WhatsApp mesajları ve sosyal medya paylaşımları, ceza yargılamalarında suçun ispatlanması amacıyla kullanılan dijital deliller arasında yer alıyor. Ancak bir mesajın belirli bir telefon numarasından gönderilmesi veya bir paylaşımın sanığa ait olduğu belirtilen sosyal medya hesabından yapılması, içeriğin mutlaka sanık tarafından oluşturulduğunu göstermeyebilir. Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 10 Şubat 2025 tarihli, 2024/4261 Esas ve 2025/929 Karar sayılı ilamı ile Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 9 Aralık 2024 tarihli, 2022/4941 Esas ve 2024/9427 Karar sayılı ilamı, dijital içeriklerin sanığa aidiyetinin araştırılmasına ilişkin önemli değerlendirmeler içeriyor.
Yargıtay 9. Ceza Dairesinin incelediği olayda, çocuğun cinsel istismarı suçundan yargılanan sanık hakkında WhatsApp yazışmalarının da değerlendirildiği bir mahkumiyet hükmü kuruldu. Sanık müdafii, mağdurenin sanığa ait cep telefonunu kısa süreliğine ele geçirerek WhatsApp Web üzerinden mesaj göndermiş olabileceğini savundu. Bu nedenle 15-19 Şubat 2022 tarihleri arasındaki yazışmaların hangi cihazdan, hangi konumdan ve kim tarafından gerçekleştirildiğinin araştırılması istendi. İlk derece mahkemesinin mahkumiyet kararı, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından da uygun bulundu.
Yargıtay 9. Ceza Dairesi, sanık müdafiinin ileri sürdüğü savunmanın yeterince araştırılmadığını belirledi. Mesajların WhatsApp Web üzerinden gönderilip gönderilmediğinin, hangi cihazlardan erişim sağlandığının ve mesajların kaynağına ilişkin teknik bilgilerin değerlendirilmesi gerektiğini vurguladı. Yüksek Mahkeme, söz konusu araştırmalar yapılmadan mahkumiyet hükmü kurulmasını eksik inceleme kapsamında değerlendirerek Bölge Adliye Mahkemesinin kararını bozdu. Kararda, dijital yazışmaların içeriği kadar bu yazışmaların kim tarafından gerçekleştirildiğinin belirlenmesinin de delillerin değerlendirilmesi bakımından önem taşıdığı ortaya konuldu.
Benzer bir hukuki mesele, Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 9 Aralık 2024 tarihli kararında da ele alındı. Bu dosyada sanık, sosyal medya hesabından yapıldığı ileri sürülen paylaşımların kendisine ait olmadığını savundu. Yargıtay, hesabın kim tarafından kullanıldığının, paylaşımların gerçekleştirildiği zaman bilgilerinin ve erişim sırasında kullanılan IP adreslerinin araştırılması gerektiğini belirtti. Gerekli bilgilerin ilgili kurumlardan ve internet hizmet sağlayıcılarından temin edilmesi, gerektiğinde uzman bilirkişi incelemesi yaptırılması gerektiği ifade edildi. Bu araştırmalar tamamlanmadan hüküm kurulması hukuka aykırı bulundu.
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 217. maddesi uyarınca hakim, kararını duruşmaya getirilmiş ve huzurunda tartışılmış delillere dayandırabilir. Aynı Kanun'un 230. maddesi ise mahkumiyet kararlarında delillerin tartışılmasını, değerlendirilmesini ve hükme esas alınan delillerin gerekçede gösterilmesini düzenler. Anayasa'nın 38. maddesinde güvence altına alınan masumiyet karinesi gereğince de suçluluğu hükmen sabit oluncaya kadar kimse suçlu sayılamaz. Bu hükümler çerçevesinde dijital içeriklerin delil olarak değerlendirilmesinde, içeriklerin doğruluğu ve sanığa aidiyeti konusunda ileri sürülen somut itirazların araştırılması önem taşır.
Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 2025/929 Karar sayılı ilamı ile Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 2024/9427 Karar sayılı ilamı, farklı suçlara ilişkin olmakla birlikte dijital delillerin sanığa aidiyetinin belirlenmesi konusunda ortak bir değerlendirme ortaya koyuyor. Her iki kararda da sanığın dijital içeriği kendisinin oluşturmadığı yönündeki savunması karşısında teknik araştırmaların tamamlanması gerektiği belirtiliyor. Kararlar, WhatsApp mesajlarının ve sosyal medya paylaşımlarının ceza yargılamasında delil olarak kullanılmasını bütünüyle engellemiyor. Bunun yerine, somut olayda gerekli araştırmalar yapılmadan ve deliller yeterince değerlendirilmeden mahkumiyet hükmü kurulamayacağını ortaya koyuyor.
