Cep telefonlarında bulunan fotoğraflar, mesajlar ve diğer dijital kayıtlar ceza soruşturmalarında önemli deliller arasında yer alıyor. Ancak kolluk görevlilerinin bu verilere ulaşırken hangi hukuki usulü uyguladığı, delillerin mahkemede kullanılıp kullanılamayacağını belirliyor. Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 15 Şubat 2017 tarihli, 2015/27517 Esas ve 2017/1716 Karar sayılı ilamında, şüphe üzerine durdurulan kişinin cep telefonunun gerekli karar alınmadan incelenmesi sonucunda elde edilen fotoğrafın delil niteliği değerlendirildi. Yüksek Mahkeme, hukuka aykırı telefon incelemesine dayanılarak kurulan mahkumiyet hükmünü bozdu.
Olayda kolluk görevlileri, şüphe üzerine durdurdukları kişinin cep telefonunu inceledi. Telefonda, müştekiye ait olduğu ileri sürülen çalıntı motosikletin fotoğrafının başka bir kişiye gönderildiği tespit edildi. Bu bulgu üzerine sanık hakkında hırsızlık suçundan ceza yargılaması yürütüldü. İlk derece mahkemesi, telefon incelemesinden elde edilen fotoğrafı da değerlendirerek sanık hakkında mahkumiyet kararı verdi. Ancak telefonun incelenmesi sırasında kanunda öngörülen usullere uyulup uyulmadığı temyiz incelemesinde tartışma konusu oldu.
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 134. maddesi, bilgisayarlarda, bilgisayar programlarında ve bilgisayar kütüklerinde arama, kopyalama ve elkoyma işlemlerine ilişkin özel güvenceler içermektedir. Dijital cihazlarda bulunan verilerin incelenmesi, kişilerin özel hayatı ve haberleşme özgürlüğü bakımından önemli sonuçlar doğurabilir. Bu nedenle dijital incelemelerin kanunda öngörülen karar ve usullere dayanması gerekir. Hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin hükme esas alınamaması ise Anayasa'nın 38. maddesi ve Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 217. maddesiyle güvence altına alınmıştır.
Yargıtay 17. Ceza Dairesi, dosyada bulunan tutanakların düzenlenme saatlerini de karşılaştırdı. Fotoğraf teşhis tutanağının, Cumhuriyet savcısının talimatıyla düzenlendiği belirtilen telefon inceleme tutanağından daha önce hazırlandığını tespit etti. Bu durum, cep telefonunun gerekli karar veya emir bulunmadan incelendiğini gösteriyordu. Yüksek Mahkeme, işlevi itibarıyla bilgisayar niteliğinde olan cep telefonu üzerinde inceleme yapılabilmesi için somut olayda Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 134. maddesinde öngörülen usule uyulması gerektiğini belirtti.
Daire, hukuka aykırı telefon incelemesi sonucunda elde edilen fotoğrafın mahkumiyete esas alınamayacağı sonucuna ulaştı. Bunun yanında fotoğrafın hukuka uygun delil kabul edilmesi ihtimalinde dahi sanığın mahkumiyetine yeterli, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığını değerlendirdi. Telefonda bir motosiklet fotoğrafının bulunması, fotoğraftaki motosikletin müştekiye ait olduğunun ve hırsızlık eyleminin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin kesin biçimde ispatlandığı anlamına gelmiyordu. Bu nedenle mahkumiyet hükmü bozuldu.
Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 2017/1716 Karar sayılı ilamı, dijital delillerin elde edilme usulü ile ispat gücünün birbirinden ayrı değerlendirilmesi gerektiğini ortaya koyuyor. Kararda yalnızca telefon incelemesinin hukuka aykırılığı değil, elde edilen fotoğrafın suçun sanık tarafından işlendiğini kanıtlamak için yeterli olup olmadığı da incelendi. Böylece dijital bir verinin dosyada bulunmasının, hem hukuka uygun elde edilme hem de suçla bağlantısının ispatlanması koşullarının yerine geçtiği kabul edilmedi.
