The Woman in the Line, yüzeyde sakin ilerleyen ama alt katmanda giderek sıkışan bir psikolojik gerilim olarak, izleyiciyi tek bir olaydan çok algı, bellek ve suçluluk duygusu etrafında dolaştıran bir anlatı kurar. Hikaye, sıradan görünen bir karşılaşmanın, insan zihninde nasıl orantısız bir ağırlığa dönüşebileceğini gösterirken, asıl meselenin ne yaşandığı değil, yaşananın zihinde nasıl tekrar tekrar kurulduğu olduğunu fısıldar.
Film boyunca kadın figürü yalnızca bir karakter değil, tetikleyici bir eşik gibidir. Hatırlananla bastırılan arasındaki çizgide durur ve her geri dönüşte anlam değiştirir çünkü anlatı güvenilmezdir ve izleyici de tıpkı karakter gibi kesinlik ararken belirsizliğe mahkum edilir. Bu tercih, filmi klasik bir suç hikayesinden çıkarıp psikolojik çözülmenin sinemasına yaklaştırır; suç dışarıda değil, içeride genişler.
Felsefi okumada film, özgür irade ile kader arasındaki gerilimi değil, daha sinsi bir soruyu öne çıkarır. İnsan, yaptığı şeylerden mi sorumludur, yoksa zihninde büyüttüklerinden mi? Bu yüzden tempo düşükken etki yüksektir, sessizlikler konuşur, bakışlar tanıklık eder ve olandan çok, olmuş olabileceği düşünülen ağır basar.
Kısacası The Woman in the Line, hızlı cevaplar vermek yerine rahatsız edici sorular bırakmayı seçen, psikolojiyi olayın önüne koyan ve izlendikten sonra da zihinde kuyruğunu sallayan bir filmdir.
