafa geçer. Çünkü artık kaybedilecek bir şey vardır. Bağ kurulduğunda, kaybetme ihtimali de doğar Ve geçmişte yakınlıkla birlikte hayal kırıklığı, reddedilme, terk edilme veya güven kaybı yaşamış bazı insanlar için bu ihtimal fazlasıyla tanıdıktır. Bu yüzden zihin tuhaf bir savunma geliştirebilir. Beni terk etme ihtimalin varsa, önce ben uzaklaşırım. Bazen bunu bilinçli bile yapmazlar. Karşılarındaki insanı sınamaya başlarlar. Mesafe koyarlar ve peşlerinden gelip gelmeyeceğine bakarlar. Soğuk davranırlar ama içten içe aranmayı beklerler. Git derler ama aslında kalmasını isterler. Ve karşıdaki insan gerçekten gittiğinde kendi korkularının doğrulandığını düşünürler. Gördün mü Zaten kimse kalmıyor.
Oysa bazen insanların gitmesinin nedeni sevilmemeleri değildir. Sürekli dışarıda tutulmaktan yorulmalarıdır. İşte bu döngünün en acı tarafı budur. İnsan terk edilmekten o kadar korkar ki farkında olmadan terk edilmeye benzeyen sonuçları kendisi yaratmaya başlayabilir. Yakınlık ister. Yakınlık geldiğinde korkar. Korkar ve uzaklaştırır. Karşıdaki uzaklaşınca yalnız kalır. Yalnız kaldığında ise yeniden yakınlık ister. Ve aynı hikaye başka yüzlerle tekrar eder. Fakat bu davranışın arkasında her zaman sevgisizlik yoktur. Bazen tam tersine, fazla önemsemek vardır. Çünkü önemsemediğin birinin seni terk etmesinden korkmazsın. İnsan bazen en çok değer verdiği kişiye karşı savunmasız hisseder. Bu yüzden duvarlarını yabancılara değil, tam da kendisine yaklaşabilecek insanlara yükseltir. Ama bir duvarın garip bir özelliği vardır. Sadece kötü insanları dışarıda tutmaz. İyi insanların da içeri girmesini engeller. Bir süre sonra insan kendisini koruduğunu düşünürken aslında hayatındaki gerçek yakınlığı da uzaklaştırdığını fark edebilir. Çünkü hiçbir ilişki tamamen risksiz değildir. Birine güvenmek, onun seni asla incitmeyeceğinden emin olmak değildir. Birini sevmek de onun sonsuza kadar kalacağının garantisini almak değildir. Yakınlık biraz da şunu kabul edebilmektir. Beni incitebilme ihtimalin var. Ama bu ihtimal yüzünden hayatım boyunca kimseyi yaklaştırmadan yaşamak istemiyorum.
Belki de mesele insanları hayatına almak değildir. Asıl mesele, biri içeri girdiğinde hemen bütün çıkış kapılarını aramamaktır. Çünkü bazen insanın aşması gereken en büyük mesafe iki insan arasındaki mesafe değildir. Kendi kalbiyle arasına koyduğu mesafedir. Ve bazen seni gerçekten seven insanları kaybetmemek için öğrenmen gereken ilk şey şudur. Her yaklaşanı, bir gün gidecekmiş gibi karşılamamak.
