Psikolojide kullanılan Psi (Ψ / ψ) sembolü, yalnızca bir harf ya da görsel işaret değildir. Aslında insanı anlamaya çalışan bir bilimin neyle uğraştığını ve neyi merkeze aldığını tek sembolde özetleyen tarihsel bir anahtardır, çünkü kökeni olan Antik Yunanca “psyche (ψυχή)” kelimesi, modern dillerdeki zihin karşılığından çok daha geniş bir anlam alanına sahiptir ve ruh, yaşam nefesi, bilinç, içsel öz ve hatta insanın hayatta kalmasını sağlayan görünmez güç anlamlarını birlikte taşır.
Antik Yunan düşüncesinde psyche, bedenin içinde ama bedenden bağımsız bir ilke olarak görülür; insanı canlı kılan, karar aldıran, acı çektiren ya da umut ettiren şeydir ve psikoloji bilimi, adını bu kelimeden alarak aslında şunu söyler; ben yalnızca davranışı değil, davranışın ardındaki görünmeyeni inceliyorum. Bu yüzden Psi harfi, dışarıdan bakıldığında sade bir şekil gibi görünse de, psikolojinin ilgilendiği bilinç, bilinçdışı, duygu, düşünce, iç çatışma ve anlam arayışı gibi soyut katmanları simgeler.
Sembolün şekli de anlamla örtüşür, ortadaki dikey çizgi çoğu yorumda benlik ya da bilinç, iki yana açılan kollar ise duygular ve düşünceler olarak okunur ve bu yapı, insan zihninin tek bir merkezden yayılan ama çoğu zaman çatışan süreçlerden oluştuğunu hatırlatır. Bu nedenle Psi, düzenli bir kaos fikrini çağrıştırır ve psikolojinin kesin matematikten ziyade olasılıklarla, eğilimlerle ve anlamlarla çalıştığını simgesel olarak yansıtır.
Modern dönemde Psi sembolü, psikoloji bölümlerinin logolarında, akademik dergilerde ve mesleki kimliklerde kullanılmaya devam eder. Çünkü bu harf, psikolojinin ne mistik bir ruh öğretisi ne de yalnızca mekanik bir davranış bilimi olduğunu, insanın iç dünyası ile dış dünyası arasındaki köprüyü anlamaya çalışan bir disiplin olduğunu sessizce anlatır.
